Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Μια πολύ καλή-ίσως η καλύτερη-  οικονομοτεχνική ανάλυση με απαντήσεις, για το τι να κάνουμε για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο μετά την έξοδο από το ευρώ, που έχω ακούσει εγώ τουλάχιστον εως τώρα. Χωρίς να υποτιμώ καθόλου το πολιτικό σκέλος του προτάγματος, που είναι αναμφισβήτητα το κύριο και το πιο δύσκολο. Ενώ να πούμε -ως γενική παρατήρηση- και το γνωστό, ότι και το τεχνικό/επιστημονικό πεδίο πάντα πολιτικές αφετηρίες έχει και δεν είναι ποτέ αληθινά ουδέτερο και σκέτα «επιστημονικό».

Εδώ όλη η  εκδήλωση παρουσίασης της μελέτης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής (EReNSEP) για την αποτυχία της Ευρωζώνης και τη νέα κατεύθυνση για την Ελλάδα.

_82879998_vdayputinchineseap

Ο Πούτιν δεν είναι ένας ακόμα μεγάλος ηγέτης Ιμπεριαλιστής per se αν και εκπρόσωπος και εξισορροπιστής της σάπιας ρωσικής καπιταλιστικής ολιγαρχίας -να μην το ξεχνάμε και αυτό – γιατί αναγκάζεται σε συνεχή άμυνα από τους ωμούς όρους συσχετισμού δύναμης απέναντι στον κακοήθη και ακραία επιθετικό δυτικό ισχυρότερο ιμπεριαλισμό. Επίσης είναι δεσμευμένος και από την πολυετή σοβιετική παράδοση επί ΕΣΣΔ που έχει αφήσει το ισχυρό αποτύπωμα της στο Ρωσικό λαό και κυρίως στο Ρωσικό κράτος και στη στρατηγική που ακολουθεί. Όχι πως παίζει σημαντικό ρόλο σήμερα κάποια αληθινή ισχυρή σοσιαλιστική ιδεολογία στην Ρωσία, αλλά τα κράτη και οι διαμορφωμένοι ιστορικά θεσμοί εντός τους έχουν ιστορική “μνήμη” και διαμορφωμένες “νοοτροπίες”. Η Ρωσία επίσης ήταν πάντα μια πιο εσωστρεφής και περιφερειακή μεγάλη δύναμη και αυτό βασίζεται και σε μια γεωπολιτική και γεωγραφική πραγματικότητα μιας τεράστιας χώρας-”ηπείρου”, στην οποία πάτησε και το -υπό συνεχή διαμόρφωση- σοσιαλιστικό καθεστώς και αναπτύχθηκε ως απομονωμένο σε ένα παγκόσμιο εχθρικό περιβάλλον για σημαντικό χρονικό διαστήμα.

Στις ενδο-ιμπεριαλιστικές διαμάχες σαφώς η Ρωσία εντάσσεται στην αλυσίδα (ή πλέγμα) των μεγάλων ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών χωρών, σαφώς ψηλά σε μια νοητή πυραμίδα -όχι όμως στην κορυφή της. Αλλά σε αυτή τη διαμάχη ο ρόλος της είναι με ένα παράδοξο και έμμεσο τρόπο “θετικός”. Μια και οφείλουμε να ζητάμε και να επιδιώκουμε όσο μπορούμε πάντα, να μην υπάρχει ένας κυρίαρχος πανίσχυρος πόλος που θα σαρώσει τα πάντα επιβάλλοντας μια μόνιμη Pax (Americana εδώ αναγκαστικά) φόβου και πλήρους υποταγής-και είναι οι ΗΠΑ που επιδιώκουν ξεκάθαρα αυτό το ρόλο εδώ και δεκαετίες- αλλά μια “ισορροπία” εν μέσω μιας συνεχούς “ήπιας και συγκρατημένης» ισοβαρούς σύγκρουσης σε μια μόνιμα άλυτη ιμπεριαλιστική «εξίσωση». Που σε μια απότομη πολιτική και οικονομική κατάρρευση στο -ασαφές- μέλλον μπορεί και να μετατραπεί και σε σοσιαλιστική επανάσταση ή έστω σε μια ριζοσπαστική φιλολαϊκή ανατροπή προς τα αριστερά σε κάποια (ή κάποιες) μεγάλη ιμπεριαλιστική χώρα. Πάντα με γνώμονα για την όποια τακτική και στρατηγική, τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στα λαϊκά στρώματα, οι οποίοι συναθροιζόμενοι στη σημερινή φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού με την συνεχή διάλυση της “μεσαίας τάξης” είναι, τουλάχιστον εν δυνάμει, σαφώς η μεγάλη πλειοψηφία σε όλο και πιο πολλές χώρες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

Διαβάστε τη συνέχεια »

euflagholes

Έχει ξαναγραφτεί από πάρα πολλούς, έχουμε εγκλωβιστεί σε μια ανέξοδη πορεία που ανακυκλώνει τον εαυτό της με μέτρα επί μέτρων χωρίς τέλος, που το μόνο υπολογίσιμο και ξεκάθαρο χαρακτηριστικό της είναι ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι εδώ και 7 χρόνια εντός Ελλάδας αλλά και προς μεγάλο όφελος για Ευρωπαικές και όχι μόνο μεγάλες εταιρείες. Το γνωρίζουν αυτό πια ξεκάθαρα και οι γραφειοκρατίες της νεοφιλ ΕΕ και η μεγάλη πλειοψηφία του «ικανού για κυβερνησιμότητα» πολιτικού προσωπικού που «εκπροσωπεί» τον λαό (Σύριζανελ, ΝΔ, πασοκ, λεβέντης, ποτάμι και χρυσή αυγή με ολίγες ρυθμίσεις «σοβαρότητας»).

Αυτό που δεν λέγεται αρκετά συχνά είναι ότι αντικειμενικά και εκ των πραγμάτων αυτός ο δρόμος οδηγεί σε μια «αποβολή» της Ελλάδας από το ευρώ με τους χειρότερους δυνατούς όρους πάλι επ’ωφελεία των ξένων τραπεζών, των πολυεθνικών, της ανώτερης γραφειοκρατίας της ΕΕ και του μεγάλου κεφαλαίου που την ελέγχει. Αυτό θα γίνει με όρους συνέχισης της πλήρους εξάρτησης, με ξεπουλημένη πλήρως την δημόσια περιουσία, διαλλυμένο και στοιχειωδώς (αν)υπαρκτό το κοινωνικό κράτος, πλήρως υποτιμημένη την εργασία και με τεράστια ανεργία. Ενώ η Ελλάδα θα παραμείνει συνδεδεμένη με τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό της ΕΕ ως πιστό ακόλουθο των ΗΠΑ, με τις υποτιθέμενες πρωτοβουλιές “ανεξαρτησίας» δια ιδίας “συννεονήσεως” απευθείας της Ελλάδας με τον μεγάλο Αμερικάνο αδερφό.

Το ίδιο θα γίνει και στην οικονομία με σύνδεση του νέου νομίσματος με το ευρώ και έλεγχο του από την ΕΚΤ και συνέχιση του ασφυκτικού ελέγχου της Ελληνικής οικονομίας μέσω πια και μιας ελεγχόμενης από την ΕΚΤ ισοτιμίας μαζί με τις επιβαλλόμενες δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές. Γιατί σαφώς και το χρέος που συνδέεται άμεσα με όλα αυτά δεν θα χαριστεί κατά την αποβολή της χώρας, αλλά θα αναπροσαρμοστούν τα σχέδια, οι πληρωμές δόσεων, τα μέτρα και τα προγράμματα -μνημόνια δηλαδή πάλι- με βάση  νέους όρους. Διαβάστε τη συνέχεια »

Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του 2107 από το PBS, ένα μη κερδοσκοπικό δίκτυο ΜΜΕ των ΗΠΑ, που εν μέρει χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση και τις πολιτείες των ΗΠΑ και εν μέρει από ιδιώτες και δωρεές και θεωρείται ως το πιο αξιόπιστο στις ΗΠΑ (σαφώς βέβαια συγκριτικά με τα κερδοσκοπικά αντίστοιχα κανάλια της χώρας που ανήκουν πλήρως σε εταιρίες).

Δεν είναι επικριτικό στην πολιτική των ΗΠΑ μια και δεν θέτει κάτι τέτοιο στην θεματολογία του καν, αλλά ως ντοκιμαντέρ είναι γυρισμένο ρεαλιστικά, χωρίς ανοιχτή ή καλυμμένη προπαγάνδα, με επικέντρωση στον ίδιο τον πόλεμο που εκτυλίσσεται, στα ίδια τα πρόσωπα του Ιρακινού στρατού που συμμετέχουν στο πόλεμο του Ιράκ εναντίον του Ισλαμικού κράτους (Μάχη της Μοσούλης), τις αφηγήσεις τους και την ίδια την ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής τους εντός του πολέμου.

Ένας πόλεμος, που όπως όλοι οι πόλεμοι είναι βρώμικος και αυτός ίσως ακόμα πιο βρώμικος από το «σύνηθες», μια και ο εχθρός είναι οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού κράτους, που είναι επιβεβαιωμένα από τους πιο επικίνδυνους, και αδίστακτους εχθρούς.

Δυνατή και σπαρακτική και η ωμή και άμεση απεικόνιση της τραγωδίας των αμάχων στο Ιράκ, χωρίς παρεμβάσεις από αυτούς που γύρισαν το ντοκιμαντέρ, που ζουν συνεχώς εδώ και χρόνια κάτω από την απειλή του ισλαμικού κράτους και ταυτόχρονα την απειλή “παράπλευρων απωλειών” από έναν ανηλεή πόλεμο.

Ψυχρή και αποστασιοποιημένη ματιά που αφήνει τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του δράματος να μιλήσουν και το ίδιο το δράμα να εκτυλιχτεί καταγραφόμενο στην κάμερα, με όσο γίνεται λιγότερες παρεμβάσεις. Ενώ προσωπικά ένιωσα ότι μέσα από μια απάνθρωπη κατάσταση, όπως είναι πάντα ένας πόλεμος, οι μουσουλμάνοι «εξανθρωπίζονται», μακριά από δαιμονοποιήσεις ή εξιδανικεύσεις, δείχνοντας σε σκληρές συνθήκες την δική τους “κανονικότητα” υπό μη-κανονικές συνθήκες και τον τρόπο ύπαρξης και σκέψης, που πιστεύω δεν θα διέφερε σε τίποτα από τους τρόπους ενός Ευρωπαίου σε ανάλογες συνθήκες. Ειδικά η κινησιολογία, οι εκφράσεις και οι μορφές των Αράβων μαχητών του Ιρακινού στρατού ενάντια στο ισλαμικό κράτος, εμένα μου θύμισαν, με κάποια έκπληξη, μεσογειακή νοοτροπία στην Ευρώπη (ειδικά Έλληνες ή Ιταλούς).

Μια πολύ καλή πρωτογενής πηγή ενημέρωσης για το τι γίνεται στον αραβικό-μουσουλμανικό κόσμο και στον συνεχή πόλεμο που του έχει σε μεγάλο βαθμό επιβληθεί από τον διεθνή ιμπεριαλισμό, αντί για την ακροδεξιά δαιμονοποίηση ή την οριενταλιστική πατερναλιστική θυματοποίηση, αν κάποιος ειδικά θέλει να μάθει-όσο μπορεί και γίνεται πιο αντικειμενικά- τι στα αλήθεια συμβαίνει σε αυτό το μέρος του κόσμου.

Θα άξιζε να μεταφραστεί στα Ελληνικά, ως πιο χρήσιμο από 100 αποστασιοποιημένες ιδεολογικές αναλύσεις και να προβάλλεται και στα Ελληνικά κανάλια, αντί για στεγνές “ενημερωτικές” αναφορές από την ΥΕΝΕΔ (ΕΤ-1) του Σύριζα και τα ψευτο-μελό δάκρυα για τον πόλεμο ή τις ακροδεξιές “πολιτικές αναλύσεις” -μπουρδολογίες των Μπογδάνων.

Τα ναζιστοειδή πάλι προκαλούν ασύδοτα λέγοντας στη μητέρα του Παύλου Φύσσα «που είναι ο Παύλος σου». Μπάτσοι καταγράφουν παράνομα με κάμερες τους αντιφασίστες και προστατεύουν τους ναζί στο χώρο της δίκης της Χ.Α.. Ευτυχώς με σύριζα φορτωθήκαμε 3-4 μνημόνια ακόμα για τις επόμενες δεκαετίες, αλλά κερδάμε τουλάχιστον «στον αντιφασισμό και στα δικαιώματα» (not)…

Από την άλλη ο Ψαρράς στην Εφημερίδα των Συντακτών βγάζει το βίντεο (που είναι του 2005 όμως) για να ξαναεπιβεβαιωθούμε «έκπληκτοι» ότι οι ναζί είναι όντως ναζί. Παίζει ρόλο η χρονικότητα εδώ των γεγονότων και το θεωρώ πιο πολύ ως μια απόπειρα να «εκβιαστεί» η Χρυσή Αυγή και να κάνει μια «πλήρης αποκήρυξη» του παρελθόντος της-ίσως και κάποιων προσώπων που θα υποδυθούν και τις «Ιφιγένειες» του ξεπλυμένου νεοναζισμού- για να ενσωματωθεί πλήρως και να συνεργαστεί πια ανοιχτά με τους «Ευρωπαιστές» στο κοινοβουλευτικό σύστημα, μια και είναι πιο χρήσιμη σήμερα έτσι, παρά ως ψευδο-αντιμνημονιακή και ψευδο-αντισυστημική δύναμη.

Κάτι που ήταν στρατηγική επιδίωξη της Νουδούλας παλιά και σήμερα είναι και του Σύριζα, με το ξέπλυμα των Κασιδιάρηδων στο Κατσελόριζο και τις δηλώσεις Παρασκευόπουλου περί «υπαγωγής της Χ.Α. στους θεσμούς της δημοκρατίας». Ο γνήσιος -γιατί σπάνια υπάρχει κάτι γνήσιο σε αυτούς πλην του φασισμού- εκνευρισμός της Χ.Α. για το “αποκαλυπτικό βίντεο”, ήταν πιστεύω πιο πολύ τσαντίλα για τον ρυθμό αυτής της ενσωμάτωσης και τον τρόπο που τον επιλέγουν άλλοι. Μην ξεχνάμε εξάλλου ότι ο νεοναζισμός ως -δήθεν- υπόνοια, σκοτεινό παρελθόν, ασαφές σημείο, όπως προβάλλεται από τη ΧΑ και άλλους, εισπράττεται ως τέτοιος από ένα -όχι και τόσο ολιγάριθμο- πλήθος ανθρώπων που δεν δηλώνουν ανοιχτά ναζιστές, αλλά που θεωρούν «ότι έκανε και πολλά καλά ο Χίτλερ», «όλο τον κόσμο τον ελέγχουν οι Εβραίοι», «το ολοκαύτωμα ήταν ένα μεγάλο ψέμα σε πολλά σημεία όπως το γράφει η ιστορία» κτλ.

Και αυτό ασκεί μια “γοητεία αντι-συστημικής δύναμης», πιο σωστά μάλλον στα μυαλά αυτών των ανθρώπων εξω-συστημικής, με την -σχεδόν θρησκευτική- έννοια του μη-Ιστορικού και μη πραγματολογικού, ανάλογη με τη γοητεία που ασκεί η «αμύθητη περιουσία του Σώρρα ο οποίος θα καταφέρει να νικήσει ακόμα και τους Ρότσιλντ». Μια «γοητεία» που δεν θέλουν να χάσουν απότομα και χωρίς ανάλογα «αντισταθμιστικά οφέλη» οι νεοναζί, μια και είναι το “ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα», σε σύγκριση με τους άλλους στην βουλή που ψηφίζουν ανοιχτά μνημόνια. Τα παλιά «ατού»της «λύσης δια της ορμής και της βίας» και της δήθεν αντιμνημονιακής στάσης, μετά την ένταξη της Χ.Α. στην βουλή εδώ και χρόνια, με τα επακόλουθα προνόμια και την μάσα, νομίζω έχουν χαθεί σε μεγάλο βαθμό (γενικά ούτως ή άλλως το σκέτο αντιμνημονιακό έχει χάσει την παλιά συμβολική πολιτική του ισχύ ως το κύριο επίδικο).

fyssas1

Μια θλιβερή φιγούρα στον όχλο, ξερνάει πίσσα  σε λέξεις.

Που είναι ο Παύλος σου τώρα;

Γιατί του μαγάρισαν τους έλικες του εγκεφάλου του

οι αγκυλωτοί σταυροί, η δόξα και η τιμή στον αρχηγό του.

Έτσι παίρνει και αυτός μια πρέζα δηλητήριο για μια ανάπηρη θέληση

με φονικά σύμβολα, κραυγές και ορμή κτήνους για τρύπιες ψυχές.

Που είναι ο Παύλος σου τώρα;

Στη ματιά  είναι, που πάγωσε σε ότι αγάπησε

στον ορίζοντα της που αρνείται να σβήσει με το θάνατο.

Στην λύσσα για το κακό και την σπορά του φονιά.

Είναι εδώ ο Παύλος. Είμαστε εδώ. Σαν φύλακες της μνήμης, σαν δίκες του μέλλοντος

που ξαναγυρίζουν από το παρελθόν

και αφήνουν λυτά τα θηρία

να εισπράξουν τις πληρωμές για τις ύβρεις.

8a12e7d6c44e297a02faba2d18b8012a

Eχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον πως ο ψευτοαντεθνικιστικός συρφετός,που εχει αναπτυχθεί στον τόπο από φαιοφιλελέδες έως ‘αριστερούς’ που λατρεύουν τους’ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς’ και τις βόμβες ουρανίου(μια μούρη είναι όλος αυτός ο συρφετός της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης) ξεπλένει στην ουσία την κυβέρνηση Ποροσένκο ως μη -ναζιστική,οπως έκανε στο παρελθόν με τους βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία,όπου τότε είτε υμνούσαν ξεκάθαρα τους ‘ευρωπαίους’,είτε ξέπλεναν τον εθνικισμό αυτών που τους βόλευε ,(οπως και οι Δυτικοί τυπου Μπερνάρ Κουσνέρ),είτε θεωρούσαν πρόσφορη την δήθεν ‘εξαγωγή δημοκρατίας’ σε κάθε χώρα ,από τις Δυτικες κυβερνήσεις..

Ο ίδιος α λα καρτ ψευτοαντεθνικιστικός συρφετός, δεν έχει πρόβλημα να υιοθετήσει ακόμα και τις πιό ακραίες εθνικιστικες θέσεις των Γκρίζων λύκων για να φανεί ‘in ..

Ολα αυτα τα παρεάκια που ξεκινούν από τους πιό χυδαιους φαιοφιλελεδες και φτάνουν σε διαφορους ‘αγωνιστές’ του Κ.Π.Δ και τους ψευτοτρότσκες ειναι μια μούρη..

Στην ουσία στηρίζουν με πάθος παρέα με ψευτοantifa αν-αρχιδια όλη την λογικη που είχε αναπτύξει η ‘διανόηση’ του Σημίτη,αλλά ακομα χειρότερα αυτου του βρωμιαρη του Ντανιέλ Κον Μπεντίντ και των ομοιων του..,αυτών δηλαδή των καθαρμάτων,που πανηγυρίζουν καθε φορά που τσακίζονται λαοί   Διαβάστε τη συνέχεια »

no-turning-back-sign-sky-4719357

 

Η τελική χειρότερη κατάληξη θα είναι η δραχμή με τους όρους Σόιμπλε/Ε.Ε./Eurogroup από ένα «απελπισμένο» συμβιβασμό από την αστική τάξη που θα κοιτάξει φυσικά και τότε να αρπάξει, μαζί με τους λακέδες της, ότι μπορεί -όχι με τόσο κέφι βέβαια και με αρκετό αληθινό κλαψούρισμα μια και με ευρώ (και Ε.Ε.) σαφώς είναι better off που λένε οι Αμερικάνοι φιλελέδες.

Αλλά όταν η μόνη αναγκαστική «διέξοδος» θα είναι αυτή, τότε θα γίνει το νέο σχέδιο «σωτηρίας» της αστικής τάξης και θα την διαλαλούν οι κάθε Κούλης και Τσίπρας μαζί με τα κάθε λογής πολιτικάντικα λιμά, που απλώς έτυχε να περνάνε και είδαν φως, ΕΣΠΑ και βουλευτικά μισθά και μπήκαν. Πάρα πολλοί τέτοιοι τελευταίοι φυσικά υπάρχουν και σε συριζονουδούλα, απλώς υποταγμένοι και προσαρμοσμένοι στην «διαφορετική» ιδεολογία-ζόμπι που εκφράζει το κάθε κόμμα εξουσίας.

Αδιάφορα τα ρητορικά σχήματα που θα ανακαλύψει ο καθένας τους για να νομιμοποιήσει αυτήν την νέα «δραχμολαγνική” επιλογή «σωτηρίας» (δραχμή με όρους Ε.Ε/Εurogroup/Σόιμπλε όπως και με το ευρώ) , κολλώντας ταυτόχρονα σαν βδέλλα τα τομάρια τους στο νέο αυτό σχέδιο, παρουσιάζοντας την κομματική ψευδοιδεολογία τους, ως μια αναγκαιότητα για τη νέα διαχείριση της πάντα μόνιμης «φυσικής και αναπόφευκτης” φρίκης. Όπως αδιάφορα είναι και τα σημερινά περί “Ευρώπης πατρίδας μας και πατρίδας του διαφωτισμού”, “Η Ευρώπη αλλάζει, λίγη υπομονή να πάρουμε κάνα ψήφο από τους εμμονικούς της λιτότητας” κτλ κτλ. 

Σημασία έχει ότι εντός των πλαισίων του οικονομικού ιμπεριαλισμού της Ε.Ε.-των ισχυρότερων χωρών της-  και του ευρύτερου δυτικού ιμπεριαλισμού, η δραχμή θα παρουσιαστεί και θα εφαρμοστεί ως πολιτική  «αναβαπτισμένη» ως μια νέα ΤΙΝΑ, όπως ακριβώς παρουσιάζεται ως τώρα το ευρώ και η Ε.Ε.. 

Δεν ξέρω αν υπάρχουν οι αναγκαίοι υποκειμενικοί όροι για ένα μαζικό κοινωνικό πρόταγμα οργανωμένο από επίσης μαζικούς πολιτικούς φορείς, που θα στηρίξει ως απάντηση ένα εναλλακτικό φιλολαϊκό σχέδιο που θα είναι σε πλήρη ταξική και πολιτική αντίθεση με το σχέδιο της Ε.Ε. (και αναγκαστικά και της εσωτερικής ολιγαρχίας), με αυτούς τους νέους όρους και το νέο διακύβευμα, δηλ. δραχμή ως η μόνη πια επιλογή ούτως ή άλλως. Στα χαρτιά βέβαια και σε προγράμματα υπάρχει το σχέδιο (ή σχέδια) όπως υπάρχουν και οι εκπρόσωποι του. Αλλά αυτό δεν φτάνει…

Από ότι βλέπω ως τώρα, οι εκπρόσωποι αυτού του σχεδίου/σχεδίων αρκετά εύκολα απαξιώνονται και περιθωριοποιούνται για τα δεδομένα της απήχησης στην κοινωνία που θα έπρεπε να έχουν, ή χειρότερα ίσως κάποιοι να γίνουν και ουρές του αστικού σχεδίου Α* που θα είναι εκπορευόμενο από την Ε.Ε., όσο αυτή τουλάχιστον υπάρχει με την σημερινή μορφή της.

*Και σχέδιο Α και μόνο Α υπήρχε και υπάρχει από την άλλη πλευρά, γιατί μόνο ένα σχέδιο έχουν οι καπιταλιστικές ολιγαρχίες, το ίδιο παντού, την διατήρηση και αναπαραγωγή της οικονομικής και πολιτικής ισχύος τους, με μόνο περιορισμό την αντίσταση με έμπρακτους όρους ισχύος από τους λαούς (ή άλλες πιο ισχυρές ολιγαρχίες αν και αυτό είναι εντελώς άλλης φύσης πολιτικό γεγονός).

Το πλήρες κείμενο από το μπλογκ του Θ. Μαριόλη

Πιο πάνω είναι το λινκ από ένα ενδιαφέρον κείμενο οικονομικής θεωρητικής ανάλυσης,-νομίζω του 2015- για την Ευρωζώνη αν και αρκετά τεχνικό, κάτι όμως όχι και τόσο κακό μια και μέσω εξισώσεων και μαθηματικών σχέσεων που βασίζονται σε αποδεκτές από πολλούς και συμβατές με την πραγματικότητα αξιωματικές θέσεις, το όλο επιχείρημα ενισχύεται.

Συνοπτικά η ίδια η ευρωζώνη, ως «τοπική» διαδικασία παγκοσμιοποίησης, μια και αφήνει πλήρως έκθετα  όλα τα κράτη-μέλη της στον παγκόσμιο ανταγωνισμό αυτά για να λειτουργούν ως οικονομίες εντός της, οφείλουν να προσαρμόζουν τους μισθούς νομοτελειακά και καταναγκαστικά με βάση την παραγωγικότητα κεφαλαίου και εργασίας, πάντα συγκριτικά και σε σχέση με τις ανάλογες παραγωγικότητες στις άλλες χώρες της ζώνης του Ευρώ.

Και επειδή η παραγωγικότητα -ειδικά- του κεφαλαίου και της εργασίας είναι προϊόντα μακρόχρονης καπιταλιστικής ιστορικής και θεσμικής εξέλιξης , οι όλο και χαμηλότεροι μισθοί στις χώρες της περιφέρειας με την χαμηλότερη παραγωγικότητα είναι επίσης μια αναπόφευκτη και νομοτελειακή κατάσταση και καθόλου αποτέλεσμα κάποιας εσφαλμένης πολιτικής, κάποιου “κακού Σόιμπλε” ή «μη σωστής συνεννόησης μεταξύ των μελών-χωρών».

Ενδιαφέρον είναι επίσης ότι όσο χαμηλότερη είναι η παραγωγικότητα κεφαλαίου τόσο μεγαλύτερο το μικτό κέρδος σε απόλυτους αριθμούς -δηλ. στην Ελλάδα κάνουν τρελή μπάζα οι καπιταλιστές- στο νομισματικό, εμπορικό και δημοσιονομικό πλαίσιο εντός ευρωζώνης που διαμορφώνει κοινό ποσοστό κέρδους σε όλες τις χώρες-μέλη. Προφανώς η σύγκλιση του ποσοστού κέρδους ανάμεσα στους καπιταλιστές των χωρών του «πυρήνα» με την υψηλότερη παραγωγικότητα και των περιφερειακών χωρών με την χαμηλότερη, γίνεται με την υψηλότερου κόστους δαπάνη για πάγιες επενδύσεις -εδώ βέβαια βοηθάνε αρκετά και τα ΕΣΠΑ και οι κρατικές επιδοτήσεις- και τα υψηλότερα overhead κόστη στις δεύτερες χώρες. 

Όμως πολλοί από αυτούς τους Έλληνες καπιταλιστές δεν θα χαίρονται για πολύ -παρόλο που ως συνήθως θα βρουν αρκετοί από αυτούς την άκρη να την «κοπανήσουν με τα φράγκα» και να επενδύσουν αλλού ή να κάνουν συνεργίες με Ευρωπαικά μονοπώλια/καρτέλ εντός της χώρας, όσοι δεν έχουν ήδη προβλέψει για αυτό- μια και όπως αναφέρει το ίδιο το κείμενο … «Εξάλλου, όπως έχουμε υποστηρίξει αρκετές φορές, στόχος των «αρχι-τεκτόνων» της ΖΕ είναι η επιβίωση μόνον των τεχνικοοικονομικά προηγμένων επιχειρήσεων. Διότι έτσι, και μόνον έτσι, δηλαδή μέσω σοσιαλ-«δαρβινιστικής» διαδικασίας εκκαθάρισης τ ων «αδυνάμων», θα διαμορφωθεί μία ευρωπαϊκή οικονομία ενιαίου νομίσματος, η οποία θα είναι σε θέση (α) να μεταβεί στο στάδιο της «Πολιτικής Ενοποίησης» κατά – κεφαλαιοκρατικά – ευσταθή τρόπο,»

Το πιο τρομακτικό από όλα είναι το συμπέρασμα στο τέλος σχετικά με την τελική φάση της «Ολοκλήρωσης της Ε.Ε.»

fireshot-screen-capture-455-www_theo-mariolis_gr_files_gr_publications_pop_arthra_oikonomikos_nomos_eurozone_pdf

Αρέσει σε %d bloggers: