Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

euflagholes

Έχει ξαναγραφτεί από πάρα πολλούς, έχουμε εγκλωβιστεί σε μια ανέξοδη πορεία που ανακυκλώνει τον εαυτό της με μέτρα επί μέτρων χωρίς τέλος, που το μόνο υπολογίσιμο και ξεκάθαρο χαρακτηριστικό της είναι ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι εδώ και 7 χρόνια εντός Ελλάδας αλλά και προς μεγάλο όφελος για Ευρωπαικές και όχι μόνο μεγάλες εταιρείες. Το γνωρίζουν αυτό πια ξεκάθαρα και οι γραφειοκρατίες της νεοφιλ ΕΕ και η μεγάλη πλειοψηφία του «ικανού για κυβερνησιμότητα» πολιτικού προσωπικού που «εκπροσωπεί» τον λαό (Σύριζανελ, ΝΔ, πασοκ, λεβέντης, ποτάμι και χρυσή αυγή με ολίγες ρυθμίσεις «σοβαρότητας»).

Αυτό που δεν λέγεται αρκετά συχνά είναι ότι αντικειμενικά και εκ των πραγμάτων αυτός ο δρόμος οδηγεί σε μια «αποβολή» της Ελλάδας από το ευρώ με τους χειρότερους δυνατούς όρους πάλι επ’ωφελεία των ξένων τραπεζών, των πολυεθνικών, της ανώτερης γραφειοκρατίας της ΕΕ και του μεγάλου κεφαλαίου που την ελέγχει. Αυτό θα γίνει με όρους συνέχισης της πλήρους εξάρτησης, με ξεπουλημένη πλήρως την δημόσια περιουσία, διαλλυμένο και στοιχειωδώς (αν)υπαρκτό το κοινωνικό κράτος, πλήρως υποτιμημένη την εργασία και με τεράστια ανεργία. Ενώ η Ελλάδα θα παραμείνει συνδεδεμένη με τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό της ΕΕ ως πιστό ακόλουθο των ΗΠΑ, με τις υποτιθέμενες πρωτοβουλιές “ανεξαρτησίας» δια ιδίας “συννεονήσεως” απευθείας της Ελλάδας με τον μεγάλο Αμερικάνο αδερφό.

Το ίδιο θα γίνει και στην οικονομία με σύνδεση του νέου νομίσματος με το ευρώ και έλεγχο του από την ΕΚΤ και συνέχιση του ασφυκτικού ελέγχου της Ελληνικής οικονομίας μέσω πια και μιας ελεγχόμενης από την ΕΚΤ ισοτιμίας μαζί με τις επιβαλλόμενες δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές. Γιατί σαφώς και το χρέος που συνδέεται άμεσα με όλα αυτά δεν θα χαριστεί κατά την αποβολή της χώρας, αλλά θα αναπροσαρμοστούν τα σχέδια, οι πληρωμές δόσεων, τα μέτρα και τα προγράμματα -μνημόνια δηλαδή πάλι- με βάση  νέους όρους.

Αυτό είναι εξαιρετικά διακριτό σε εδώ και καιρό πολλές δηλώσεις του Σόιμπλε αλλά και άλλων Ευρωπαίων αξιωματούχων – το περίφημο “σχέδιο Σόιμπλε-οι οποίοι γνωρίζουν ότι αυτό θα είναι η φυσική κατάληξη όλης της απόπειρας “διάσωσης” της Ελλάδας, που δεν υπήρξε ποτέ, ούτε θα γίνει ποτέ σχέδιο διάσωσης, αλλά ήταν από την αρχή μια βίαιη επιβολή ενός μεταδημοκρατικού νεοφιλ καπιταλιστικού μοντέλου. Βίαιη και λόγω της συγκυρίας της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που υφέρπει και αναμένεται να εκδηλωθεί πιο έντονη ξανά, αλλά και λόγω των αποφάσεων του μεγάλου κεφαλαίου εντός Ελλάδας και εντός ΕΕ, μέσω του πολιτικού προσωπικού τους.

Το ότι όλα αυτά παρουσιάστηκαν ως αφηγήματα ηθικής ευθύνης και σφαλμάτων των Ελλήνων ή τεχνικά σφάλματα και σκληρές ανάλγητες και συντηρητικές πολιτικές από τη μεριά του ΔΝΤ ή του “κύκλου Σόιμπλε” είναι απλώς η διαστρέβλωση της πραγματικότητας από την ιδεολογική ηγεμονία του καπιταλισμού που χρησιμοποεί ηθικίστικη ή τεχνοκρατική ρητορεία για να δώσει ένα αποδεκτό κοινωνικό και συμβολικό νόημα στην κάθε φρίκη που προκαλεί ο καπιταλισμός. Όμως δεν πρόκεται περί ηθικών και τεχνικών σφαλμάτων ή ακόμα περισσότερο για “σχέδιο Σόιμπλε” αλλά για μια ιστορική και υλική αναγκαιότητα.

Γιατί αυτό θα είναι εν τέλει, η αποβολή/έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και πολύ πιθανόν και άλλες ανάλογες ενέργειες με άλλες χώρες σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα. Μια εξελικτική ιστορική αναγκαιότητα ενός καπιταλιστικού διακρατικού οργανισμού με “ήπια”, δηλ. μέσω μόνο της οικονομίας προς το παρόν, ιμπεριαλιστική επιθετικότητα . Ο οποίος γνωρίζει ότι πρέπει να προσαρμοστεί όσο πιο καλά μπορεί στον παγκόσμιο καπιταλιστικό ανταγωνισμό και την πλήρη κυριαρχία του κεφαλαίου που έχει ως βασικό τρόπο επέκτασης και κυριαρχίας του πια το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πρόκεται κατά την άποψη μου για μια “νομοτέλεια”, οχι με τη μηχανιστική έννοια ενός νόμου, που θα εκδηλωθεί με την επόμενη ισχυρή ένταση της  υφέρπουσας βαθιάς παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. 

Η ΕΕ και η ευρωζώνη για να συνεχίσει να υπάρχει πρέπει να απαλλαχθεί όχι μόνο από τα κοινωνικά κράτη, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, εντός των χωρών μελών της, αλλά και από την όποια έστω τύποις αλληλεγγύη ανάμεσα στις χώρες της ως κοινωνικά κράτη και κοινωνίες. Και αυτό γιατί η ανάπτυξη του καπιταλισμού και άρα το χρέος, που είναι μια πρωταρχική μέθοδος συσσώρρευσης κεφαλαίου εκτός από “δάνεια για τις ανάγκες της οικονομίας”, ενώ ως πρόσφατα ήταν συνδεδεμένη με τις χρηματοπιστωτικές φούσκες και με τα υπολείμματα ενός κευνσιανικού κράτους σε πολλές χώρες στη δύση, σήμερα πρέπει να επιβληθεί ως πλήρης “απελευθέρωση” από κάθε είδους “δεσμά” για τις επενδύσεις. Ταυτόχρονα ενώ κατανοείται από τον καπιταλισμό η αναγκαιότητα να απομειωθεί το υπάρχον τεράστιο χρέος σε διάφορους κλάδους και χώρες, αυτό επιδιώκεται να γίνει με τους καλύτερους δυνατούς όρους για τους πιστωτές και σε όσο μεγαλύτερο βάθος χρόνου και ταυτόχρονα να ανοιχθεί ο δρόμος για μια νέα καπιταλιστική ανάπτυξη και συσσώρρευση χωρίς κανένα όμως φραγμό κοινωνικό και νομικό, που είναι και το αληθινό απώτατο όριο της δυναμικής του νεοφιλ καπιταλισμού. Που αν επιτευχθεί θα καταλήξει βέβαια αναπόφευκτα ξανά σε νέες κρίσεις στο ακόμα πιο μακρυνό μέλλον, αβέβαιης όμως μορφής αλλά μάλλον τότε πια με άγνωστη σε εμάς πρωτοφανή ένταση και φρίκη.

Για αυτό ακριβώς το θέμα δεν είναι η βιωσιμότητα του χρέους της Ελλάδας η οποία είναι μη υπαρκτή και αυτό είναι εις γνώση όλων, αλλά η εξισορρόπηση των αναπόφευκτων απώλειων από αυτό, που πρέπει να γίνουν σε όσο δυνατόν μεγαλύτερο βάθος χρόνου και με τους καλύτερους δυνατούς όρους -για τους πιστωτές, με την ταυτόχρονη δημιουργία νέων όρων μιας όσο το δυνατόν υψηλότερης απόδοσης νέων επενδύσεων κεφαλαίου χωρίς κανένα από τους παλιούς περιορισμούς εντός Ελλάδας.

Καταλήγουμε ότι το “πεπρωμένο” της Ελλάδας είναι η έξοδος της από την ευρωζώνη λόγω των όρων του παγκόσμιου καπιταλιστικού ανταγωνισμού και των νέων αναγκών της κεφαλαιακής συσσώρρευσης που de facto ακολουθεί η ΕΕ . Και στην επόμενη κρίση που θα κλονιστούν ισχυρά σε παγκόσμιο επίπεδο οι αγορές, τα νομίσματα και τα τραπεζικά συστήματα θα απαιτηθεί ανοιχτά πια ένα νέο ευρώ ως “κοινό” νόμισμα, μόνο για τις χώρες που θα μπορούν να είναι αρκετά “προσαρμόσιμες και ευέλικτες”. Αρκετά “προσαρμόσιμες και ευέλικτες” για να συνυπάρχουν σε μια νομισματική ένωση με τις ισχυρότερες οικονομίες των χωρών που θα συνδέονται με το ευρώ και για να συνυπάρχουν εντός στις τραπεζικές και χρηματιστηριακές αγορές και τις αγορές χρέους στις οποίες το ευρώ είναι το νόμισμα αποτίμησης αξιών. Ενώ σε αυτό το μοντέλο για τους μη “προσαρμόσιμους” τους περιμένει η μοίρα των παλιών υπανάπτυκτων χωρών (sic) που θα έχουν ένα νόμισμα συνδεδεμένο με το “ισχυρό ευρώ” στα πρότυπα της σύνδεσης του δολλαρίου με τις “χώρες μπανανίες”. 

Αν και η θεωρία που κυριαρχεί και διαδίδεται εως τώρα είναι ότι η αποχώρηση μιας χώρας- μέλους από την Ευρωζώνη θα κλονίσει την ύπαρξη της ισχύει κάτι άλλο ως αντιστροφή της, με βάση τα πραγματικά γεγονότα για τα οποία μπορούν να προβλεφθούν με ασφάλεια οι συνέπειες τους. Οι συνεχείς κλονισμοί της Ευρωζώνης θα οδηγήσουν χώρες (πολύ πιθανώς μακροπρόθεσμα να μην είναι μόνο η Ελλάδα) στην έξοδο τους από αυτή. Το ότι η ΕΕ και η ευρωζώνη δεν θα «αντέξει» την έξοδο από το ευρώ μιας χώρας-μέλους είναι η συγκάλυψη και η αντιστροφή της αλήθειας ότι η ευρωζώνη (με τις ανάλογες επιδράσεις στην ΕΕ) έχει κλονιστεί και δεν αντέχει να είναι μια «ένωση» με «κοινό» νόμισμα και κάποια μέλη της -όχι μόνο η Ελλάδα-οδεύουν προς την έξοδο. Απλώς αυτή η συστημική και εγγενής δυναμική στην ίδια την ευρωζώνη ερμηνεύεται για λόγους PR με «ηθικούς» ή «τεχνικούς» όρους ως σφάλμα, ευθύνη και μερικό κίνδυνο που αφορά τις χώρες-μέλη, με την Ελλάδα εως τώρα για διάφορους λόγους το πιο εύκολο θύμα αυτής της επικοινωνιακής καμπάνιας. 

Φυσικά αυτό το αναπόφευκτο “πεπρωμένο” το γνωρίζει και η μεγαλο/αστική τάξη και οι υπάλληλοι της αλλά απλώς προτιμά να αρνείται την πραγματικότητα και να δοκιμάζει την όλο και πιο “αποτελεσματική εφαρμογή” των “απαιτούμενων” μέτρων μήπως και αποφευχθεί το μοιραίο, παρόλο που όσο πιο πολύ επιτελείται αυτό, τόσο πιο κοντά πλησιάζει στο αναπόφευκτο η χώρα. Ως γνωστόν συνδεδεμένη πια πλήρως με τα συμφέροντα του κεφαλαίου της ΕΕ,στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της, δεν μπορεί καν να φανταστεί την ύπαρξη της και να σχεδιάσει εκτός της πεπατημένης ως κάθε πιθανής εκδοχής εργολάβος της ΕΕ. Φυσικά και μετά την έξοδο με τους πάντα επαχθείς όρους της ΕΕ, είτε εντός είτε εκτός επαχθείς είναι, θα έχει τον ίδιο ρόλο διαχείρισης της συνεχιζόμενης φρίκης αλλά σε ένα πιο άγνωστο πεδίο, με πιο επισφαλή οφέλη και με υψηλότερο κόστος αναπαραγωγής της που αρνείται καν να το αναλογιστεί. Και αυτά ακριβώς τα συναισθήματα και τους φόβους εξυπηρετούν και καθησυχάζουν οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι των κύριων κομμάτων της κυβερνησιμότητας ΝΔ και Σύριζα πανομοιότυπα και με πάθος σε αυτό το πεδίο, αλλά και σε πολλά άλλα πεδία, εκεί έστω με μικρές διαφοροποιήσεις.

Τελικά το όλο θέμα, κατά την άποψη μου καταλήγει εκεί.  Αν θα υπάρξει έξοδος από την ευρωζώνη με τους όρους της ΕΕ και την αστική τάξη να ακολουθεί αναγκαστικά κατηγορώντας για το “αδιανόητο” -για αυτήν-δήθεν την “αριστερά” του Σύριζα. Ή αν θα υπάρξει έξοδος από την ευρωζώνη με τους, όσο δυνατόν, καλύτερους όρους υπέρ της χώρας και της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού της. Κάτι που απαιτεί μια κυβέρνηση που θα εδράζεται αληθινά στην λαική κυριαρχία και θα εκπροσωπεί τα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Και επίσης ένα συγκροτημένο και τεκμηριωμένο σχέδιο όχι μόνο στο οικονομικό πεδίο, αλλά και στο κοινωνικό και στη τακτική και στρατηγική στις διεθνείς σχέσεις και στην ριζική αναθεώρηση του συντάγματος.

Και πάνω από όλα ως αναγκαία και απαράβατη συνθήκη ένα πολύ ισχυρό, δρων και μεγάλο μαζικό κίνημα που θα συμμετέχει και θα είναι αληθινά παρών στις διαδικασίες και στους θεσμούς-κάτι που θα απαιτήσει και άλλου είδους θεσμούς που πρέπει οι απλοί άνθρωποι να δημιουργήσουν- όχι μόνο στην αρχή αλλά για πάντα. Και το γιά πάντα με την έννοια ότι το πολιτικό πρόταγμα δεν τελειώνει ποτέ, το οποίο φυσικά για να είναι μεσομακροπρόθεσμα βιώσιμο σαφώς πρέπει να είναι ταυτόχρονα πρόταγμα κοινωνικής ισότητας και ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας και κυρίως αληθινής δημοκρατίας όχι ως τελετουργικό και επιφαινόμενο. Με άλλα λόγια αυτό που πολλοί ορίζουμε κατεύθυνση προς τον σοσιαλισμό.

ΥΓ-Μια υποσημείωση ως έξτρα «τεχνική τεκμηρίωση»

Επειδή κάποιος θα μπορούσε να πει ότι αυτή η πρόβλεψη συνεχίζει να αποτελεί προφητεία, να πω ότι σαφώς και δεν προσδιορίζω το πότε της αποβολής από το ευρώ με πρωτοβουλία της ΕΕ. Θα γίνει σε βάθος χρόνου απροσδιόριστο και θα εξαρτάται κυρίως από το trigger ενός «ξεσπάσματος» της μόνιμης υφέρπουσας παγκόσμιας κρίσης.  Αναμφισβήτητα τα μνημόνια είναι απλώς μια ακραία και χωρίς απολογίες και φύλο συκής ταξική πολιτική,  τέρμα υπέρ του Ευρωπαικού και εγχώριου μεγάλου κεφαλαίου και των ξένων πολυεθνικών που έχουν ως τώρα αναγκαίο όρο  την συμμετοχή στο «κοινό» νόμισμα. Αλλά όταν υποτιμηθούν τόσο πολύ οι αξίες στην οικονομία και καταρρεύσει πλήρως η εσωτερική αγορά, επειδή οι «καλοί επενδυτές» που παρακαλάμε να φανούν δεν θα μπορούν να καρπώνονται αρκετή υπεραξία εντός της χώρας-οι υψηλές αποδόσεις που λέμε, πλην των εξαγωγών που είναι πάντα σχετικά μικρό κλάσμα του κύκλου της οικονομίας. Και επειδή η Ελλάδα για ιστορικούς και κοινωνικούς λόγους δεν μπορεί να γίνει μόνο κόμβος outsourcing -ως κόμβος φθηνής εργασίας για ξένες και εγχώριες επενδύσεις και μετά ακριβότερες εξαγωγές σε άλλες χώρες-όπως οι Βαλτικές χώρες. Και επειδή ακόμα και στο πάτωμα να φτάσουν οι αξίες και η τιμή της εργασίας πάλι το ευρώ θα είναι ανελαστικό και σκληρό νόμισμα για τους επενδυτές κερδοσκόπους που αναμένουν. Τότε ως λογική εξέλιξη θα μας βγάλουν εκτός ευρωζώνης οι ευρωγραφειοκράτες, οι Σόιμπλε και τα μινιόν τους -αν και σε τελικά ανάλυση δεν υπάχουν αληθινά «καλοί» εκεί όλοι ίδιοι είναι-  με ένα υποτιμημένο «εθνικό» νόμισμα που θα το ελέγχει πάλι η ΕΚΤ ή σε μια κατάσταση με ένα διπλό νόμισμα για να προστατεύσουν λίγους και εκλεκτούς, ευρώ για αυτούς και «Σοιμπλοδραχμή» (sic) για το «πόπουλο». Αυτή είναι η φυσική κατάληξη των μνημονίων και  last but not least είναι βέβαιο ότι στην επόμενη κρίση θα είναι πολύ υψηλό το πολιτικό και επικοινωνιακό κόστος διαχείρισης της παραμονής της Ελλάδας εντός ευρωζώνης, μια και η προσοχή και η «φροντίδα» θα στραφεί και σε άλλες χώρες μεγαλύτερες της Ελλάδας .

CqzrP4oWAAAbO-p

Ως προς το Μπουρκίνι και την απαγόρευση του στη Γαλλία γίνεται νομίζω καμμιά φορά αδιέξοδη συζήτηση από τους ίδιους τους όρους της.

Για μένα όλο το πράγμα δείχνει την τραγική αποτυχία της δυτικής κουλτούρας των Γάλλων να ενσωματώσει τις τελευταίες δεκατίες τους μουσουλμάνους. Και πρωταρχική αιτία είναι φυσικά κυρίως οικονομικοί λόγοι, ο ανηλεής καπιταλισμός μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και η διάλυση του κοινωνικού κράτους και των εξισωτικών θεσμών κάνει την παράδοση- και τις μετριοπαθείς και τις εξτρεμιστικές ερμηνείες της- και την θρησκευτική ταυτότητα να μοιάζουν ως «αληθινές διέξοδους». Κάτι που φυσικά δεν είναι μόνο «πνευματικό και άυλο» αλλά ταίζεται –στην περίπτωση του militant ισλαμισμού –με λεφτά των Σαουδάραβων ουαχαμπιστών, με την «παράξενη» αποδοχή και έγκριση των δυτικών τους συμμάχων. (Μιλάω για τις διάφορες λίγο πολύ επιθετικές, πουριστικές σκληρές βέρσιον του ισλαμισμού που είναι σε μεγάλο βαθμό εξωγενείς και τροφοδοτούμενος από συγκεκριμένα κέντρα και όχι για την παράδοση της γιαγιάς που την διατηρεί όπως την παρέλαβε)

Και φυσικά η εξτρεμιστική κοινωνιοπαθής βέρσιον του ισλαμισμού με τις τυφλές, κατά απλών ανθρώπων που περπατάνε στο δρόμο, φονικές ενέργειες είναι εκτός συζήτησης, διαπλεκόμενη πάντα όμως με το βρώμικο παιχνίδι των μυστικών υπηρεσιών και την διαχείριση του τελικού πολιτικού και κοινωνικού νοήματος από τα ΜΜΕ των καπιταλιστικών ελίτ. Αλλά και η μετριοπαθής βέρσιον-διαπλεκόμενη επίσης πάντα με μη διαφανείς τρόπους με την εξτρεμιστική- είναι μικρόπνοης «βιωσιμότητας», ψυχολογικής τελικά κυρίως υφής και μια μεγάλη αυταπάτη που στο τέλος του δρόμου είναι η σύγκρουση ή η απομόνωση ως best case scenario. Γιατί εκεί οδηγεί κάθε, κανονιστικό αυταρχικό πρόταγμα ειτε «υλικό » είτε «μεταφυσικό», ειδικά στην σύγχρονη εποχή αν σκεφτούμε και το εφιαλτικό πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού, με ηγεμονεύουσα ιδεολογία τον πόλεμο όλων εναντίων όλων-άσχετα αν είναι πόλεμος του κεφαλαίου εναντίον της κοινωνίας – και την σχεδόν ανυπαρξία δυτικών επαναστατικών μαζικών κομμάτων και οργανώσεων.

Στην ουσία έχουμε ένα μικρότερο αυταρχικό κανονιστικό πρόταγμα «μεταφυσικής φύσεως» (ισλαμισμός) μέσα σε ένα άλλο ισχυρότερο αυταρχικό κανονιστικό πρόταγμα «υλικής φύσεως» (καπιταλισμός) που το πασάρουν ως λύση σε φουκαράδες. Απλώς είναι και αυτό στην βαθύτερη ουσία χαοτικό και μη ελεγχόμενο όπως και ο σύγχρονος καπιταλισμός. Μην αναρωτιέστε γιατί! Γιατί οι εξουσίες δεν μπορούν να ελέγξουν τα πάντα, είναι διατεθειμένες μόνο να κάνουν τα πάντα βέβαια από την άλλη να μην υπάρξει κάποια αληθινά επαναστατική αντικαπιταλιστική διέξοδος. Και φυσικά είναι και «ικανοί» να δίνουν «λύσεις» οι οποίες μπορεί να θίξουν τα πάντα, ακόμα και την ύπαρξης της ίδιας της κοινωνίας ως κοινωνία,εκτός από τις βασικές ζωτικές δομές του καπιταλισμού.

Και ναι να πούμε μαζί ότι και το αυταρχικό κανονιστικό πρόταγμα του επιθετικού πούρου ισλαμισμού, από τη φύση του όπως κάθε τι με αυτές τις ιδότητες, θέλει να επικρατήσει «οικουμενικά», δηλαδή σε όσο μεγαλύτερο κοινωνικό χώρο μπορεί. Και φυσικά είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Για μένα είναι μια σχεδόν ψυχοπαθολογική πολιτισμική αυταπάτη εκπορευόμενη από πλούσιες ελιτ αράβων, που ούτως ή άλλως είναι πλήρως ενσωματωμένοι και πιστότατοι στον πιο σκληρό σύγχρονο καπιταλισμό και σε αυτόν υποτάσονται και θα υποταχθούν και θα περιοριστούν ως εκεί που τους παίρνει από άλλες ισχυρότερες καπιταλιστικές ελίτ, όταν αυτές κρίνουν αναγκαίο.

Αλλά αν οι δυτικές κοινωνίες μπορούσαν να ενσωματώσουν αληθινά τους πληθυσμούς, κυρίως και πρώτα οικονομικά και τελικά κοινωνικά, θέτοντας ένα κοινό πρόταγμα, έστω και της καπιταλιστικής ανάπτυξης, δουλειάς και ευκαιριών μαζί φυσικά με ανισότητα και κυριαρχία του κεφαλαίου, όπως έκανε πάλαι πότε ο καπιταλισμός για εξωγενείς λόγους, αυτό το δράμα δεν θα ήταν απαραίτητο να παιχτεί. Και αυτό αφορά φυσικά ΚΑΘΟΛΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ τους μουσουλμάνους αλλά ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ, στις υπό διάλυση δυτικές κοινωνίες. Για αυτό και η καταφυγή στην ιδιαίτερη ταυτότητα κάθε είδους, στην εχθρότητα στον άλλο και στις περιχαρακωμένες από την υπόλοιπη κοινωνία ατζέντες εκπορευμένες από ομαδούλες, ομάδες ή μεγάλους παραδοσιακούς θεσμούς, που κάποτε θα λέγαμε ότι ήταν σαφώς πιο αδυναμοι, όπως οι εκκλησίες και οι θρησκείες. Όταν η ίδια η καπιταλιστική κοινωνία και η καπιταλιστική οικονομία λειτουργεί για τους ανθρώπους ως χάος, βαθιά ανασφάλεια και φόβος και στην ουσία τελικά ως έλλειψη νοήματος, τα παραπάνω είναι μια «φυσική» αντίδραση.

Τέλος αυτός ο νόμος για την απαγόρευση του Μπουρκίνι ας μην πανηγυρίζεται ως νίκη στην οπισθοδρόμηση, είναι ένδειξη όχι δύναμης αλλά αδυναμίας και ανικανότητας της Γαλλικής κοινωνίας να ηγεμονεύσει ως κοσμική, καταφεύγοντας στον αυταρχισμό και μάλιστα σε γελοία επίπεδα.  Επειδή αυτή η κοσμικότητα υπάρχει μέσα σε και ταυτίζεται φαινομενολογικά με ένα πανάθλιο νεοφιλ καπιταλισμό που «παράγει» πια κυρίως φρίκη, ανασφάλεια και εχθρότητα. Και χειρότερα, έτσι σκεφτόμαστε εμείς και κλαψουρίζουμε για την έλλειψη ηγεμονίας για κάποια κεκτημένα που κάποτε ήταν αυτονόητα. Το σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος το μόνο που “σκέφτεται” είναι η διατήρηση του κανονιστικού και ηγεμονικού πλαισίου του καπιταλισμού των καιρών μας. Και αντίθετα από εμάς δεν έχει ευαισθησίες και αυταπάτες γνωρίζοντας ότι η μόνη βιώσιμη διέξοδος για τους σκοπούς του είναι περισσότερος αυταρχισμός, σχεδόν σε κάθε πια πεδίο.

previewMaker_17b6438f-2338-4fbe-951f-aaebfa2335fe_1024x1024

Ο Σύριζα διατράνωσε τον μηδενισμό, την καιροσκοπία και την ιδιωτεία. Τα ξέπλυνε και τα έκανε κοινωνικά «αποδεκτά» ως μια άλλη ανθρωπολογική ΤΙΝΑ. Αυτό φαίνεται μέχρι και σε «διάσημες περσονες» που συναγωνίζονται να στηρίξουν τον Σύριζα για λόγους “πολιτικής κουλτούρας και δικαίου”. Αυτό φυσικά είναι έγκλημα ασυγχώρητο αλλά μάλλον ήταν να γίνει, η σημιτίλα, ο καταναλωτισμός, το θέαμα και η επικοινωνία ως αυταξίες, η ιδεολογία της πάρτης είχαν μπει βαθιά στις καρδιές. Ήταν να γίνει μάλλον ως αναπόφευκτο και είναι η επίσημη και αληθινή είσοδος στην εποχή των τεράτων στην οποία βρισκόμαστε και θα έχει το Ιστορικό φορτίο για αυτό για πάντα ο Σύριζα. Τώρα ως ψιλοασήμαντη πρόβλεψη δική μου, βλέπω εκτός από την διόγκωση στο «μαλακό» –και λιγότερο στον ωμό χρυσαυγίτικο- φασισμό που τρέφεται υπόγεια και μουλωχτά από τον Σύριζα , να ανέβει και η πιο militant αναρχία και όσοι παραμένουν αριστεροί μη ξεφτιλισμένοι και σάπιοι να συσσπειρωθούν γύρω από το ΚΚΕ, χωρις όμως να γίνουν ΚΚΕ, με όλες τις γνωστές διαφωνίες και περιχαράξεις. Όμως η ιστορική και πρακτική λογική νομίζω θα επιβάλλει μια ιδεολογική ηγεμονία στον κόσμο της αριστεράς πια από το ΚΚΕ. Just my 2 cents  

Όμως υπάρχει παραδόξως και μια θετική πλευρά, διαλύθηκαν, έστω με βία, πολλές αυταπάτες , που θα κόστιζαν πιο πολύ αν ζούσαμε αληθινά σημαντικές Ιστορικές στιγμές με τον λαό κινητοποιημένο και αποφασισμένο αληθινά. Εφόσον ο λαός μπόρεσε να χειραγωγηθεί από ένα γελοίο ανθρωπάκι, από έναν τενεκέ στο βάθος και από τον στην μεγάλη πλειοψηφία του ακόμα χειρότερο εσμό του, αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν μια τέτοια μεγάλη Ιστορική στιγμή, παρά την κινητοποίηση με το δημοψήφισμα, γιατί σαφώς αλλιώς θα είχαμε άλλες εξελίξεις. Έχουμε πια ένα καλύτερο σημειο εκκίνησης πολύ καλύτερο. Δεν λέω ότι «αυτός είναι ο λαός, αυτό του άξιζε», λέω ότι δεν ήταν αυτή μια αληθινά μεγάλη στιγμή του λαού -και των όποιων οργανώσεων του που θα μπορούσαν να φέρουν ένα ειδικό βάρος -για να φτάσει ως το όποιο τέρμα νίκης -ή και ηρωικής ήττας. Δεν υπήρχε ένα μαζικό μαχητικό ρευμα με νέους ριζοσπαστικούς κοινωνικούς και ταξικούς θεσμούς , αληθινά μαζικο και αποφασισμένο, υπήρχαν μόνο θύλακες τέτοιοι. Που ούτως ή άλλως επιφυλακτικοί ήταν στον Σύριζα και αντικειμενικά αδύνατο να παίξουν κάποιο σημαντικό ρόλο. Η πλειοψηφία -και εγω μαζί-είχαμε φάει το παραμύθι της «καλύτερης» διαχείρισης και της “αριστερής” κυβερνησιμότητας. Λες και παίζουν ή έπαιξαν ρόλο ποτέ, οι διακηρυγμένες προθέσεις και τα σύμβολα χωρίς το ιστορικό και υλικό πλαίσιο τους. Αλλά αυτή ήταν η κατάσταση, αυτοί ήμασταν μέχρι να είμαστε ξανά κάποιοι άλλοι αν όχι εμείς οι επόμενες γενιές, με την βεβαιότητα της Ιστορικής αναγκαιότητας, όχι ως νόμο αλλά ως δημιουργία των ανθρώπινων αναγκών.

cf8c4078387e4f628009bcedce0b1523_18

 

Πρόσφυγες, μνημόνια και η ήδη υπάρχουσα βαθιά κρίση στο Ελληνικό σύστημα υγείας. Αξίζει να διαβάσετε αυτό το άρθρο για την τραγική κατάσταση των προσφύγων στην Ελλάδα (αλλά και σε όλη την Ευρώπη) και την αθλιότητα των πολιτικών της ΕΕ και της Ελληνικής κυβέρνησης, μέσα στο πλαίσιο του ήδη διαλυμένου από τα μνημόνια  Ελληνικού συστήματος υγείας. Από το γνωστό αξιόπιστο περιοδικό Foreign Αffairs. Το αρχείο ήταν δυστυχώς κλειδωμένο για να γίνει το κείμενο copy paste, αλλά μπορείτε να κατεβάσετε το pdf πιο κάτω (στα Αγγλικά), το οποίο έλαβα σε mailing λίστα.

 

Refugees and Greece’s Health Crisis.pdf-Foreign Affairs

erdogan1

Aπό τον unexpert 

Σαφώς το πόσο σάπιος και αυταρχικός κρυφοφασίστας είναι ο Ερντογόν δεν κάνει «καλούς» τους αποτυχημένους επίδοξους χουνταίους της Τουρκίας. Μια χούντα ως ξεκάθαρος εδραιωμένος φασισμός αφήνει και λιγότερα περιθώρια αντίστασης. Πάντως ούτως ή άλλως όσοι αντέδρασαν και βγήκαν στους δρόμους, πιστεύω, δεν το έκαναν για τη δημοκρατία αλλά από προσωπολατρία στον νεοσουλτάνο και επειδή έχουν μασήσει το σανό της ισλαμικής βέρσιον του Ερντογαν για αξίες και παράδοση ως χρυσωμένο χάπι για το νεοφιλελερισμό. Πάντως το να θες συναισθηματικά να πέσει με αυτούς τους όρους ο Ερντογάν επειδή τον απεχθάνεσαι-που το συμμερίζομαι πλήρως– είναι πολιτικά μεγάλο λάθος και κυριαρχία των συναισθημάτων πάνω στο πολιτικό κριτήριο. Πολύ πιθανώς το πραξικόπημα να είχε την κρυφή στήριξη της δύσης με πολλούς συμμετέχοντες αλλά ως δοκιμή. Αυτό που έσωσε το νεοσουλτάνο είναι ότι όντως βγήκε ο κόσμος-οι οπαδοί του κυρίως- στους δρόμους απέναντι στα τανκς. Και άρα και για τη δύση πέρασε το τεστ, εφόσον είναι λαοφιλής και ελέγχει αρκετό κόσμο είναι ακόμα χρήσιμος ως πολιτικός παράγοντας. Ενώ φυσικά και το ΝΑΤΟ δεν θα ήθελε ένα ακόμα ανοιχτό εμφύλιο σε όλη την έκταση της Τουρκίας.

Επίσης ο μόνος μεγάλος πολιτικός θεσμός/ κόμμα της Τουρκίας το People’s Democtratic Party, που μπορεί κανείς να αποδεχτεί στα σοβαρά ως δημοκρατικό ήταν εναντίον του πραξικοπήματος. Κάτι λογικό γιατί η χούντα θα έκανε άμεσα, λειτουργώντας υπέρ της αστικής τάξης και με μόνο σκοπό την αναβάθμιση της δύναμης του στρατού ως θεσμό, αυτό που ΄κάνει ο Ερντογάν, αργά και με σαλαμοποίηση. Κάτι που δίνει χρόνο και δυνατότητες αντίστασης, ενώ η χούντα δεν θα τα έδινε αυτά. Και αν και τώρα πια θα γυρίσει πιο «δυνατός» από ποτέ ο Ερντογάν, δεν μπορεί να εξαφανίσει τα αληθινά βαθιά προβλήματα.

Επίσης ο μόνος μεγάλος πολιτικός θεσμός/ κόμμα της Τουρκίας το People’s Democtratic Party, που μπορεί κανείς να αποδεχτεί στα σοβαρά ως δημοκρατικό ήταν εναντίον του πραξικοπήματος. Κάτι λογικό γιατί η χούντα θα έκανε άμεσα, λειτουργώντας υπέρ της αστικής τάξης και με μόνο σκοπό την αναβάθμιση της δύναμης του στρατού ως θεσμό, αυτό που ΄κάνει ο Ερντογάν, αργά και με σαλαμοποίηση. Κάτι που δίνει χρόνο και δυνατότητες αντίστασης, ενώ η χούντα δεν θα τα έδινε αυτά. Και αν και τώρα πια θα γυρίσει πιο «δυνατός» από ποτέ ο Ερντογάν, δεν μπορεί να εξαφανίσει τα αληθινά βαθιά προβλήματα.

Πάντως από ότι καταλαβαίνω την όλη αντίσταση στο πραξικόπημα μένουμεΕρντογανάκηδες την έκαναν, αν και ομολογουμένως με αυτοθυσία . Να πούμε όμως ότι Αλλάχ Ακμπάρ φώναζαν οι υποστηρικτές του Ερντογάν σε κάτι βίντεο και live feeds και όχι ζήτω η δημοκρατία, αν και από την άλλη δεν ήταν κατανοητά για μένα λόγω γλώσσας τα υπόλοιπα που φώναζαν.  Πάντως το συμπέρασμα είναι αυτό που κινεί πια τις μάζες -πλην Κούρδων και αριστερών Τούρκων- στην γείτονα χώρα είναι ο ισλαμισμ’ος. Και αυτός ως ιδεολογική νομιμοποίηση και «απάλυνση» μέσω μιας ηθικής ρητορείας αξιών και παράδοσης, του σκληρού νεοφιλελερισμού στη χώρα , δηλ με το πιο πανάρχαιο και δυνατό σανό, την θρησκεία (την χρήση της προς χειραγώγηση για να είμαστε ακριβείς).

Ο ισλαμισμός με μια θεσμοθετημένη από τα ιερά κείμενα φιλανθρωπία δίνει ψίχουλα στην φτωχολογία, ενώ οι άπειρες γκρούπες, οργανώσεις και τοπικές σχολές του ισλαμισμού δίνουν ένα ρόλο και πολλές φορές εισόδημα σε άτομα υπό περιθωριοποίηση. Είναι κάτι αντίστοιχο με τις δικές μας άπειρες ΜΚΟ στη δύση. Θεωρώ τον ισλαμισμό την ψευδεπίγραφη πολιτισμική δήθεν πολιτική “απάντηση”, στον πλέον σκληρό καπιταλισμό στα ιστορικά πλαίσια των χωρών του Ισλάμ. Και τον θεωρώ κάτι αντίστοιχο με την ψευδεπίγραφη απάντηση κενής ρητορείας στο σκληρό καπιταλισμό, του (δήθεν) “διαφωτισμού” και “ανθρωπισμού” που πουλάνε στην δύση μέσα στα δικά της ιστορικά πλαίσια. Είναι εντυπωσιακή η ομοιότητα σε δομές, σε χρηματοδότηση από τους πλούσιους και σε σκοπούς ιδεολογικής ηγεμόνευσης πλήρως συμβατούς με την εξουσία και τον καπιταλισμό. Εντάξει επειδή στην περίπτωση του Ισλάμ μιλάμε για θρησκεία και επειδή υπάρχει και η “μικρή λεπτομέρεια” ότι εκεί πέφτουν συνέχεια βόμβες και έχουμε χώρες κατεστραμμένες θα έχουμε και ανεξέλεγκτα off-shots όπως το Ισλαμικό κράτος. Πάντως η βία δεν είναι εγγενής ούτε στο Ισλάμ, αλλά απλώς “προσαρμογή” σε ένα ήδη εξαιρετικά βίαιο περιβάλλον. Κάτι που οδηγεί στην παρανοϊκή τρομοκρατία ως εξαγωγή και κυριαρχία της βίας παγκόσμια, με ένα βρώμικο ρόλο που παίζουν οι μυστικές υπηρεσίες της δύσης και του Ισραήλ, στη λογική “το ξέρουμε, το βοηθάμε ή δεν το βοηθάμε, το αφήνουμε ή δεν το αφήνουμε να συμβεί ή απλώς δεν μπορούμε να το σταματήσουμε, αλλά αν συμβεί το διαχειριζόμαστε υπέρ μας και ξανά από την αρχή”

Πάντως μάχη μεταξύ Ερντογάν και μουλά Γκιουλέν, που έχει ισχυρό έρεισμα στο στρατό, στο δικαστικό σύστημα κ.α., ως ηγέτες ισλαμιστές, ήταν η όλη ιστορία, όπως δείχνουν τα πράγματα έως τώρα. Ο Ερντογάν στις δηλώσεις του τον πιο πολύ χρόνο τον ξόδεψε κατηγορώντας τον “κάτοικο της Πενσιλβανίας” (Γκιουλέν). Μια και εδώ και καιρό, κάπου τα χάλασαν στην μάσα και στην νομή της εξουσίας οι δύο τους , ενώ είχαν ξεκινήσει μαζί παλιά. Από την άλλη νομίζω ότι ο Κεμαλισμός έχει ήδη σχεδόν ψοφήσει στην Τουρκία, ως η παλιά πανίσχυρη ιδεολογία που μέσω του εθνικισμού και του έλεγχου του κράτους-και του παρακράτους- καθόριζε πάντα τις εξελίξεις και είναι σήμερα πολύ αδύναμος. Κάτι λογικό γιατί ο Ερντογάν τα καταφέρνει το ίδιο καλά με τον Κεμαλισμό στον εθνικισμό και στην σκληρή κρατική καταστολή, ελέγχει πια τους θεσμούς και το παρακράτος, ενώ έχει πάρει μαζί του και τον πιο συντηρητικό σουνίτικο πληθυσμό, που είναι πολυάριθμος ειδικά στην ενδοχώρα, πουλώντας σχεδιασμένα και για χρόνια σανό για “αξίες και παράδοση” ως διέξοδο (δηλ. τη μη υπαρκτή για μένα πολιτισμική απάντηση σε κάθε κρίση) μαζί με τη γνωστή νεοφιλελέρικη “ανάπτυξη για όλους”.

9fba6060003ea7c01fa5a534e9e898b0

Και από τη δική μου εμπειρία, από ότι είδα και κατάλαβα μέσα σε λίγα χρόνια, έτσι είναι όπως τα λέει το παρακάτω βιωματικό κείμενο απολογισμού.

Σε αυτούς τους χώρους κυριαρχεί ο επαγγελματικός δικαιωματισμός και κινηματισμός και ένα επίσημο ιερατείο της “γνώσης” και της ορθής αποψάρας. Ενώ τελικά πρόκειται για τεχνικές διαχείρισης πολιτικών στην κοινωνία, που είναι πλήρως ενταγμένες στο κράτος και το καπιταλισμό, με το αζημίωτο πάντα για τους “αριστερούς διαχειριστές”.

Με επίδικο την “δίωξη” των φασιστών με όρους πολιτικής και θεσμικής ορθότητας χωρίς αληθινά πολιτικά αποτελέσματα. -Και ευτυχώς που υπήρχαν/υπάρχουν το ΚΚΕ στα συνδικάτα και οι αναρχικοί στο δρόμο, (συν μικρότερες δυνάμεις ) που αντιμετώπισαν/ζουν τα φασιστοειδή όπως έπρεπε, εκεί που έπρεπε. Ενώ βλέπουμε και σήμερα ποιούς βαφτίζουν φασίστες οι διάφοροι κήνσορες τύπου Ψαρρά και ο ιδιοτελής εσμός των «οργανικών διανοούμενων» του Σύριζα, στην ουσία πια  όλους όσους είναι αριστερά του Σύριζα  πλην γραφικών και αναχωμάτων.

Το παρακάτω κείμενο είναι του Σπύρου Σούρλα από τα social media: 

Kαιρό τώρα έχει κολλήσει το μυαλό στο ότι ιδεολογικά τόσα χρόνια κάτι δεν κάναμε καλά..Και με αφορμή τον ψευτοφιλοσοφο τον Δ. Σεβαστάκη,που εντελώς άστοχα χρησιμοποίησε την ‘αναπλαισίωση’ ως όρο,είπα να κάνω ένα ‘reframing ‘ μικράς διαρκείας έστω.

Εν τάχει γιατί βαριέμαι ,θεωρώ πλέον ξεκάθαρα,μιλώντας για μένα,πως όσοι προερχόμαστε από την μούργα των φαρισαίων του Ρηγα, ΚΚΕες,ΑΚΟΑ ,ΚΚΕες Α-Α και λοιπών δυνάμεων πήραμε εντελώς λάθος δρόμο προσκολλώμενοι σε όσα είχαμε πει κάποτε ,θεωρώντας λανθασμένα πως όσα είπαμε παλιά ισχύουν.

Στην πραγματικότητα ούτε τα παλιά ίσχυαν ,γιατί ήσαν όλα του εποικοδομήματος,του κομφορμισμού και του ‘πολίτικου πολιτισμού’ της πλάκας…και ενός φιλελευθερισμού που ξώμεινε στα χρόνια της ΄κοινωνικής ειρήνης’ ως αποψάρα…Μετά πλάκωσαν τα ‘αντεθνικιστικά’ του Σημιτη, του Τακη Μιχα και των ‘Κοκκινοπράσινων’ που στην ουσία χαίρονταν με τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας ,δηλαδή των σημερινών 53,που αποδείχτηκαν ότι πιο ξεφτιλισμένο…

Μόνιμος εστετισμός, επιλεκτικός επαγγελματικός κινηματισμός,άντε κάνα σουβλάκι να ψήσουμε και ο πυρήνας του ΣΥΝ και της ΑΚΟΑ ήταν γεμάτος λιγούρια,μονιμάδες ή παντελώς χορτάτους Πανεπιστημιακούς αραχτούς από το 89 και μετά.

Αυτό το πράγμα αναπαράχθηκε και στην νεολαία σύριζα και πλέον αποτυπώνεται και στα σχήματά τα μετά-σύριζα,ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λ.π

Άντε να πουλήσουμε ‘αντιφασισμό’ ,δικαιώθηκαν και διάφοροι λεχρίτες που έχτισαν καριέρες πάνω στην ανύπαρκτη παλιά Χ.Α,που επιτέλους με την κρίση και τις μαλακιάς της αριστεράς πήγε στο 6.5 % (επί χρονιά οι α λα καρτ έψαχναν με τον φακό ‘εθνικιστές’ .ρατσιστές κ.λ.π και τελικά έστειλαν κόσμο απέναντι) και τι καλά έγιναν και κυβέρνηση…

Και εμείς που προερχόμαστε από την ίδια αυτή μούργα που θεωρήσαμε ειδικά το 2012 πως άλλαξε η μούργα και έγιναν κάτι άλλο ,ελπίσαμε και τώρα τους κράζουμε γιατί το 90% αυτών παρέμειναν ως Κυβερνητικοί απατεώνες.

Ο λεγόμενος αρ. ευρωκομμουνισμος(όπως φυσικά και το σοβιετικό μοντέλο) είχε πεθάνει πολύ πριν τον ΣΥΡΙΖΑ ,αλλά εμείς νομίσαμε πως ξανααπέκτησε σάρκα και οστά, ενώ είχαμε ήδη βιώσει την συντριβή του σε όλη την Ευρώπη,που εδώ που τα λέμε σε μερικές χώρες είχε και σοβαρότερα ερείσματα..

Δεν ξέρω τι ακριβώς έχει το μέλλον,αλλά προσωπικά θεωρώ πως χρειάζομαι ένα γερό μπάνιο για να ξεπλυθώ και απ’ολη αυτή την μούργα των ψευτοεστέτ και ειλικρινά αναρωτιέμαι πλέον ποια είναι αυτή η περίφημη ΄κληρονομιά ιδεών’ που κουβαλήσαμε ως εδώ..

Όσο το ξανασκέφτομαι το απόλυτα φυσιολογικό ήταν αυτά τα λιγούρια να μείνουν ή να περιφέρονται δήθεν ως αποχωρήσαντες περί τον σύριζα..

Εν τέλει πολύ πιο ειλικρινείς ήσαν εκείνοι οι ‘εσωτερικάκηδες’ και οι Ρηγάδες που από πολύ νωρίς διάλεξαν Σημιτη ,’μένουμε Ευρώπη’ κ.λ.π μιας και όλοι μας οι του ΕΣ προερχόμαστε από την ίδια μήτρα των φαρισαίων της ΄’αριστεράς και της προόδου’..και να τι ωραία που οι πιο πολλοί ξανασυναντήθηκαν ,τώρα έστω και ως δήθεν ‘αντίπαλοι’..

Υ.Γ.
Νταξει υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά οι περισσότεροι πέθαναν (οπότε δεν ξέρουμε τι θα επέλεγαν και απλά λέμε ουφ τουλάχιστον αυτοί ΑΝ ζούσαν θα έπρατταν αλλοιώς) και άλλοι περιφέρονται -περιφερόμαστε σαν τις άδικες κατάρες,που λένε και στο χωριό μου.

Σπασμένο παράθυρο

Πριν ο Γλαύκος Τζήμερος σβηστεί οριστικά από την συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας όπως όλοι οι καιροσκόποι πολιτικάντηδες της ιστορίας, προσπαθούμε κι εμείς να βάλουμε το λιθαράκι μας προς αυτή την κατεύθυνση. Γράψαμε και στείλαμε λοιπόν μια διερευνητική επιστολή σε διάφορα site και ΜΜΕ, τα οποία είτε έχουν φιλοξενήσει κατά καιρούς κείμενα του λαομίσητου δημοσιολόγου, είτε μας δώσαν την ευκαιρία να κόψουμε τα αυτιά μας και να τα πετάξουμε, ακούγοντας τη φωνή του μέσα από τις συχνότητές τους. Η απορία; Αν σκοπεύουν να συνεχίσουν να δίνουν βήμα σε έναν απροκάλυπτο κλακαδόρο του απολυταρχισμού, του ρατσισμού και του φασισμού.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 412 επιπλέον λέξεις

50b25c7b_h_300_id_8628_m_fill_w

#‎Brexit‬ τελικά. Αν και αυτό είναι απλώς ένα μισό βήμα. Έχει μια σημασία να βγαίνεις από ένα “βόθρο” όπως η ΕΕ, αν δεν αναστρέψουν ή απαξιώσουν με κάποιο τρόπο το αποτέλεσμα, αλλά έχει σημασία βγαίνοντας και το που μπαίνεις. Γιατί σχεδόν παντού ανάλογοι “βόθροι” υπάρχουν στον παγκόσμιο καπιταλισμό σήμερα και στους υπερεθνικούς θεσμούς και στις ίδιες τις χώρες. Πάντως οφείλουμε ένα μπράβο στο θάρρος των λαϊκών τάξεων του Η.Β., ανέκαθεν εκεί λειτουργούσε η απλή κοινή λογική, ενώ και οι θεσμοί επίσης συνήθως λειτουργούν με το νόημα που δηλώνεται πως έχουν. Και ας είναι στον παραδοσιακά πιο σκληρό και ξεκάθαρα ταξικό καπιταλισμό παγκοσμίως από την γέννεση του, ίσως με την εξαίρεση των ΗΠΑ, ως προς το ιδεολογικά αδιαμφισβήτητο των καπιταλιστικών θεσμών.

Γιατί έθνος -κράτος και όχι «Ενωμένη» Ευρώπη.

Ένας ενωμένος διακρατικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός που στοχεύει συστηματικά και χωρίς όριο στην απαξίωση της εργασίας σε όλες τις χώρες εσωτερικά του για «διάχυση της ανταγωνιστικότητας» απέναντι στον υπόλοιπο εξωτερικό κόσμο, είναι πάντα χειρότερος από μερικούς πάντα συνδεδεμένους αλλά ανταγωνιζόμενους και μεταξύ τους εθνικούς καπιταλισμούς. Πάντα σε ότι αφορά τις τάξεις των εργαζομένων σε κάθε χώρα, που θα μπορούσαν να αρπάξουν τις ευκαιρίες για ριζικές αληθινές αλλαγές. Και αυτό γιατί θα έχουν απέναντι τους ένα εθνικό καπιταλισμό, που αν και πάντα ως ένα μεγάλο βαθμό αλληλοεξαρτώμενος από άλλους και ταυτόχρονα ανταγωνιζόμενος με αυτούς, θα είναι προτιμητέο πεδίο ταξικής πάλης, ως πιο «διακριτός» στις σχέσεις εκμετάλλευσης του, για στοχεύσεις από τους αγώνες των εργαζομένων, πιο «διάφανος» σε ερμηνείες σύγκρουσης κεφαλαίου-εργασίας εντός της κάθε χώρας, πιο ελέγξιμος από τους κατά χώρα δημοκρατικούς θεσμούς, όσο αυτοί παραμένουν με κάποιο αληθινό νόημα και με δυνατότητες ακόμα και για βαθιές ριζικές αλλαγές υπερ της ζωής και των συμφερόντων των εργαζομένων, ειδικά σε εποχές όπως οι τωρινές, μεγάλης φθοράς της καπιταλιστικής ιδεολογικής ηγεμονίας. Όπου και ΑΝ μπορούν να γίνουν αυτές, μια και υπάρχει ο αναγκαίος όρος των ταξικών μαζικών κινημάτων για αυτό.

Ούτως ή άλλως οι ιστορικές μοίρες και οι πολιτικές των κράτων εθνών στην Ευρώπη ήταν πάντα βαθιά αλληλοσυνδεδεμένες και θα συνεχίσουν να είναι. Πιο αυθεντικά συνδεδεμένοι οι μεγάλοι καπιταλισμοί της Ευρώπης, ως καπιταλισμοί με την έννοια του «αγνού και ανόθευτου» καπιταλισμού της άνισης ανταλλαγής και της επιβολής, ήταν στο μεσοπόλεμο, αλλά με λάθος όρους, με τις λάθος χώρες και την λάθος στιγμή ως προς τη βιωσιμότητα.  Δεν θα είναι τελικά και τόσο υπερβολή να πούμε ότι η ΕΕ ήταν αντίστοιχα μια νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών με τις σωστές χώρες, τους σωστούς όρους και την κατάλληλη στιγμή με στόχο μια μεσοπρόθεσμη βιωσιμότητα. Μόνο που αυτή η βιωσιμότητα ξεκάθαρα έχει λήξει πια.

Τα exits και η “αμόλυντη» Ευρωπαϊκή αριστερά.

Το ευρωσκεπτικιστικό κοινωνικό ρεύμα, που εκφράζεται πια με ξεκάθαρες τάσεις εξόδου, και αφορά κυρίως τις υποτελείς τάξεις και τους φτωχούς, εκπροσωπείται σε μεγάλο βαθμό στην Ευρώπη από ακροδεξιά ή στην καλύτερη περίπτωση απολίτικα κόμματα. Αυτό γιατί σε μεγάλο μέρος της, η ούτως ή άλλως αδύναμη σχετικά, Ευρωπαϊκή αριστερά είναι περισσότερο ένα ιδεολογικό ρεύμα φιλελεύθερης αριστεράς και κοσμοπολιτισμού ή χειρότερα “εναλλακτικής” σοσιαλδημοκρατίας, παρά επαναστατικές και αποφασισμένες για ριζικές αντικαπιταλιστικές αλλαγές πολιτικές οργανώσεις. Εντός της Ευρωπαϊκής αριστεράς είναι γεγονός επίσης η σε πολύ μεγάλο βαθμό εκπρόσωπηση των υποτελών τάξεων των εργαζομένων από μια ελίτ διανοουμένων και επαγγελματιών, η οποία είναι  μια διακριτή κοινωνική ομάδα εκτός των τάξεων που θεωρητικά εκπροσωπεί και η οποία ιστορικά τις πιο πολλές φορές εντάσσεται πλήρως στα σχέδια της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης και αυτονομείται και υπηρετεί κυνικά τα δικά της συμφέροντα μόλις ενταχθεί με οποιονδήποτε τρόπο στην διαχείριση της εξουσίας (η περίπτωση Σύριζα θα αποτελεί υπόδειγμα βιβλιογραφίας αυτής της τάσης στο μέλλον).

Περαιτέρω πρέπει να αποδεχτούμε ότι ο χωρίς όρους και ως απαράβατη αρχή διεθνισμός, όσο ηθικά σωστός και ελκυστικός και αν είναι, όταν δεν έχει υλικότητα και πραγματικές διακρατικές/διεθνικές διεργασίες -για να μην πω παγκόσμιες- μεταξύ των υποτελών τάξεων των απλών εργαζομένων στις διαφορετικές χώρες, είναι απλώς μια ευγενής θεωρία που όμως καθηλώνει και παγιδεύει τις τακτικές και στρατηγικές των κινημάτων των εργαζομένων και των κομμάτων τους – στο βαθμό πάντα που αυτά είναι κόμματα τους. Αυτή η θεωρία και η αρχή είναι ένα σημαντικό, σημαντικότατο στρατηγικό πρόταγμα, αλλά δεν μπορεί να είναι τυπολατρικός φορμαλισμός για κάθε δημόσιο λόγο και τακτική. Θα μπορεί να αποκτήσει το αληθινό τακτικό και πολιτικό της νόημα όταν υπάρξουν στην Ευρώπη σε κάποιες χώρες, κράτη με πορεία προς τον σοσιαλισμό ή αληθινά ισχυρά ταξικά εργατικά κινήματα που θα θέτουν τους όρους τους υπέρ γηγενών και ξένων εργαζομένων και έμπρακτα την αλληλεγγύη τους ως μαζικά πολιτικά κινήματα στους εργαζομένους των άλλων χωρών όταν αντιδρούν και εξεγείρονται υπέρ των ταξικών τους συμφερόντων.

Τέλος και τα ίδια τα σχόλια της ευρωλάγνας δήθεν διεθνιστικής αριστεράς που επιθυμούσε remain δείχνουν απλώς μια βαθιά απαξίωση και υποτίμηση των «αμαθών και άσχετων» λαικών και εργατικών τάξεων και εντάσσονται πλήρως στην, μη ομολογούμενη φανερά, αντίληψη τους ότι η “πλέμπα είναι αντιδραστική στο βάθος” και μπορεί να είναι μόνο διαχειρίσιμη από τους ίδιους για το “καλό της”. Αγνοούν φυσικά ότι τίποτα δεν είναι πιο ξεκάθαρο και ισχυρό από το ταξικό ένστικτο-το οποίο δεν είναι φυσικά ταξική συνείδηση- όταν του δίνεται η ευκαιρία να εκδηλωθεί με ξεκάθαρους όρους, ειδικά σε μια χώρα σαν το Η.Β. Όλη η κλάψα περί #Brexit αφορά πιο πολύ αυτούς που απλώς υπάρχουν , ή νομίζουν ότι υπάρχουν, ως κοινωνικός ρόλος και ως ενταγμένοι στο σύστημα εξουσίας χάρις στην Ε.Ε.  Είναι τέλος αστείες και οι επικλήσεις «τρόμου» για Γ’ΠΠ σε Ευρωπαικό έδαφος. Όποιος/α είναι τόσο κρετίνος να τα πιστεύει αυτά, δεν νομίζω ότι θα βοηθήσει η οποιαδήποτε επεξήγηση.

Οι τσαρλατάνοι της Ευρωπαϊκής ακροδεξιάς ως αλεπού στο παζάρι των exits.

Έτσι η ακροδεξιά με απλά συνθήματα, όχι τα εθνοφυλετικά ρατσιστικά πουεντάσσονται απλώς στο πεδίο της ψυχοπαθολογίας και δεν έχουν αληθινή μαζική αποδοχή, με φρούδες υποσχέσεις και με απλουστευτικά ρητορικά σχήματα, κερδίζειμεγάλο ποσοστό από τους φτωχούς εργαζόμενους, άνεργους και περιθωριοποιημένους. Και ας είναι το πολιτικό προσωπικό στην ακροδεξιά κατά 99,9% υποστηρικτές του πιο σκληρού καπιταλισμού και όσα λένε κάλπικα και τσαρλατανισμοί. Γιατί το θέμα είναι ότι όλοι μας μιλάμε πάντα εντός της ιδεολογικής ηγεμονίας του καπιταλισμού, όσο και αν αυτή σήμερα φθείρεται στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Μια ηγεμονία που δεν είναι μόνο λόγια αλλά έχει και σκληρή και άτεγκτη υλικότητα που παράγει αποτελέσματα υλικά για σημαντικό μέρος των μεσαίων στρωμάτων ακόμαΑλλά όσο ο καπιταλισμός και η ηγεμονία του παράγει αποτέλεσμα για ένα μέρος των μεσαίων στρωμάτων, η ακροδεξιά που είναι πάντα άρρηκτα δεμένη στο άρμα του καπιταλισμού από τους ίδιους τους όρους ύπαρξης της, μοιάζει να τα καταφέρνει καλύτερα και στα λόγια, που είναι το μόνο που έχει μείνει για τις υποτελείς τάξεις που μέρος τους είναι πια και οι υπό προλεταριοποίηση μικρομεσαίοι.

Πχ οι Λεπέν, Φάρατζ κ.α., μιλάνε με “κοινή λογική” για κάποια παροδικά άμεσα συμφέροντα των γηγενών εργαζομένων σε αντιπαράθεση με τους μετανάστες εργαζόμενους ή με τους καπιταλισμούς των άλλων χωρών και είναι θελκτικοί σε αυτούς, μαζί με μπούρδες περί “απειλούμενης” εθνικής ταυτότητας και φαρισαϊσμούς περί “γνήσιας δημοκρατίας”. Αλλά μια και η ρητορεία περί “απειλούμενης” εθνικής ταυτότητας υπάρχει δεκαετίες χωρίς να είχε ποτέ αληθινή μαζική απήχηση, αυτό που νομίζω πραγματικά μένει στο μυαλό των ανθρώπων είναι ότι δεν θα χρειάζεται να μοιράζονται ή να στερούνται τις όλο και λιγότερες και με χειρότερους όρους δουλειές ή τις λίγες εναπομένουσες παροχές των υπό διάλυση κοινωνικών κρατών, λόγω της μετανάστευσης ή της “ελευθερίας” κίνησης των εργαζομένων εντός της Ε.Ε. ή λόγω της επιβολής άλλων χωρών. (Αν και ως ρητορικό σχήμα αυτό έχει μια σημαντική αλήθεια-όχι όμως ως συνολική ερμηνεία- για μικρότερες περιφερειακές χώρες και ας μην το εννοούν αληθινά οι ακροδεξιοί ρήτορες, είναι αστείο να λέγεται για εσωτερική κατανάλωση σε χώρες όπως η Γαλλία και το Η.Β. όπου η Ε.Ε. ήταν και είναι ένα συνεχές κονσένσους των οικονομικών ελίτ τους με τις ελίτ της Γερμανίας και λιγότερο άλλων μεγάλων χωρών όπως η Ισπανία και η Ιταλία.)

Άσχετα αν με βεβαιότητα όλοι αυτοί θα τα πουλήσουν και αυτά τα παροδικά συμφέροντα άμεσα μόλις πλησιάσουν στην εξουσία, συμφέροντα τα οποία εξάλλου δεν καταβαραθρώνονται μεσομακροπρόθεσμα λόγω των αιτιάσεων της ακροδεξιάς αλλά λόγω της ίδιας της δομής του καπιταλισμού και κατ’επέκταση της ΕΕ . Και άσχετα αν αποκρύπτουν συνειδητά ότι το αληθινό πρόβλημα και ο αληθινός «ιερός σκοπός», είναι η πλήρης ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων, που στην πραγματικότητα είναι απλώς επιβολή όρων μέγιστης απόδοσης για αυτά, με έναν από αυτούς την «ελευθερία» κίνησης προσώπων με βάση τα συμφέροντα του καπιταλισμού και του κεφαλαίου, σε όλο τον οικονομικό χώρο της Ε.Ε.

Περαιτέρω τα Ευρωπαϊκά ακροδεξιά/σκληρά δεξιά κόμματα, την “ελευθερία” διακίνησης των εργαζομένων, που είναι απλώς καταναγκασμός της επιβίωσης για την μεγάλη πλειοψηφία (το προσφυγικό είναι άλλο διακριτικό θέμα στο οποίο η ΕΕ αντέδρασε με μια ξεκάθαρα εγκληματική και απάνθρωπη πολιτική), απλώς θέλουν να την ελέγξουν και να την καθορίσουν στις χώρες τους, με βάση τις νέες ανάγκες των τοπικών εθνικών καπιταλισμών. Ο αληθινός σκοπός της ακροδεξιάς είναι η πιο “αυστηρή” και ελεγχόμενη επιλογή ξένου εργατικού δυναμικού, προσαρμοσμένη στις σημερινές συνθήκες βαθιάς ύφεσης, όχι για την προστασία των εργαζομένων αλλά για την προσαρμογή του παράγοντα της εργασίας, ως τη μόνη πηγή αξίας, στις νέες συνθήκες όλο και χαμηλότερων ΑΕΠ και απασχόλησης. Και η αποφυγή της επιβάρυνσης των κρατικών προϋπολογισμών με νέα ελλείμματα, λόγω εισροής από άλλες χώρες ανθρώπων με τα μίνιμουμ αστικά και κοινωνικά δικαιώματα για παροχές, όσο ακόμη υπάρχουν αυτές, που κάποια στιγμή ίσως αναγκαστεί να πληρώσει και το κεφάλαιο και οι μεγάλες επιχειρήσεις. Και φυσικά πάνω από όλα η εργασία των γηγενών απλών εργαζομένων θα συνεχίσει να απαξιώνεται συστηματικά και οι όροι εκμετάλλευσης της να χειροτερεύουν, άσχετα με τον έλεγχο ή μη έλεγχο των ροών της μετανάστευσης, το κοινωνικό κράτος θα συνεχίσει να διαλύεται όλο και πιο πολύ και ο νεοφιλελευθερισμός θα επελαύνει άτεγκτος.

Τελικά όμως σε ένα πλαίσιο όπου όλοι προτείνουν ένα «βελτιωμένο καπιταλισμό» οι ακροδεξιοί της Ευρώπης make more sense, δηλ. ο δημόσιος λόγος τους έχει ένα άμεσο πρακτικό νόημα ως -δήθεν-απάντηση για τα τρέχοντα προβλήματα και ας είναι ρητορίες που σαφώς δεν θα γίνουν ποτέ πράξεις ούτε για γηγενείς ούτε για κανέναν. Αλλά πιθανώς να πρέπει να ανέβουν στην εξουσία -σε κάποιες χώρες-και να πιούν οι λαοί ΚΑΙ αυτό το πικρό ποτήρι για να αποδειχτεί αυτό ξεκάθαρα.

Ένας επίλογος με ανοιχτά ερωτήματα. 

Φυσικά τα προβλήματα παραμένουν και θα παραμένουν και μετά από χιλιάδες γραμμένες αναλύσεις σαν αυτή. Αλλά κάποια ανοιχτά ερωτήματα ως προς την τακτική και στρατηγική μπορούν να τεθούν,μόνο και μόνο από τις ίδιες ιστορικές προκλήσεις που επίσης ανοίγονται μπροστά μας. Γιατί να μας φοβίζει το έθνος-κράτος ως ξεκάθαρα προτιμητέο πεδίο ταξικών και πολιτικών αγώνων και να ταυτίζονται οι διαφορετικοί όροι αγώνα με την πολιτική συνεργασία με το εθνικό κεφάλαιο; Γιατί να υπάρχει ένας δημόσιος λόγος φορμαλιστικά και ρητορικά διεθνιστικός που εκπίπτει είτε στο φαρισαϊκό συστημικό κοσμοπολιτισμό της ευρωλάγνας αριστεράς, είτε σε ρητορικά σχήματα ταξικής διεθνιστικής αλληλεγγύης που είναι όμως εν κενώ, χωρίς αληθινή υλικότητα στο τακτικό πολιτικό πεδίο. Γιατί να δρούμε και να μιλάμε μόνιμα, άλλοτε σαν να έχει ήδη συμβεί το πολιτικό διακύβευμα και ο σκοπός και άλλοτε σαν να πρόκειται με βεβαιότητα να συμβεί από μια εσωτερική δυναμική της ίδιας της αντικειμενικότητας (πχ πολιτική ριζοσπαστικοποίηση των υποτελών και των εργαζομένων, διεθνής αλληλεγγύη των τάξεων των εργαζομένων ή το πιο απλούστερο αλλά καθόλου καλύτερο “σύντομα θα καταλάβει ο κόσμος και θα μας ψηφίσει”). Ενώ μπορεί να γίνει, με ενσωμάτωση ενός κόμματος στην κοινωνία, μια ρεαλιστική αποτίμηση, που μπορεί να είναι και πικρή αλλά να οδηγήσει σε μια επίσης ρεαλιστική και μη ανούσια ή ακόμα και μη αυτοκαταστροφική στρατηγική για ένα μακρόπνοο πολιτικό σχέδιο αρκετών ή ίσως και πολλών ετών (δεν σχετίζεται με το grexit αυτό για μένα, καθώς το τελευταίο είναι άμεση αναγκαία τακτική για αλλαγή σε ένα καλύτερο πολιτικό πεδίο μάχης και όχι τελικός στρατηγικός στόχος).

Γιατί τέλος να ετεροκαθορίζεται πολλές φορές η αριστερά λέγοντας ψυχαναγκαστικά τα αντίθετα από ότι λέει η ακροδεξιά, μια τακτική φανερά αποτυχημένη πανευρωπαϊκά, όταν μπορεί, χωρίς σαφώς να υιοθετεί στο ελάχιστο τον ακροδεξιό λόγο σε κανένα επίπεδο και πεδίο, να έχει ένα διακριτό ανεξάρτητο δικό της λόγο στα θέματα στα οποία κυριαρχεί η ακροδεξιά (έθνος-κράτος, Ε.Ε., μετανάστευση). Και με κριτικό λόγο αποκαλύπτοντας τα αληθινά δομικά αίτια όλων των δεινών των γηγενών και μεταναστών εργαζομένων, που είναι ο καπιταλισμός και το τσαρλατανισμό της ακροδεξιάς που αποκρύπτει και συσκοτίζει. Αλλά και με ένα λόγο που θα αφορά άμεσα τακτικά προτάγματα, που θα αφορούν το τώρα και την καθημερινότητα όπως όμως την βιώνουν οι υποτελείς τάξεις της εργασίας και οι προλεταριοποιημένοι μικρομεσαίοι και όχι όπως την αντιλαμβάνονται αυτοί που βρέθηκαν -για διάφορους λόγους που δεν μας αφορούν εδώ- να είναι εκπρόσωποι τους, μέσα από την διάθλαση τελικών μελλοντικών σκοπών που γίνονται αρχές συνείδησης και τελεσίδικων-με την έννοια του μη ανοίγματος στα γεγονότα – αναλύσεων.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 6.748 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: