Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Θέλουμε να σας εκθεσουμε μια σειρά από λόγους για τους οποίους δεν έχουμε λόγο να είμαστε αισιόδοξοι με καμία από τις προτάσεις ή στασεις των κομμάτων της ελληνικής βουλής σχετικά με την προτίμηση τους για τον επόμενο πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας.

Η Ν.Δ.. και ιδιαίτερα ο πρόεδρος της Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, εξέπληξε θετικά την ελληνική κοινωνία με την πρόταση για ανάδειξη στο ύπατο αξίωμα της κυρίας Αικατερίνης Σακελλαροπούλου. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας: ο τύπος και η τηλεόραση τις δύο προηγούμενες εβδομάδες κατακλυζόνταν από δημοσιευματα που έδειχναν ότι στον πολιτικό κοσμο υπήρχαν έντονες διεργασίες για την ανάδειξη στο πιο ψηλό αξίωμα της χωρας προσωπων με πολύ συγκεκριμένες δεσμεύσεις στην τραγική για τον τόπο μας περίοδο των μνημονίων που προηγήθηκε. Κ. Σαμαράς, Ε. Βενιζέλος, Γ. Παπανδρέου, Πικραμενος αλλά και ο νυν προεδρος κύριος Προκοπης Παυλοπουλος δεν αποτελούσαν έκπληξη για τα κόμματα που στήριξαν με πάθος τα μνημόνια καταστροφής της χώρας και του λαού ή σύρθηκαν δήθεν ηρωϊκά στην υπογραφή τους.

Η κυρία Σακελλαροπούλου δεν είναι πολιτικό πρόσωπο, είναι γυναίκα, είναι πρόεδρος ενός θεσμου που βρέθηκε πολλές φορές απέναντι στις άδικες και αντιλαϊκές επιλογές, υπερασπίστηκε το δικαίωμα των προσφύγων και των μεταναστών στην πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας, υπερασπίστηκε το περιβάλλον από τη βουλημια των εγχώριων και υπερεθνικων αρπακτικών. Συνεπώς ο κύριος Μητσοτάκης επέλεξε για υποψήφια του  ένα πρόσωπο «της άλλης πλευράς» με τον πιο εμφατικό τρόπο. Πιο κεντροαριστερό πρόσωπο δεν μπορούσε να επιλέξει, τιμώντας την παραδοση που θέλει να προτιμώνται πρόσωπα από τον ευρυτερο χώρο της άλλης παραταξης. Τολμησε μάλιστα, να φέρει τους δικούς του αντιμέτωπους με μια επιλογη στρατευμένη με τον πιο καθαρό τρόπο στις ιδεολογικές επιλογές «της άλλης πλευράς»!

Ο κύριος Τσίπρας είχε να επιλέξει ανάμεσα σε μια επιλογή του τύπου 2014 και μια υπόκλιση στην ευφυϊα του αντιπάλου. Το «μακρινό» πολιτικά 2014, ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε μια επίδειξη κοινοβουλευτικού τυχοδιωκτισμού έσυρε την χώρα στις εκλογές χρησιμοποιώντας χωρίς καμία κοινοβουλευτική ευπρέπεια τη διαδικασία της προεδρικής εκλογής. Ο λαός δυστυχώς εξέλαβε την κίνηση του κυρίου Τσίπρα σαν επαναστατικη τακτικη και του παρεδοσε την επόμενη χρονιά την πλειοψηφία στη Βουλή.

Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας «σοβαρός» ηγέτης ενός κοινοβουλευτικού κόμματος ισχυρά συνδεδεμένου με τις ευρωατλαντικες δεσμεύσεις της άρχουσας τάξης και ας μη φοράει ακόμη γραβάτα! Δεν υπαρχει  καμία περιπτωση να  ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό χρησιμοποιώντας ένα από τα λίγα διαθέσιμα όπλα που θα διέθετε ένα πατριωτικό κόμμα για να μπλοκάρει τις διαδικασίες κοινοβουλευτικής αναπαραγωγής του σημερινού σαπιου καπιταλιστικου συστήματος. Η «υπόκλιση» του Σύριζα στην επιλογή του κυρίου Μητσοτάκη αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει περίπτωση το κόμμα αυτό να επιστρέψει στην προ του Ιουλίου 2015 εποχή.

Η συμφωνία του ΚΙΝΑΛ, υπό την κύρια Φώφη Γενημματα, στην υποψηφιότητα Σακελλαροπούλου, δεν έχει τίποτα το περίεργο. Το κόμμα αυτο, δεν έχει συνεκτική πρόταση για το όνομα του προέδρου της Δημοκρατίας καθώς δύο πρώην πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ, ο κύριος Παπανδρέου και ο κύριος Βενιζέλος, με την de facto υποψηφιότητα τους, βάζουν σε κίνδυνο το προβληματικό κόμμα. Ο κύριος Μητσοτάκης έδωσε το φιλί ζωής στο κόμμα της κυρίας Γενημματα.

Από τον κύριο Γιανη Βαρουφάκη η αλήθεια  είναι ότι περιμέναμε να μας εκπληξει και ότι ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μας. Αυτό που επίσης έπρεπε να περιμενουμε είναι ο πολιτικός αμοραλισμός ενός προσωπου που το Φεβρουάριο του 2015 αποδέχτηκε το «ελληνικό» χρέος με το περιβόητο πρόγραμμα γέφυρα, την εμμονικη εξυπηρέτηση του χρέους που αποκαλούσε επονειδιστο και τέλος την καταπτυστη στάση του τον κρισιμο Ιούλη -Αυγουστο του 2015. Η παρουσία του όμως στην εκπομπή 7 της δημόσιας τηλεόρασης, το Σάββατο 18 Ιανουαρίου, μας βάζει μπροστά σε ένα από τα δομικά προβληματα της πολιτικής ζωης, το ο σκοπός αγιάζει τα μέσα! Τι εμπόδιζε, τον κύριο Βαρουφακη, να ρωτήσει τη Μαγδα Φυσσα αν ήθελε να είναι υποψήφια πρόεδρος της δημοκρατίας; Μα φυσικά η άρνηση της. Πράξη εύκολα προβλέψιμη απο μια αγωνιστρια μάνα, που ξέρει  καλά ότι δεν εχει τίποτα να προσφέρει στο καπιταλιστικο σύστημα που εξέθρεψε και υποθαλψε τα τερατα που σκότωσαν το παιδί της. Ένα σύστημα που της πέταξε κατάμουτρα με την πρόταση της «ανεξάρτητης» εισαγγελέως αυτού του συστήματος ότι η Χρυσή Αυγή και ο αρχηγός της δεν ενέχονται στην δολοφονία του γιου της. Ότι το κόμμα αυτό δεν αποτελεί το εγκληματικο, μακρύ χέρι ενός συστήματος, που δεν δίστασε να το εκθρεψει και να το ενισχυσει όταν κινδύνευε από τις ογκώδεις λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στο ξεπούλημα της πατρίδας και την υποδούλωση του λαού. Μόνο που ο κύριος Βαρουφακη, ως γνήσιος ευρωπαιστης, όπως διακηρύσσει συνέχεια, ξέρει πολύ καλά, και το έχει αποδείξει με το σύντομο κυβερνητικό βίο του, ότι υπάρχουν όρια και δεσμεύσεις, γιαυτον βέβαια, και όχι ευτυχώς για τη Μαγδα Φυσσα!

Όσον αφορά το Κομμουνιστικό Κόμμα, θα σας θυμίσουμε τη στάση του κεντροδεξιου προέδρου της Ισλανδίας, όταν έσκασε η «φούσκα» του ισλανδικου τραπεζικού συστήματος. Η κεντροαριστερή κυβερνηση ψήφισε στη βουλή μνημόνιο υποδούλωση της χώρας στους διεθνεις πιστωτές των ιδιωτικών τραπεζών, εντελώς παρόμοιο μ’αυτο που ψήφιζαν την ίδια εποχή οι επισης κεντροαριστερες κυβερνήσεις σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία, ή είχαν ψηφίσει παλιότερα στην Τουρκία, τον Ισημερινό, την Αργεντινή και την Ουγγαρία. Ο πρόεδρος της χώρας, που κι αυτός όπως οι δικοί μας Παπούλιας και Παυλοπουλος δεν είχε σημαντικές εξουσίες, αρνήθηκε να υπογράψει την υποδούλωση της χώρας του και τον εξανδραπιδισμο του λαού του. Αψήφισε τις απειλές ΗΠΑ, Η. Βασιλείου και Ε. Ε. και ανεπεμπψε το μνημόνιο σε λαϊκό δημοψήφισμα. Τίποτε από όλα αυτά δεν είχε να κάνει με την αμφισβήτηση του καπιταλισμού στην Ισλανδία. Χάρις όμως την ακεραιότητα ενός προέδρου και τη θέληση για αντίσταση ενός λαού αποφευχθηκε μια ακόμη ανθρωπιστική καταστροφή. Δεν έχει λοιπόν δίκιο το κόμμα της εργατικής τάξης να μην αξιοποιεί προς όφελος του λαού και της χώρας τις υπαρκτές αντιφασεις του συστήματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τη σταση  του αδέκαστου δικαστή, Χρήστου Σαρτζετακη στη δική των φυσικών και ηθικών αυτουργων για τη δολοφονία του αγωνιστή της ειρήνης και βουλευτή της Ε. Δ. Α. Χρηστου Λαμπράκη. Η στάση αυτή όμως άνοιξε μια τεράστια πληγή στο αμερικανοδουλο, μετεμφυλιακό καθεστώς και έβαλε σε κρίση το θρόνο και το καθεστώς βίας και νοθείας του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Αντί λοιπόν να εκμεταλλεύεται ο κατεξοχήν αρμόδιος, ως φορέας των αντικαπιταλιστικών, σοσιαλιστικών ιδεών, το Κ.Κ.Ε., τις υπαρκτές αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος, τις χρησιμοποιησαν για τυχοδιωκτικους σκοπούς, ο Ανδρέας Παπανδρεου, με την ανάδειξη του κυρίου Σαρτζετακη σε πρόεδρο της δημοκρατίας, και ο κύριος Βαρουφάκης σήμερα με την υποψηφιότητα της κύριας Φύσσα, και μάλιστα εν αγνοία της, εκμεταλλευόμενοι το βαρύ συμβολικό φορτίο του ονόματος τους.

Τέλος απευθυνόμενοι στην ιδια την κύρια Σακελλαροπούλου θα της επιστήσουμε το παράδειγμα της Μαγδας Φύσσα. Την αξιοπρεπή άρνηση της εκμετάλλευσης αυτού που αντιπροσωπεύει ο πρότερος έντιμος βίος της από ένα τυχοδιώκτη. Δεν διαφέρει η περίπτωση σας κύρια Σακελλαροπούλου και ευχόμαστε για το καλό της χώρας και του λαού μας, να αποτελεί για σας οδηγός δράσης, η στάση του Ισλανδού προέδρου που προαναφέραμε και η στάση του Κύπριου προέδρου, Τάσου Παπαδόπουλου απέναντι στο σχέδιο «Κόφι Ανάν».

 

Η τουρκική διείσδυση στην Αφρική και η Λιβύη, του Αλέκου Αναγνωστάκη

 

του Αλέκου Αναγνωστάκη
 δημοσιεύθηκε στο kommon,
την Τετάρτη 1η Ιανουαρίου 2020

Σιγά αλλά σταθερά, μέρα με τη μέρα, συγκροτούνται τα στρατόπεδα στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Οι αντιθέσεις εκδηλώνονται και παίρνουν μορφή και περιεχόμενο ενός διευρυνόμενου πλέγματος στο οποίο περιπλέκονται όλες οι μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία), οι ισχυρές δυνάμεις της περιοχής (Τουρκία, Αίγυπτος, Ισραήλ, Κατάρ) και η Ελλάδα. Το επίκεντρο είναι η Λιβύη και η θάλασσα της εξ αιτίας των υψηλών αποθεμάτων σε πετρέλαιο και αέριο και ακολουθούν η Ελλάδα και η Κύπρος.

Τώρα πια που οι θάλασσες δεν είναι μόνο δρόμος ταξιδιών και περιοχές αλιείας αλλά διαφιλονικούμενα ενεργειακά οικόπεδα που ορίζει (εν πολλοίς αυθαίρετα) η κάθε χώρα όπως οι καουμπόηδες στην άγρια Δύση: Από δω ως που έφτανε το μάτι τότε, από δω ως που επιτρέπουν το σκάψιμο στους βυθούς τα σύγχρονα θερμοαντοχικά υλικά, η σκληρότητα και η ισχύς άντλησης των πρωτόγνωρων αντλητικών μηχανών.

Αλλά τι ακριβώς σχεδιάζει η Τουρκία υπό το ΑΚΡ και τον Ερντογάν στην περιοχή;

 

Η κεντρικότητα του Ισλάμ συνδυασμένη με την παγκόσμια ενεργειακή πολιτική.

Από τότε που η κυβέρνηση Ερντογάν κήρυξε το 2005 ως «έτος της Αφρικής» έχουν περάσει 15 τόσα χρόνια. Σε αυτά τα 15 χρόνια που τετραπλασιάστηκε το ΑΕΠ της Τουρκίας, η Τούρκικη κυβέρνηση μεθοδικά και σταθερά, θέτει στόχους, παίρνει πρωτοβουλίες και μέτρα ενίσχυσης της παρουσίας της σε αυτή την ήπειρο της εξελισσόμενης νεοαποικιοκρατίας αλλά και των νέων, ντόπιων, ισχυρών καπιταλιστικών κρατών.

Βασικός μοχλός ανάπτυξης του τούρκικου επεκτατισμού και επιχειρηματικής δραστηριότητας είναι η «Τουρκική Συνομοσπονδία Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών»(TUSKON), η οποία προωθεί κυρίως τα συμφέροντα καπιταλιστών που σχετίζονται με το κυβερνών κόμμα (ΑΚΡ) του πρωθυπουργού Ερντογάν. Η TUSKON συνενώνει 30.000 εταιρείες και 150 περιφερειακές εμπορικές οργανώσεις, συνιστώντας επί της ουσίας την καινούρια επιχειρηματική βιτρίνα μίας χώρας που κατατάσσεται πλέον διεθνώς στη 17η θέση οικονομικής ισχύος. Πέρα από την TUSKON, η τουρκική αστική τάξη χρησιμοποιεί και μηχανισμούς της λεγόμενης ήπιας ισχύος προωθώντας τη δράση ισλαμικών οργανώσεων αρωγής και «αναπτυξιακής» βοήθειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ηΤΙΚΑ, η «Τουρκική Υπηρεσία Διεθνούς Συνεργασίας και Ανάπτυξης», που έχει σε εξέλιξη δεκάδες αποστολές σε 37 αφρικάνικες χώρες.

Το τούρκικο κυβερνών κόμμα ΑΚΡ εκφράζει έμπρακτα και σταθερά τη δυναμική των νέων αστικών δυνάμεων της ραγδαία αναπτυσσόμενης Τουρκίας. Γι’ αυτό και δηλώνει συνεχώς πώς η Τουρκία οφείλει να κάνει την παρουσία της πιο έντονη και ορατή στο διεθνές περιβάλλον, επιδιώκει την αναθεώρηση διεθνών συμβάσεων, επαναλαμβάνει πως θα υπερασπιστεί τα συμφέροντά της επί των φυσικών πόρων στις θάλασσες, τα οποία ξεκινούν από την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, τη Διώρυγα του Σουέζ και απλώνονται μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό.

Ο Ινδικός Ωκεανός, πρωτευόντως, αλλά και η ανατολική Μεσόγειος αποτελούν για τον Ερντογάν ιδέα: η κεντρικότητα του Ισλάμ συνδυασμένη με την παγκόσμια ενεργειακή πολιτική.

Τα δεδομένα είναι ορατά, οι δηλώσεις συνοδεύονται από έμπρακτα προωθούμενες πολιτικές. Η Βόρεια Αφρική αντιμετωπίζεται από την τούρκικη ελίτ ως μέρος της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, περιοχή με την οποία και η τούρκικη κοινωνία γενικότερα νιώθει οικεία όχι μόνο γιατί είναι κοντά αλλά και γιατί οι στενοί ιστορικοί δεσμοί των εκεί μουσουλμανικών πληθυσμών με τους Οθωμανούς ανατροφοδοτούν την αναδυόμενη αντίληψη από τον Ερντογάν και το ΑΚΡ πως η Βόρεια Αφρική αποτελεί μέρος της Οθωμανικής – τουρκικής περιφέρειας. Το ζήτημα είναι και η υπόλοιπη Αφρική, κυρίως η μακρινή υποσαχάρια περιοχή. Περιοχή γεμάτη προβλήματα, πείνα, αρρώστιες και εμφύλιους πολέμους αλλά και μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας και ορυκτού πλούτου.

Για τους σκοπούς αυτούς, εκτός από τις στοχευμένες επισκέψεις πολυμελούς επιχειρησιακής και διπλωματικής αντιπροσωπείας υπό τον Ερντογάν σε μεμονωμένα κράτη (2005 Αιθιοπία, Νότια Αφρική), η τούρκικη κυβέρνηση διοργάνωσε το 2008 στην Κωνσταντινούπολη τη σύνοδο κορυφής Αφρικής – Τουρκίας στην οποία συμμετέχουν υψηλόβαθμοι κρατικοί λειτουργοί από 49 αφρικάνικες χώρες.

Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη σύνοδο, ο δρόμος άνοιξε. Η Τουρκία, την ίδια χρονιά, εκλέγεται μη μόνιμο μέλος του συμβουλίου ασφάλειας του ΟΗΕ με την ψήφο 51 από τις 53 αφρικάνικες χώρες

Παράλληλα επιχειρεί κινήσεις στρατηγικής σημασίας. Το Τζιμπουτί είναι το τέλος της διαδρομής του στρατηγικού ναυτιλιακού δρόμου από το Σουέζ, στο στενό Μπαμπ ελ Μαντάμπ, που αποτελεί βασικό κόμβο προς τον Κόλπο του Άντεν και τον Ινδικό Ωκεανό. Η παραπάνω εμπορική διαδρομή είναι ζωτικής σημασίας για την παγκόσμια οικονομία, καθώς 25.000 πλοία και το 20% των παγκόσμιων εξαγωγών περνά μέσα από αυτή σε ετήσια βάση.

Γι’ αυτό και αυτό το μικροσκοπικό, κρίσιμο για το στρατηγικό κέρας της Αφρικής, το Τζιμπουτί, είναι το διοικητικό κέντρο των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων της περιοχής. Στο όνομα της επιχείρησης για την καταπολέμηση της σομαλικής πειρατείας συνωστίζονται 4.200 αμερικανοί στρατιωτικοί, σταθμεύουν 20 αεροσκάφη F-15 και drones, 1.900 γάλλοι και 7 αεροσκάφη Mirage 2000, 600 μέλη της Ναυτικής Δύναμης Αυτοάμυνας της Ιαπωνίας, 300 Ιταλοί στρατιώτες, άγνωστος αριθμός Κινέζων, όσο και Σαουδάραβες, προς εξασφάλιση του ναυτιλιακού στενού.

Παρά ταύτα η υπό τον Ερντογάν τούρκικη κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε με το Τζιμπουτί. Έριξε το βάρος στη διπλανή Σομαλία. Ακολουθώντας τον «ανεξάρτητο» και μοναχικό δρόμο που επιτάσσει ο νεοοθωμανικός μεγαλοϊδεατισμός, ο Ερντογάν πήρε το ρίσκο να επενδύσει σε αυτήν την ασταθή και χαοτική χώρα με σκοπό να την καταστήσει σταθερή πολιτικά.

Τότε τα γεωστρατηγικά οφέλη θα είναι πολλαπλά και ο ρόλος του τούρκικου κρατικού σχηματισμού στον νέο παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων αναβαθμισμένος, συμπεριλαμβανομένης και μιας νέας σχέσης με τις ΗΠΑ. Εκεί και στο πολλά υποσχόμενο, σε αποθέματα πετρελαίου, υπέδαφος της Σομαλίας στοχεύει η κυβέρνηση Ερντογάν.

Οι Σομαλοί θυμούνται, λοιπόν, ακόμη τον Τούρκο Πρόεδρο, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Μογκαντίσου, το 2011, να παίρνει αγκαλιά το πρώτο βρώμικο και πεινασμένο παιδί που βρήκε στο διάβα του, πετυχαίνοντας το μαλακό συναισθηματικό τους υπογάστριο. Να συνάπτει στη συνέχεια ειδική συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας (2014), να εγκαινιάζει παράλληλα(2015), νοσοκομείο 13.500 m2 το οποίο χρηματοδοτήθηκε από την τουρκική υπηρεσία διεθνούς συνεργασίας και ανάπτυξης. Το νοσοκομείο φέρει το όνομα Ερντογάν. Δεν είναι παράξενο λοιπόν πως αν επισκεφθεί κάποιος την πρωτεύουσα Μογκαντίσου θα αντικρίσει, πλέον, περισσότερες τουρκικές παρά σομαλικές σημαίες, ενώ θα διαπιστώσει πως πολλά από τα αγόρια ακούν στο όνομα Ερντογάν και τα κορίτσια στο Ιστανμπούλ.

Ούτε προκαλεί, μετά τα παραπάνω, ερωτήματα το γεγονός πως το 2014 τρεις τούρκικες φρεγάτες και ένα πλοίο ανεφοδιασμού πλέουν κατά μήκος του συνόλου των αφρικανικών ακτών και καταπλέουν σε 25 λιμάνια 24 διαφορετικών κρατών με κέντρο τη Σομαλία.

Στις εξελίξεις πρέπει να προστεθούν και οι βαθύτατοι ιστορικοί δεσμοί και κοινές επιδιώξεις της Τουρκίας –ισχυρού Κατάρ, εδραιωμένοι στα τέλη του 19ου αιώνα, στο πλαίσιο της τότε Αγγλο-Οθωμανικής αντιπαλότητας, οι οποίοι συσφίχθηκαν ιδιαίτερα μετά το 2002, με την άνοδο του AKP στην εξουσία.

Το άνοιγμα της Τουρκίας στην Αφρικανική ήπειρο έχει ως οικονομικό αποτέλεσμα την αύξηση του όγκου των εμπορικών συναλλαγών από τα $5,47 δισ. στα $23,4 δισ. το 2014, οι άμεσες επενδύσεις στην περιοχή να ξεπεράσουν τα $ 6 δισ. και η τουρκική αναπτυξιακή βοήθεια στις αφρικανικές χώρες να ανέλθει στα 1,5 δισ. τα χρόνια 2012-14.

Η Λιβύη εντάσσεται σε αυτήν τη γενικότερη, μόνιμη και στρατηγικής σημασίας επεκτατική πολιτική της νέας Τουρκίας που αναζητά και διεκδικεί ζωτικό χώρο. Και μάλιστα σε μια περιοχή που όλοι οι ιμπεριαλιστικοί παίχτες «παίζουν» και η Κίνα καταφθάνει πάση δυνάμει, να κατακλύσει την ήπειρο.

 

Λιβύη , το δεύτερο θέατρο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών

Η Λιβύη έχει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου (48.000 δισεκατομμύρια βαρέλια, η ένατη στη σειρά παγκόσμια) στην Αφρική. Η χώρα εξορύσσει σήμερα 1,1 εκατ. βαρέλια ημερησίως (είναι η δέκατη όγδοη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον κόσμο) και σχεδιάζει να αυξήσει την παραγωγή στο 1,5 εκατ. βαρέλια έως το τέλος του 2020.

Η Λιβύη γίνεται το δεύτερο θέατρο, μετά τη Συρία, όπου η Ουάσιγκτον διασταυρώνει τα ξίφη της με της Μόσχας, μέσω ποικίλων εξωτερικών δυνάμεων αλληλοσυμπληρούμενων και αλληλοϋποβλεπόμενων συμφερόντων. Η Τουρκία, το Κατάρ, ομάδες οι οποίες πρόσκεινται στη Μουσουλμανική αδελφότητα (αλλά και η Ιταλία), υποστηρίζουν την κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης Σάρατζ με έδρα την Τρίπολη (που επίσης υποστηρίζει η Γερμανία και ο ΟΗΕ), ενώ η Γαλλία, η Σαουδική Αραβία και η Ρωσία έχουν υποστηρίξει τον στρατηγό Χαφτάρ (όργανο της CIA για περισσότερα από 30 χρόνια) που ελέγχει την κατ’ εξοχήν πετρελαιοφόρα δυτική Λιβύη.

Το περίεργο αυτό πάζλ συμπληρώνεται από μια ιδιομορφία –κατάλοιπο του καθεστώτος Καντάφι: Η «Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου» (NOC) εξακολουθεί να είναι ο μοναδικός φορέας των εξαγωγών αργού πετρελαίου της Λιβύης μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου συνεργασιών με ξένες εταιρείες. Τα Ηνωμένα Έθνη μάλιστα – με την πλήρη συμφωνία των ΗΠΑ – έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν θα μπορούσε να εξάγει πετρέλαιο από τη Λιβύη κανένας άλλος πέραν της NOC.

Ωστόσο, τα χρήματα που καταβάλλουν στη NOC οι ξένες εταιρείες πετρελαίου ή οι ναυτιλιακές εταιρείες ως τίμημα στις πωλήσεις, κατατίθενται αποκλειστικά στην Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης (CBL) από την οποία πληρώνονται οι μισθοί όλων των αντιμαχόμενων στρατιωτικών ομάδων στη χώρα επειδή όλοι έχουν καταχωρηθεί ως κρατικοί υπάλληλοι! Και οι δυο φορείς,NOC και CBL, τεχνικά εδρεύουν στην Τρίπολη.

Πως να γίνει; Αν δεν εξαχθεί πετρέλαιο από τις περιοχές που ελέγχει ο στρατηγός Χαφτάρ η χώρα καταρρέει. Αν όμως αυτό εξορυχτεί και δεν πωληθεί από την ελεγχόμενη από την κυβέρνησηNOC, τότε τα κρατικά έσοδα καταρρέουν. Αλλά από αυτά, μέσω της ουδέτερης CBL, αμείβονται οι αντιμαχόμενοι στρατοί και όλοι ανεξαιρέτως οι κρατικοί υπάλληλοι σε ανατολική και δυτική Λιβύη. Γι αυτό και τελικά όλοι συμφωνούν οι μεν να παράγουν, οι δε κατά καιρούς ακόμη και ένοπλα αντιμαχόμενοι να πωλούν και αμφότεροι να αμείβονται από κοινού από την Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης (CBL).

Αυτή η ιδιομορφία (εκείνοι που ελέγχουν τα πετρελαϊκά πεδία, τους αγωγούς και τους τερματικούς σταθμούς να μην έχουν ελέγξει ποτέ τις πληρωμές και τα χρήματα που αντλεί το πετρέλαιο της Λιβύης από τη διάθεσή του στην ελεύθερη αγορά), συνθέτει μια τραγελαφική πραγματικότητα και ταυτόχρονα έναν άξονα των πολιτικών συμπεριφορών στη Λιβύη.

Η ίδια ιδιομορφία συνθέτει και την υλική βάση της δίχρονης, ήδη, δυναμικής εκεχειρίας που έχει επιτευχθεί ανάμεσα στις αντιμαχόμενες μερίδες της χώρας. Εκεχειρία που συνοδεύεται από τη διακηρυγμένη επιδίωξη πραγματοποίησης ενός προγραμματισμένου Εθνικού Συνεδρίου, που στηρίζεται από τον ΟΗΕ, με στόχο να διευκολύνει τις εθνικές εκλογές στη διχασμένη χώρα.

 

Φυσικά αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει αιώνια.

Ήδη η απόφαση του αρχιστράτηγου του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA), Χαλίφα Χαφτάρ, (ηγέτη με έντονα αντι-ισλαμικά χαρακτηριστικά που υποστηρίζουν Γαλλία, Ρωσία αλλά και η Σαουδική Αραβία, να εξαπολύσει την υπό εξέλιξη επίθεση στην Τρίπολη, (με τη βοήθεια της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων) έχει προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στους σχεδιασμούς των εμπλεκόμενων στη Λιβύη των φατριών και του διχασμού.

Σε αυτή την σύνθετη πολιτική κατάσταση επενδύει και η Τουρκία με σκοπό να αποκτήσει επιρροή στη Λιβύη, παρουσιαζόμενη ως ένα από τα διεθνή στηρίγματά της νομιμότητας. Γι’ αυτό, προς ώρας, στηρίζει την επίσημη κυβέρνηση που αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ παρόλο που αυτή δεν ελέγχει παρά ένα μικρό τμήμα της λιβυκής επικράτειας. Επιπλέον δε μέσω της συμφωνίας που υπογράφηκε μεταξύ Αλ-Σαραζ και Τουρκίας ουσιαστικά προσβλέπει σε «δικαιώματα» στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή που συνδέει επιπλέον τη Λιβύη με θαλάσσια σύνορα Κύπρου και Ελλάδας.

Η Τουρκία έχει εξοπλίσει την κυβέρνηση της Τρίπολης με drones και στρατιωτικά οχήματα και σύναψε συμφωνία με τον Σάρατζ για την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας. Εντούτοις, η απόφαση της Βουλής των αντιπροσώπων της Λιβύης, η οποία πρόσκειται στον Εθνικό Στρατό (LNA) του στρατηγού Χαφτάρ, να απορρίψει τη συμφωνία που έχει συναφθεί με την Τουρκία δημιουργεί σοβαρά εμπόδια στους στόχους της Άγκυρας.

Μεγαλύτερες δυσκολίες και διεθνείς αρνήσεις συναντά η απόφαση Ερντογάν να στείλει στρατιωτική βοήθεια που του ζητήθηκε από την κυβέρνηση της Τρίπολης: ΗΠΑ, Ρωσία, Ιταλία, αλλά και ΕΕ, στο όνομα της πολιτικής περιορισμού της Τουρκίας σε περιφερειακή έστω δύναμης ,έχουν ήδη διαμηνύσει σε όλους τους τόνους ότι απορρίπτουν ξένη παρέμβαση στα εσωτερικά της Λιβύης.

Η κρισιμότητα της κατάστασης συμπυκνώνεται στην πρόσφατη δήλωση του προέδρου της Βουλής της Λιβύης: «Όλες οι χώρες έχουν προειδοποιήσει την Τουρκία να μην επέμβει. Δεν επιθυμούν μια (περιφερειακή) σύγκρουση», τόνισε στο Γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων. Ζήτησε μάλιστα δε από τον Κύπριο Υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Χριστοδουλίδη, τον οποίο συνάντησε στη Λευκωσία, να μεταφέρει δυο μηνύματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Να μεταφέρει στην ΕΕ το μήνυμα πως «οι Λίβυοι πρέπει να αποφασίσουν μόνοι τους για το μέλλον τους», καθώς και το μήνυμα πως«τυχόν εμπλοκή της Τουρκίας στην κρίση στη Λιβύη, με στρατεύματα επί του εδάφους,θα σημαίνει την πλήρη αποσταθεροποίηση όχι μόνο της χώρας αλλά και όλης της περιοχής».

Η επικινδυνότητα και κρισιμότητα της κατάστασης για τους λαούς της περιοχής είναι εμφανής. Το ζήτημα είναι «τι κάνουμε».

Σκέψεις, λοιπόν, γι’ αυτό, ως συμβολή στη συλλογικό αγώνα για το ελληνοτουρκικό ζήτημα στο φως αυτών των εξελίξεων απαιτούν ξεχωριστό, δεύτερο μέρος αυτού του σημειώματος.

 

 

 

 

 

 

 

 

Πλατεία Τιεν Αν Μεν. 1989. Φοιτητές μπροστά στο άγαλμα της “Θεάς της Δημοκρατίας”

Ο ιμπεριαλισμός από τη πρώτη στιγμή της ύπαρξης του εκμεταλλεύτηκε τις αντιφάσεις στους κόλπους των λαών που ήθελε να υποτάξει και τις αντιθέσεις ανάμεσα στις αντίπαλες τάξεις των εθνών που ήθελε να αποικιοποιήσει. Τα γεγονότα του Χονγκ Κονγκ αξιοποιούνται στο έπακρο από τις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία με στόχο την αποσταθεροποίηση της Λ. Δ. της Κίνας. Το πρόσχημα γνωστό και τετριμμενο: η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όμως κατά το 19ο αιώνα οι Κινέζοι ήσαν οι βάρβαροι που δεν δέχονταν τον «εκπολιτιστικό» ρόλο των μεγάλων δυτικών δυνάμεων. Οι Βρετανοί στους περίφημους πόλεμους του οπίου κατόρθωσαν να αρπάξουν το Χονγκ Κονγκ και σε συνεργασία με τους υπόλοιπους δυτικούς να υποτάξουν την Κίνα. Στις 30 Ιουνίου 2017 η πρώην Βρετανική αποικία επέστρεψε στην Κίνα ,υπό όρους βέβαια, και τώρα οι  άγγλοι ιμπεριαλιστές το φυσούν και δεν κρυώνει.

Η Κίνα όμως στις αρχές του 21ου αιώνα είναι μια μεγάλη εμπορική και στρατιωτική δύναμη. Και είναι δύσκολο να εξαπολύσεις εναντίον της ένα ανοιχτό αποικιακό πόλεμο. Πόσο μάλλον που είναι μέλος των BRICS*. Ωστόσο ο πρόεδρος Τραμπ νομοθέτησε, λες και η Κίνα είναι αμερικάνικη επικράτεια. Δεν είναι παράξενο, πάντα οι γιάνκηδες ήταν θρασείς και αλαζονικοί. Ειδικά η στρατηγική του νέου «περίεργου» προέδρου βάζει την Κίνα σαν τον νούμερο ένα στόχο της εξωτερικής και οικονομικής του πολεμικής. Δεν μένει όμως πίσω το πιστό σκυλί των αμερικανών στην Ευρώπη. H Μ. Βρετανία μπορεί να είναι η σκιά του εαυτού της αλλά κάνει ότι μπορεί  για να κάνει δύσκολη τη ζωή της  Κίνας. Αν είδε κανείς την προηγούμενη εβδομάδα την συνέντευξη που έδωσε ο πρέσβης της Λ.Δ. της Κίνας στο B.B.C., θα απόρησε ασφαλώς με το θράσος και το χυδαίο αντικομουνισμό του βρετανού δημοσιογράφου σε αντίθεση με την αμεροληψία και το ήθος για το οποία φημίζεται το κανάλι.

Όπου υπάρχει όμως καπνός υπάρχει και φωτιά. Η εξέγερση στο Χονγκ Κονγκ πυροδοτήθηκε από δύο αιτίες. Ο ευρύτατα γνωστός λόγος είναι η αλλαγή του ειδικού καθεστώτος της πόλης, προϊόν συμβιβασμού με τους αποικιοκράτες, και η δυνατότητα έκδοσης εφεξής στην ηπειρωτική Κίνα για τελεσθέντα εγκλήματα. Η πραγματική αιτία όμως που έβαλε φωτιά και έβγαλε τη νεολαία στους δρόμους είναι η κατακόρυφη αύξηση των ενοικίων. Στο Χονγκ Κονγκ λόγω του  ειδικού καθεστώτος, η γη ανήκει σε ελάχιστους μεγιστάνες του πλούτου. Η ιλιγγιώδης άνοδος των τιμών και ειδικά των έγγειων αξιών δημιούργησε μεγάλη δυσαρέσκεια.Το τελευταίο διάστημα καθώς η πόλη-λιμάνι εξαρτάται για τα πάντα από την ενδοχώρα ή από την πρώην αποικιακή μητρόπολη το φρενάρισμα της θυελλώδους ανάπτυξης του κινέζικου καπιταλισμού δημιουργεί πληθωριστικά φαινόμενα.  Όπως και στα γεγονότα του 1989, στη πλατεία Τιεν Αν Μεν, ο ιμπεριαλισμός δεν έχασε την ευκαιρία. Διαβάστε τη συνέχεια »

Το ’21 έχει πολλές ψυχές. Οπως όλες οι αστικές επαναστάσεις. Πόσο μάλλον οι πρώιμες αστικές επαναστάσεις στις οποίες αδιαμφησβητο ρόλο έπαιξαν προκαπιταλιστικες κοινωνικές τάξεις. Οι Φαναριωτες, η εκκλησία, οι κοτσαμπασηδες, οι κλεφταρματολοι. Την ηγεσία την έδωσαν έμποροι και καπετάναιοι αστοί, όπως ο Ρήγας και ο Μιαούλης. Προδότες της τάξης τους «φωτισμένοι» αριστοκράτες όπως οι Υψηλάντηδες και ο Μαυροκορδατος. Αλλά την κρίσιμη μαζα την έδωσαν οι ανώνυμοι αγρότες και ναυτεργάτες, από τους οποίους, η Ιστορία,  η γραμμένη από τους νικητές, λίγα ονόματα «θυμάται» όπως του Οικονόμου από τη Σάμο.

Το αστικό κράτος, το υπουδουλο στις μεγάλες δυναμεις από τη γέννηση του στη ναυμαχία του Ναυαρινου, έρχεται να γιορτάσει με υπερθέαματα του τύπου «Ολυμπιακοί Αθηνών 2004», τα 200 χρόνια της ψοφοδεους ύπαρξης του. Η εργατική τάξη της χωρας, η πρωτοπόρα τάξη της εποχής μας, η προοδευτική διανόηση, το Κομμουνιστικό κόμμα, τα κόμματα και οι οργανώσεις που έχουν αναφορά στη σοσιαλιστική επανάσταση και την εργατική τάξη, πρέπει να πάρουν στα χέρια τους τα λάβαρα του έθνους που πέταξε η αστική τάξη (Ιωσήφ Σταλιν).

Οι λόγοι για μια τέτοια πρωτοβουλία είναι πολλοί. Θα ξεκινήσουμε από την αφορμή που δεν είναι και ο σημαντικότερος λόγος. Πρόεδρος της αστικής επιτροπής εορτασμού του ’21 χρίστηκε από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη η κυρία Γιαννα Αγγελοπούλου. Η αστική τάξη της χώρας δεν φόρτωσε απλώς τα χρέη της κρατικοδιαιτης και υπόδουλης στον ιμπεριαλισμό ύπαρξης της στο λαό δια των μνημονίων, θέλει τώρα και να βγει από πάνω. Να βγάλει καινούργια μίζα βαρβάτη, πουλώντας μας πατριωτισμό. Να ταυτιστεί με «τις σημαίες των προγόνων μας»* και έτσι να ξεπλύνει το πλιάτσικο και τις προδοσίες της. Και δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστική προσωπικότητα, πιο απαξιωμενη στη λαϊκή συνείδηση για την αβελτηρια της και την ξιπασια της απ’ την κύρια πρόεδρο. Αν καταφέρουν να ξεπλυνουν ένα σκάνδαλο τετοιας ολκής όπως οι ολυμπιακοι της Αθήνας 2004, τοτε σίγουρα όλοι αυτοί οι κύριοι και κυρίες που φόρτωσαν στις πλάτες μας τα σπασμένα από τα σκάνδαλα της Ζήμενς και της Νοβαρτις θα πιστέψουν ότι μπορεί να απαλλαχθούν στα «δικαστήρια του μέλλοντός μας»**.

Δεύτερος λόγος,σημαντικοτερος απ’αυτον του ξεπλύματος μιας συζύγου καταχρεωμένου γόνου μεγαλοαστικής οικογένειας, είναι η εθνική ξεφτίλα ο λαός να πεινάει μετά από δέκα χρόνια θυσιών για να ξαναμπεί μπροστά η μηχανη του κέρδους και οι κύριοι αστοί και οι οργανικοι διανοούμενοι*** που απαρτίζουν την επιτροπή εορτασμού, να ξοδεύουν εκατομμύρια ευρώ από το υστέρημα του λαού, που αποτελεί ο κρατικός προϋπολογισμός, ακόμη και αν δεν βάλουν το χέρι στο μέλι όπως το κάνουν πάντα. Θέλετε κύριοι εορτασμους και πανηγυρεις, από την τσεπη σας! Όχι άλλα βάρη στο λαό!

Σημαντικότερος λόγος όσων μπορώ να σκεφτώ είναι αυτός που γράφει ο Μαρξ στο κομμουνιστικό μανιφέστο: η εργατική τάξη της χώρας πρέπει να ανυψωθεί σε ηγεμονική τάξη της κοινωνιας αν θέλει ποτέ να πάρει την εξουσία. Και ο μόνος τρόπος για να το πετύχει αυτό είναι μάθει να γράφει την πραγματική ιστορία της χώρας αυτής και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Όσο ηρωικά και ανυστεροβουλα  κι αν πολεμησαν ο Ρήγας και η Μπουμπουλίνα κέρδισαν οι Μαυροκορδάτοι και οι Μαυρομιχαλαίοι. Αν θέλουμε σήμερα η Ελλαδιτσα μας να σηκώσει το ανάστημα της πρέπει ο λαός να πετάξει στο περιθώριο της ιστορίας τους απογόνους των κοτζαμπάσηδων-τοκογλυφων και των καραβοκυραιων-εφοπλιστων του ’21 και να πάρει στα χέρια του την πραγματική εξουσία αυτής της χώρας.

*ειρωνική αναφορά στο έργο που σκηνοθέτησε ο Κληντ Ηστγουντ, στο οποίο γίνεται προσπάθεια να ταυτιστεί ο αμερικανικος και γιαπωνέζικος ιμπεριαλισμός με τους  λαϊκούς ανθρώπους που σκοτώνονταν για μια «ξένη σημαία».

**αναφορά στο τραγούδι που τραγουδησε η Δημητριάδη και όπου γίνεται σύνδεση της λαϊκής μνήμης που θα διεκδικήσει την εξιστόρηση της και των λαϊκών δικαστηριων ενός προσφατου ενδοξου επαναστατικου παρελθόντος.

***ο Γκράμσι ονομάζει οργανικούς διανοούμενους τους ανθρώπους που δεν είναι διανοούμενοι με την παραδοσιακή εννοια αλλά υπηρετούν με το έργο τους  μια κοινωνικη τάξη, όχι απαραίτητα τις κυρίαρχες, εκμεταλλευτικες αλλά και κάποια από τις υποτελεις, εκμεταλλευόμενες.

549083_untitled-4_55 (1) (1)

 

 

Όταν στον προεκλογικό αγώνα του 2009, το Σεπτέμβρη, ο Γ.Παπανδρεου ο νεώτερος,ο επωνομαζομενος και Γιωργακης, έσκιζε τα ρούχα του, φωνάζοντας στον αντίπαλο του Κώστα Καραμανλή, σε όλους τους τόνους, ότι λεφτά υπαρχουν για να καλυφθούν οι δανειακές ανάγκες του ελληνικού κράτους, απέδειξε περίτρανα όταν εξελέγει πρωθυπουργός όχι μόνο ότι έλεγε ψέματα χωρίς ίχνος ντροπής, βάζοντας μας το Μάιο του 2010 στο δρόμο των μνημονίων αλλά και ότι γνωρίζοντας το βάθος της κρίσης, συζητούσε κρυφά με τον πρόεδρο του Δ.Ν.Τ. Ντομινίκ Στρος Καν, με ποιο τρόπο θα υποθηκεύσει τη χώρα μας. Αποδείχθηκε ξεκάθαρα από τότε ότι αυτός ο δρόμος όχι μόνο δεν ήταν αναγκαστικός μονόδρομος αλλά και ότι μας οδήγησαν σ’ αυτόν οι «ανάγκες» πλουτισμού της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας. Η επιχείρηση «ολυμπιακοί αγώνες Αθηνα 2004″ποτέ δεν απασχόλησε την ελληνική δικαιοσύνη. Το πώς φτάσαμε ένα μόλις χρόνο πριν τους ολυμπιακούς να δίνονται όλα τα έργα χωρίς διαγωνισμό με απευθείας ανάθεση σε διάφορες πολυεθνικές εταιρείες ποτέ δεν μας το εξήγησε η κ.Γιαννα Αγγελοπούλου, πρόεδρος της Ελληνικής ολυμπιακής επιτροπής και επισης πρόεδρος της επιτροπής διοργάνωσης των αγώνων.

Μας επιτρέπετε να κάνουμε μια γενίκευση; Από επανιδρυσεως του, την επομένη της απελευθέρωσης από την ναζιστική κατοχή, τον Οκτώβρη του 1944, το ελληνικό κράτος χρηματοδοτούσε αφειδώς με δανεικά και αγύριστα την εγχώρια πλουτοκρατία και παρέδιδε τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, το φυσικό πλούτο, την εργατική δύναμη και τους αγρότες, τζάμπα στους εγχώριους και ξενους επενδυτές. Θα πρέπει κάποιος να είναι αφελής αν περίμενε το αντίθετο αφού δικό τους ήταν το κράτος. Αυτοί ήταν οι νικητες στον «εμφύλιο’ που εξαπέλυσαν ενάντια στο λαό που αντιστάθηκε ενάντια στους κατακτητές. Αυτό το κρατος δεν το ανετρεψε βέβαια ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην Μεταπολίτευση τον Αύγουστο του 1974 ούτε ο Ανδρεας Παπανδρέου τον Οκτώβριο του 1981, με την Αλλαγή, ούτε ο Αλέξης Τσίπρας το Γενάρη του 2015.

Η κρίση υπερχρέωσης του ελληνικού κράτους το 2010 όχι μόνο ήταν αποτέλεσμα του παράνομου πλουτισμού των μεγαλοβιομηχανων, των μεγαλοτραπεζιτων και των μεγαλοεφοπλιστων, που ανέδειξε το εγχώριο επιχειρηματικό δαιμόνιο αλλά αποδείχθηκε και μια χρυσή ευκαιρία για να αυξήσουν την περιουσία τους χάρις στα μνημόνια με τα οποία ρίχτηκαν στα τάρταρα μισθοί, συντάξεις, δικαιώματα, οι επιχειρήσεις των μικροαστών, οι δημόσιες επιχειρήσεις και ξεπουλήθηκε αντί πινακιου φακής η δημόσια και ιδιωτική λαϊκη ακίνητη περιουσία.

Η κ. Αγγελοπούλου, όπως και πριν απ’ αυτήν, οι Νιάρχος, Ωνάσης, Ανδρεάδης, Λαμπράκης, Κόκκαλης ή οι μετά από αυτήν Σαββίδης, Μαρινακης κλπ δεν έδωσαν ούτε θα δοσουν ποτέ λογαριασμο στα δικαστήρια και στη επίσημη ιστορικη μνήμη αυτής της χώρας όσο έχουν την εξουσία. Σε ποιον δηλαδη να δοσουν λογαριασμό, στον εαυτό τους;!

Ωστόσο στις μικρές και μεγάλες μάχες που δίνουμε καθημερινα οι εργαζομενοι αυτής της χωρας, πρέπει να διδασκομαστε από τα λάθη μας και να μην τα επαναλαμβανουμε. Πρέπει να θυμηθούμε ότι μετά τις πρώτες εκλογές του 2012 ο Αλέξης Τσίπρας συνεφαγε με την κ Αγγελοπουλου, όπως άλλωστε και η κ. Δούρου με τον κ. Μαρινάκη και τον κ. Μελισσανιδη. Πιθανότατα η κ. Αγγελοπούλου εκτός από το να ευχηθεί «καλή επιτυχια» στους αντιμνημονιακους, αντικαπιταλιστές του κ. Τσίπρα ήθελε πιο απτά ανταλλάγματα για την ευμενή στάση της δίπλα στους νικητές της επόμενης μέρας: να μην μπλέξουν το όνομα της σε κάποιες πιθανές δικαστικές έρευνες για το πόθεν έσχες της τεραστιας περιουσίας της. Και φυσικά δεν την ενέπλεξαν. Όπως δεν ενέπλεξαν και ολόκληρο τον επιχειρηματικο κόσμο που θησαυρισε στις μέρες του Σημίτη από τις απ’ ευθείας αναθέσεις κρατικών προμηθειών στη Siemens,την Intracom και την Intrasoft. Όπως «ξέχασαν» και το σκάνδαλο του Βατοπεδιου, που εκτυλίχτηκε επί Κωστάκη Καραμανλη, για να πάρουν το Ο.Κ. για τη συμμετοχή του κ. Πάνου Καμμένου στην κυβέρνηση τους.

Και νάτη πάλι την κ. Αγγελόπουλου, πρόεδρο της μητσοτακικης επιτροπης εορτασμού των 200 χρόνων της εθνικής παλιγενεσιας. Θα μας παραχώρησει άραγε, τη συμμετοχή της στους εορτασμούς, «δωρεάν», αφού πρόκειται για εξόχως  τιμητική και απαλλακτική από οποιεσδήποτε υποψίες για την άλλη προεδρία της, το «ένδοξο 2004», ή θα το χρυσοπληρώσουμε όπως τότε;

Και μιας και μιλάμε για το ’21, εργαζομενοι αυτής της χώρας, θα ξεχάσουμε άλλη μια φορά ότι οι αστοί και οι κοτζαμπάσηδες δεν δίστασαν να κηρύξουν εμφυλιο και να φυλακίσουν τον Κολοκοτρώνη προκειμένου να βάλουν στο χέρι τα δάνεια της ανεξαρτησιας. Ότι προκειμένου να περάσει στην εθνοσυνελευση η «πράξη υποτέλειας στην Αγγλια», απείλησαν σαν προδότη το Δημητριο Υψηλάντη. Ότι σκότωσαν τον πρώτο κυβερνήτη του ελληνικού κράτους, Ιωάννη Καποδίστρια,γιατι δεν συμβαδίζε με τα συμφέροντα της γηραιάς Αλβιωνος και της αιώνιας «συμμάχου» Γαλλίας. Ότι αν δεν ήταν οι αδέκαστοι δικαστες Γεωργιος Τερτσετης και Αναστάσιος Πολυζωϊδης, η Αντιβασιλεία θα είχε σκοτώσει το Γέρο και τον Πλαπούτα. Αυτοί είναι που σε άλλους χρόνους πλούτισαν με τον πόνο της προσφυγιάς, με την πείνα στην Κατοχή, με τον εμφύλιο  και με κάθε δυστυχία του λαού μας. Οι ίδιοι που απόντες από κάθε εθνική συμφορα ξαναγύριζαν πάντα πάνω στα «συμμαχικά» καράβια, στεφανωμένοι με τη δόξα του νικητή και τον τίτλο του πατέρα της πατρίδας.

 

IMG_20191027_160356.jpg
Δημοσιεύθηκε από τον ιστότοπο Κόμμον, την Τετάρτη 23/10/2019.
Σε ένα σημαντικό βήμα συγκρότησης και ένωσης αγωνιστών προχωρά ο Συντονισμός Διαλόγου και Κοινής Δράσης Κομμουνιστικών Δυνάμεων, σε μια περίοδο νέας επίθεσης από την κυβέρνηση της ΝΔ, κατακερματισμού της Αριστεράς, έλλειψης ενός ελπιδοφόρου, μετωπικού κομμουνιστικού προγράμματος, αλλά και με σημάδια νέων κοινωνικών αναστατώσεων που θα αναζητήσουν καινούρια πολιτική προοπτική.
Σε Δελτίο Τύπου που εξέδωσε καλεί σε Παναττική Συνέλευση, την Τετάρτη 13 Νοεμβρίου, προχωρά σε συνελεύσεις σε κλάδους, γειτονιές της Αττικής και σε πόλεις της χώρας, που θα καταλήξουν σε πανελλαδική διαδικασία, ενώ θα παρέμβει με κοινή ανακοίνωση, αφίσα και ενιαίο μπλοκ στις διαδηλώσεις για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Παράλληλα, ετοιμάζεται εισηγητική προγραμματική πολιτική πρόταση, καθώς και πρόταση προσωρινών οργανωτικών αρχών, μέχρι την πανελλαδική διαδικασία που θα καταλήξει μετά από μια μεγάλη και ανοιχτή προγραμματική και πολιτική συζήτηση. Όπως αναφέρεται στο Δελτίο Τύπου:
Ο Συντονισμός Δράσης και Διαλόγου Κομμουνιστικών Δυνάμεων θα πραγματοποιήσει παναττική συνέλευση την Τετάρτη 13/11, στην οποία καλεί τους συντρόφους και συντρόφισσες που ενδιαφέρονται για το εγχείρημα να συμμετέχουν για να γίνει το πρώτο βήμα στην κατεύθυνση ενός μαζικού πόλου συσπείρωσης κομμουνιστικών ρευμάτων προς μια ενωτική οργάνωση, που θα ανοίξει το δρόμο για το κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα της εποχής μας. Στη συνέλευση θα συζητηθούν από τους συμμετέχοντες βασικά στοιχεία πολιτικής – προγραμματικής πρότασης, η διαμόρφωση θέσεων για τις πολιτικές εξελίξεις, καθώς και η ανάδειξη προσωρινού συντονιστικού.
Αντίστοιχες συνελεύσεις θα πραγματοποιηθούν το επόμενο διάστημα και τοπικά σε άλλες πόλεις καθώς και θεματικά για το χώρο της εργασίας, της αυτοδιοίκησης και της νεολαίας σε μια πορεία πανελλαδικής συγκρότησης με στόχο α) τη συμβολή στη συγκρότηση μιας ευρύτερης εναλλακτικής, ενωτικής, μετωπικής πολιτικής απάντησης ενάντια στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική και στα αδιέξοδα του νέου δικομματισμού, β) την ανάδειξη της ανάγκης για μια σύγχρονη πρόταση για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό της εποχής μας.
Ο Συντονισμός Δράσης και Διαλόγου Κομμουνιστικών Δυνάμεων καλεί επίσης σε μια μαζική, ενωτική παρουσία με κοινό μπλοκ στην πορεία του Πολυτεχνείου στις 17/11.
* Ο Συντονισμός αποτελείται από 5 οργανώσεις με αναφορά στον επαναστατικό μαρξισμό. Πρόκειται για το σύλλογο για τη διάδοσή του μαρξισμού Γ.Κορδάτος, που αποσπάστηκε από το ΚΚΕ στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Την κίνηση Εργατικός Αγώνας που αποσπάστηκε από το ΚΚΕ το 2012. Οι δύο προηγούμενες ομάδες κινούνται στα πλαίσια αποφάσεων παλαιότερων συνεδρίων του ΚΚΕ και συγκεκριμένα στην κατεύθυνση της Αντιϊμπεριαλιστικής Αντιμονοπωλιακής Δημοκρατικής Ενότητας. Η Παρεμβαση, οργάνωση που δημιουργήθηκε από το τμήμα της ΚΟΕ που παρέμεινε εκτός ΣΥΡΙΖΑ μετά την αποχώρηση του Αλέκου Αλαβανου και έχει Μαοϊκές ρίζες. Την ΑΡιστερή ΑΝασύνθεση που προέρχεται από την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραιος Β Πανελλαδική και τις αριστερές συσπειρώσεις φοιτητών με Αλτουσεριανες καταβολές. Και τέλος την Αναμέτρηση που προέρχεται από το ΝΑΡ και τη νεολαία Κομμουνιστική Απελευθερωση, οργανώσεις που αποσπάστηκαν από το ΚΚΕ το 1989, όταν το τελευταίο συνεργάστηκε στα πλαίσια του ενιαίου Συνασπισμού  με τη ΝΔ στην κυβέρνηση Τζανετάκη, με στόχο την παραπομπή του Α.Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά.
  Η κίνηση του Συντονισμού δεν έχει διαφύγει από την προσοχή και την κριτική του ΚΚΕ, το οποίο σε πρόσφατη ΚΟΜΕΠ έχει αναφερθεί στις οργανώσεις αυτές διεξοδικά στα πλαίσια του αγώνα ενάντια στον οπορτουνισμό.

Η ακροδεξιά Ελληνική Λύση  είναι ένα από τα κοινοβουλευτικά κόμματα που ζητούν επίμονα τη διακήρυξη ελληνικής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (Α.Ο.Ζ.) στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο (Καστελλόριζο). Θα έλεγε μάλιστα κάποιος ότι αυτό το κόμμα έχει δύο πνεύμονες: το Μακεδονικό και την Α.Ο.Ζ.. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα ζητήματα δεν θα υπήρχε Ελληνική Λύση! Κι όμως δεν είναι το μόνο κόμμα που έχει ψηλά στην ατζέντα του την Α.Ο.Ζ.: η αριστερή  ΛΑ.Ε.,η μετεξέλιξη της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, κλινικά νεκρή σήμερα, θεωρούσε περίπου προδοσία την μη ανακήρυξη Α.Ο.Ζ. από την κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.!

Διαβάστε τη συνέχεια »

του Σενέρ Λεβέντ, από την κυπριακή εφημερίδα Πολίτης 10/09/2019

Πώς είσαι κύριε Νίκο; Πώς πάνε τα κέφια; Το Προεδρικό, οι υποθέσεις των χρημάτων πώς πάνε; Κοίτα, ενώ λέγαμε τέλειωσε το καλοκαίρι, άρχισε το καλοκαιράκι του αγίου Δημητρίου. Στη Ρωσία το αποκαλούν «καλοκαίρι των γριών»! Χειρότερο από το καλοκαίρι. Δεν σε στεναχώρησαν και πολύ σε τούτο το ζήτημα του μαύρου χρήματος. Μην δίνεις σημασία. Ας λένε αυτά που λένε. Εσύ ξέρεις. Ο λαός της Κύπρου αγαπά πολύ το κουτσομπολιό. Όποιος μπαίνει στο χαμάμ ιδρώνει. Είδα τις φωτογραφίες σας σε μια καρέκλα. Στη μέση η κυρία Λουτ. Στα δεξιά εσύ. Στα αριστερά ο Μουσταφά. Ήσασταν σαν τα παιδιά που προσπαθούσαν να εξηγήσουν στον δάσκαλό τους ότι δεν φταίνε. Έφυγε η Λουτ, ήρθε ο Σεπτέμβριος, δρόσισαν λίγο τα βράδια Νίκο. Έφαγες παπουτσόσυκα και μαχαλλεπί αυτό το καλοκαίρι; Ανοίχτηκες στη θάλασσα; Γύρισες στα δάση του Τροόδους για οξυγόνο; Εγώ πήγα στον Κύκκο και ρώτησα τους ευρισκόμενους στο μοναστήρι για εσένα. Ύστερα κοίταξα τον Μακάριο. Σκέφτηκα ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι ευτυχισμένος μέσα σε αυτό το θαύμα της φύσης, έστω και νεκρός. Και θυμήθηκα αυτό που είπε για τους Έλληνες στρατιώτες αμέσως μετά το 1974: «Στο εξής μπορείτε να
έρχεστε στο νησί μόνο ως τουρίστες». Μέχρι σήμερα κανείς εδώ σε εμάς δεν είπε κάτι Διαβάστε τη συνέχεια »

ce9fcf85ceb4ceadcebd-cebdceb5cf8ecf84ceb5cf81cebf-ceb1cf80cf8c-cf84cebf-ceb4cf85cf84ceb9cebacf8c-cebcceadcf84cf89cf80cebf-1

Τετάρτη 7/8 συνεδριάζει για πρώτη φορά μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, η διαρκής επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων και άμυνας της βουλής. Το ύφος των εισηγήσεων στην επιτροπή είναι τελείως διαφορετικό από εκείνο στην ολομέλεια που συνεδριάζει ταυτόχρονα με θέμα το τρίτο νομοσχέδιο που έχει φέρει η νέα κυβέρνηση προς ψήφιση στη νεοσύστατη βουλή. Το νομοσχέδιο που έχει διχάσει την εθνική αντιπροσωπεία χάρι σε δύο άρθρα του. Του εμβληματικού νομοσχέδιου για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και του άρθρου για την κατάργηση της απλής αναλογικής στους δήμους. Στην ολομέλεια επικρατεί εθνικός διχασμός.
Στην επιτροπή την ίδια στιγμή είναι πέρα από καθε αμφιβολία, κυρίαρχες η συναίνεση, η φιλικότητα, οι απλόχωροι δίαυλοι επικοινωνίας και συνεννόησης, η ορμή για την παραγωγή εθνικά επωφελούς κοινοβουλευτικού έργου. Τα κόμματα έχουν συνεισφέρει, στην επιτροπή, με μερικά από τα καλύτερα, τα πιο γνωστά και καταξιωμένα στελέχη τους.
Πρόεδρος της επιτροπής ο Κωνσταντίνος Γκιουλέκας, από τα πιο εξαιρετικά, προσηνή και μορφωμένα στελέχη της ΝΔ. Η κ. Μπακογιάννη, υπουργός εξωτερικών των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή, αποδεικνύει με την παρουσία της την σημασία της επιτροπής. Ο κ. Βίτσας, ο απελθών υφυπουργός Εθνικής Αμύνης της κυβέρνησης Σύριζα, εξαίρετος γνώστης της σύγχρονης αμυντικής τεχνολογίας, τον θυμόμαστε από τη φωτογράφισή του στο ακριτικό Καστελόριζο ανάμεσα στον τότε υπουργό Άμυνας κ. Καμένο και το βουλευτή της Χρυσής Αυγής κ. Κασιδιάρη. Διαβάστε τη συνέχεια »

Ποια Ευρώπη;

Καθημερινά μαθαίνουμε τα δράματα των άτυπων μεταναστών λίγο έξω από τα χωρικά ύδατα της Λιβύης. Η Ιταλία του Σαλβίνι και του Μπέμπε Γκρίλο κάνει ότι μπορεί για να τους στείλει στη Μάλτα ή τέλος πάντων να μην πατήσουν τα βρωμοπόδαρά τους στη «γη της επαγγελίας».
Γιατί όμως αυτοί οι δυστυχισμένοι επιμένουν κι ας είναι τόσο σίγουρος ο θάνατος στα νερά της Μεσογείου; Το άρθρο του Χρήστου Φωτιάδη στην Αμαρυσία του Σαββάτου 3/8, δίνει ένα σημαντικό μέρος της απάντησης.
«Στη » μεγάλη ευρωπαϊκή δημοκρατική οικογένεια» του 21ου αιώνα υπάρχει μια χώρα, η Γαλλία » του πνεύματος και του φωτός», η Γαλλία της Μασσαλιώτιδας, που συνεχίζει ανεπιφύλακτα να εκμεταλλεύεται πολλούς αφρικανικούς λαούς, με αποκλειστικό σκοπό το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με πλήρη παραβίαση του ίδιου του «φιλελεύθερου και δημοκρατικού» γαλλικού συντάγματος αλλά και των κανόνων του διεθνούς ελεύθερου εμπορίου.
Σήμερα υπάρχουν 14 αφρικανικές χώρες που εξακολουθούν να υποχρεώνονται από τη «δημοκρατική» Γαλλία να καταθέτουν το 85% των συναλλαγματικών διαθεσίμων τους στη Γαλλική Κεντρική Τράπεζα, η οποία ελέγχεται από το Υπουργείο Οικονομικών. Οι χώρες αυτές πληρώνουν «αποικιακό φόρο» στη Γαλλία, ένα είδος «χρέους» για την «αποπληρωμή της ανάπτυξης» τους από την εποχή της αποικιοκρατίας!
Η Γαλλία του «πνεύματος και του φωτός» διατηρεί την πλήρη κυριαρχία των εθνικών αποθεμάτων αυτών των χωρών από το 1961: Μπενίν (πρώην βασίλειο της Δαχομέης), Μπουρκίνα Φάσο, Γουινέα Μπισσάου, Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι (πρώην Γαλλικό Σουδάν), Νίγηρας, Σενεγάλη, Τόνγκο, Καμερούν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Τσαντ, Κονγκό – Μπραζαβίλ, Ισημερινή Γουινέα και Γκαμπόν.
Οι υπάκουες στη Γαλλία κυβερνήσεις αυτών των 14 αφρικανικών χωρών υποστηρίζονται με πλουσιοπάροχη ζωή φαραωνικού στυλ, ενώ οι λαοί ζουν την απόλυτη φτώχεια, εξαθλίωση και απελπισία! Αυτή η γαλλική «διαχείριση» επιτρέπει στα αφρικανικά κράτη να έχουν πρόσβαση μόνον στο 15% των δικών τους χρημάτων κάθε χρόνο. Εάν χρειάζονται περισσότερο ξένο νόμισμα ή συνάλλαγμα, πρέπει να δανείζονται με τιμές και τόκους ελεύθερης αγοράς στο 65% των δικών τους χρημάτων που κρατούνται και χρησιμοποιούνται από το Γαλλικό Δημόσιο Ταμείο. »
Αυτό αποτελεί ένα μόνο παράδειγμα » ισότιμων και δημοκρατικών» σχέσεων ανάμεσα σε ένα από τα ευρωπαϊκά έθνη που συναποτελούν την Ευρωπαϊκή Ένωση και κάποια αφρικανικά κράτη που είχαν στο παρελθόν την » ατυχία» να είναι αποικίες του. Δεν θα δούμε σ’αυτό το σημείωμα τι συμβαίνει με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της Ενωσης. Θα προσθέσουμε μόνο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει, εν είδει φιλευσπλαχνίας, περίπου το 1% του προϋπολογισμού της στην ανάπτυξη της Αφρικής ώστε οι Αφρικανοί να παραμείνουν στις πατρίδες τους και να μη ξενιτευτούν στη Γηραιά Ήπειρο.

του Χρήστου Φωτιάδη

Ο κωμικός Βαλοντίμιρ Ζελένσκι αρχές του χρόνου ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του στις προεδρικές εκλογές τις οποίες κέρδισε με το πρωτοφανές ποσοστό 73% τον Απρίλιο. Ήταν η απάντηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ουκρανών στα πολεμικά σχέδια του Νάτο! Τώρα το κόμμα του κατήγαγε μια επίσης λαμπρή νίκη στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές με περίπου 45% των ψήφων ενώ δεύτερο με 12% ήρθε το φιλορωσικό κόμμα, που επίσης τάσσεται κατά του πολέμου!

πηγή:Αμαρυσία, Σάββατο 27/07/2019

 

Του Γ. Γ. από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Τα αστικά κοινοβούλια, που αποτελούν ένα από τα κυριότερα ελατήρια της κυβερνητικής μηχανής της αστικής τάξης, δεν μπορούν να κατακτηθούν, όπως γενικά το αστικό κράτος δεν μπορεί να κατακτηθεί από το προλεταριάτο. Το καθήκον του προλεταριάτου είναι να σπάσει και να καταστρέψει την αστική κυβερνητική μηχανή, στην οποία περιλαμβάνονται και τα κοινοβουλευτικά σώματα, είτε είναι δημοκρατικά είτε συνταγματικά μοναρχικά.

Από τις θέσεις, του Β’ Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Σαν σήμερα στις 26/6/1908 έρχεται στην ζωή ο Σαλβαδόρ Αλιέντε ο σοσιαλιστής πολιτικός ο οποίος ηγούμενος ενός συνασπισμού κομμάτων ανάμεσα στα οποία το ΚΚ Χιλής και το Σοσιαλιστικό κόμμα, διατέλεσε πρωθυπουργός της Χιλής από το 1970 μέχρι το 1973 οπότε  ανετράπη από στρατιωτικό πραξικόπημα καθοδηγούμενο από τους Αμερικάνους και την ντόπια ολιγαρχία. Ο Αλιέντε δολοφονείται (κατά μια πιο επικρατέστερη εκδοχή αυτοκτόνησε) και χιλιάδες αριστεροί και κομμουνιστές γνωρίζουν άγριους διωγμούς.

Η πολιτική διαδρομή του Αλιέντε βρίθει πολιτικών διδαγμάτων και συμπερασμάτων κάτι που θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε στην ανάρτησή μας και στις παραπομπές που θα παραθέσουμε.

Οι θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής καθώς και του Αλιέντε ήταν γνωστές από την δεκαετία του ’50. Οι αυταπάτες, η στρατηγική των σταδίων και οι αντιλήψεις περί ειρηνικού, κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό, καθόρισαν τελικά τη λεγόμενη λεγκαλιστική, μη συγκρουσιακή δηλαδή στάση με το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του. Το ΚΚ Χιλής ξόρκιζε κάθε βίαιη σύγκρουση με το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο της χώρας και  μιλούσε για αντιιμπεριαλιστικό, αντι-ολιγαρχικό μέτωπο που θα οδηγούσε στον σοσιαλισμό, ενώ τις ίδιες αντιλήψεις είχε και ο Σαλβαντόρ Αλιέντε, περιγράφοντας αυτόν το «νέο δρόμο» προς το σοσιαλισμό, αναφέρει: «Για μένα επανάσταση δε σημαίνει αναγκαστικά αίματα και βία. Για μένα η επανάσταση έχει μια άλλη έννοια: Να δημιουργήσει, να μετασχηματίσει, να σπείρει, να δώσει στη ζωή νέο περιεχόμενο, μια καινούρια ηθική! Για μένα επανάσταση συνίσταται στην αντικατάσταση από την πλειοψηφία της μειοψηφίας, που κρατούσε την εξουσία προηγουμένως. Υπάρχουν τάσεις στην άκρα Αριστερά που προσδίδουν στη λέξη επανάσταση ένα περιεχόμενο πολύ πιο ριζοσπαστικό, που δεν αποκλείει -αν χρειαστεί- τον ένοπλο αγώνα. Κάθε χώρα έχει τη δική της πραγματικότητα. Στη Χιλή, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ένοπλη αναμέτρηση με την πρωτοβουλία της κυβέρνησης… Εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι δυνατό να οικοδομηθεί στη Χιλή μια σοσιαλιστική κοινωνία με μέσα ειρηνικά, παρά και αντίθετα από τους αστικούς μας θεσμούς, παρά τις, απ’ όλες τις μεριές, δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει ο χιλιανός μας δρόμος για το σοσιαλισμό». Διαβάστε τη συνέχεια »

“Να λύσουμε το πάθος στην πράξη”, του Θανάση Σκαμνάκη

Η πρόταση που ακολουθεί προϋποθέτει την ορθότητα μιας θεωρητικής παραδοχής: η Αριστερά, από την μεγαλύτερη, οργανωτικά και εκλογικά, συνιστώσα της το ΚΚΕ, μέχρι και τις πιο «αμελητέες» εκδοχές της, το ΕΕΚ και την ΟΚΔΕ, αφού περάσουμε από τις υπολογίσιμες ΑΝΤΑΡΣΥΑ ( ή ΑΝΤΑΡΣΙΑ) και την ΛΑΕ, όλες λοιπόν οι οργανωμένες δυνάμεις της Αριστεράς δεν είναι παρά οι μηχανισμοί της. Ας μου επιτραπεί να μην κατατάξω στην Αριστερά τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι λόγω του ρεφορμιστικού και τυχοδιωκτικού παρελθόντος του, όσο λόγω του αδιαμφισβήτητου φιλοκαπιταλιστικού και φιλοϊμπερια-λιστικού παρόντος του. Επίσης δεν νομίζω ότι μπορούν να συγκαταλεχθούν στην Αριστερά η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, το ΜΕΡΑ25 και το ΕΠΑΜ καθώς από τις διακηρυγμένες αρχές τους κατατάσσονται στον μεσαίο κοινωνικά χώρο και τα πολιτικά τους προτάγματα δεν είναι σοσιαλιστικά.

Και τι εννοώ με αυτό το η Αριστερά δεν είναι παρά οι μηχανισμοί της; Εκλογικοί μηχανισμοί – γραφειοκρατία – κομματικοί υπάλληλοι – επαγγελματικά στελέχη; Όλα αυτά αλλά και κάτι πολύ – πολύ σημαντικότερο. Ο Α. Γκράμσι προσδιόριζε ότι η πολιτική πράξη – που διαμεσολαβείται από τα πολιτικά κόμματα- απαιτεί τρία συστατικά: την ηγεσία, τα ενδιάμεσα στελέχη και τους οπαδούς. Μηχανισμό λοιπόν αποκαλώ τα ενδιάμεσα στελέχη. Διαβάστε τη συνέχεια »

Αποτέλεσμα εικόνας για aggelow sikelianow

Ο Σικελιανός σηκώνει το φέρετρο του Κωστή Παλαμά μαζί με νέα παιδιά στις 28 του Φλεβάρη του 1943

από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

«Ψεύτικοι θεοί πολλοί σαπίζουνε την πλάση,/ μ’ αυτός ο θεός που ‘ναι ο λαός θα μείνει πάντα/ στη σαπισμένη γη να φέρει την υγειά της…
Καρδιά, παιδιά… και θ’ απλωθεί ο Παράδεισος μια μέρα…».
….
«Δεν είναι τούτο πάλεμα σε μαρμαρένια αλώνια/ εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος/ Εδώ σηκώνετ’ όλ’ η γη με τους αποθαμένους/ και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της.
Κι απάνω – απάνω στα βουνά, κι απάνω στις κορφές τους,/ φωτάει με μιας Ανάσταση, ξεσπάει αχός μεγάλος./ Η Ελλάδα σέρνει το χορό, ψηλά, με τους αντάρτες/ – χιλιάδες δίπλες ο χορός, χιλιάδες τα τραπέζια,- / κ’ είν’ οι νεκροί στα ξάγναντα πρωτοπανηγυριώτες».

 

Αγγελος Σικελιανός

Σαν σήμερα στις 19 του Ιούνη του 1951 έσβησε ένας αγωνιστής και διανοούμενος.

Ο Α. Σικελιανός, έφυγε πικραμένος και παραγκωνισμένος από την επίσημη μετεμφυλιακή Ελλάδα.
Συκοφαντημένος, επειδή είχε το σθένος να συμπορευτεί με το ΕΑΜ, και μάλιστα σαν επικεφαλής του ΕΑΜ Διανοουμένων –Καλλιτεχνών ενώ δεν του συγχωρέθηκε ποτέ από το επίσημο κράτος ότι είχε το θάρρος να μην απαρνηθεί, μετά την απελευθέρωση, τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης.
Να μη «συνδράμει» τις προσπάθειες της αγγλοκρατίας και της άρχουσας τάξης για κατασυκοφάντηση του ΕΑΜ. Να μη «συμφωνήσει» για τις διώξεις των εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. 

Ο ποιητής δε θεώρησε ότι επιτελούσε το καθήκον του με το να υμνεί απλώς τον ΕΑΜικό αγώνα κλεισμένος στο σπίτι του. Τον υμνούσε και δημόσια. Διακινδυνεύοντας.
Εφτασε να«χτυπήσει» με τους στίχους του, την καμπάνα του αγώνα και στην κηδεία του Παλαμά. Εβγαζε εγερτήριους λόγους σε διάφορες εκδηλώσεις. Τόλμησε σε εκδήλωση στο Ηρώδειο (Αύγουστος του 1944) να απαγγείλει με τη βροντώδη φωνή του τον αντάρτη «Αστραπόγιαννό» του. Αλλά και σε εκδήλωση μετά την απελευθέρωση (1946) ύμνησε τον αγώνα και τις ιδέες του ΕΑΜ. Και καθώς είχε, ήδη, πει το μεγάλο «ΝΑΙ» και το μεγάλο «ΟΧΙ» του, στην πρώτη μεταπολεμική εκδήλωση της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, ως πρόεδρός της, έκανε μια μεγαλόπνοη προγραμματική ομιλία με θέμα «Προς μια αποφασιστική πνευματική στροφή»Οι ΕΑΜικές ιδέες του Σικελιανού δε λύγισαν ούτε με τον Δεκέμβρη, ούτε στα μαύρα χρόνια του Εμφυλίου. Γιατί, όπως έβαζε τον Μακρυγιάννη να λέει, «Τη λευτεριά μας τούτη δεν την ήβραμε στο δρόμο, και δε θα μπούμεν εύκολα στου αυγού το τσόφλι, γιατί δεν είμαστε κλωσόπουλα, σ’ αυτό να ξαναμπούμε πίσω, μα εγίναμε πουλιά, και τώρα πια στο τσόφλι μέσα δε χωρούμε».

 

Ο Σικελιανός βλέποντας τη νέα, μετά το Δεκέμβρη, σκλαβιά των αγωνιστών, τοποθετούσε υπεράνω όλων των αγαθών τη Λευτεριά, βάζοντας τον Βλαχογιάννη να λέει:
«Τη Λευτεριά, τη Λευτεριά ως τα ύψη,/ τη Λευτεριά ως το θάνατο,/ τη Λευτεριά ως τον Αδη,/ κι απέκει τ’ άλλα είναι καλά, απάνου ή κάτου κόσμος!».
Και στο επίγραμμά του «25 Μάρτη 1821 – 25 Μάρτη 1946» έλεγε:
«Του αγώνα μας πρωτόφλεβα, καρδιά του Εικοσιένα,/ για να σε χαιρετίσουνε ορθό είναι σηκωμένοι/ γυναίκες, γέροντες,/ παιδιά κ’ εγώ στη σύναξή τους/ για βιαστικό αντροκάλεσμα, για σημερινό σημάδι.
Τι τώρα σμίγει το αίμα Σου στην πιο πλατιά του κοίτη/ μ’ όσο αίμα χύθηκεν εχτές, και δες το, ξεχειλίζει/ να μπει ποτάμι ακράταγο με τα ποτάμια τ’ άλλα/ των Λαών ορμάν στη Λευτεριά π’ ανοίγεται μπροστά τους/ Ανθρωποθάλασσα της Ζωής, σ’ Εσέ, Δημοκρατία!».

Τιμωρημένος αλλά περήφανος

Δεν του τα συγχώρεσε όλα αυτά η μεταπολεμική σκοταδιστική εξουσία. Γι’ αυτό και σαμποτάρισε τρεις φορές την υποψηφιότητά του για το Νόμπελ, την οποία έθεσε η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών.
Τον πολέμησε και για έναν ακόμα λόγο.

Επειδή η ΕΑΜοθραφείσα ΕΕΛ το 1947 τον ανακήρυξε τιμητικά ως επίτιμο πρόεδρό της. Το αντιδραστικό κατεστημένο κατηγόρησε την ΕΕΛ ότι προπαγανδίζει το δεύτερο αντάρτικο.
Το «επιχείρημα» ήταν ότι στην πρωτοχρονιάτικη γιορτή της ΕΕΛ (Γενάρης του ’48), την ώρα που ο επίτιμος πρόεδρος της εταιρίας έκοβε την πρωτοχρονιάτικη πίτα, ο Μάρκος Αυγέρης του ευχήθηκε «Να ζήσει σαν τα Ψηλά Βουνά», προπαγανδίζοντας, υποτίθεται, έτσι, τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Με αυτήν την κατηγορία μπήκε μπροστά η «μηχανή» τρομοκράτησης του πνευματικού κόσμου. «Μηχανή», που χώρισε τους λογοτέχνες σε «εθνοπροδότες» και «εθνικόφρονες» και διέσπασε το παλαιότερο σωματείο της χώρας, την ΕΕΛ, με τη δημιουργία της «Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών».

Ο Σικελιανός παραμένει αθάνατος και κατατάσσεται στην κορυφαία τετράδα των δημιουργών του πρώτου μισού του 20ού αιώνα -Παλαμάς, Βάρναλης, Σικελιανός , Καζαντζάκη

Στοιχεία στην ανάρτησή μας πήραμε από δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη»

 

 

Αξίζει ιδιαίτερα να διαβαστούν τα αφιερώματα στον Α. Σικελιανό της Αριστούλας Ελληνούδη στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη της 17/6/2001
https://www.rizospastis.gr/story.do?id=827742 και της Βιβέτ Τσαρλαμπά – Κακλαμάνη στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη στις 16/7/2000 https://www.rizospastis.gr/story.do?id=361467

 

ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ

«Ο συγγραφέας που αγάπησε τη ζωή και τον άνθρωπο»

 

Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ 

Πάντα πρόθυμος να στηλιτεύσει τις παρεκτροπές των απανταχού ισχυρών, κομμουνιστής από νεαρή ηλικία, ένθερμος υποστηρικτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας ως το τέλος της ζωής του, ο νομπελίστας Πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου , που πρόλαβε να δει εκδομένο το τελευταίο του αλληγορικό μυθιστόρημα «Κάιν» (Νοέμβρης 2009), «έφυγε» στις 18/6/2010 , στο νησί Λανθαρότ (των Κανάριων νήσων), όπου ζούσε από το 1993 αυτοεξόριστος.

Αιτία της αυτοεξορίας του στάθηκαν οι απόψεις του που εξόργισαν τα μέλη της κοινότητας των καθολικών της χώρας του, ειδικά μετά την έκδοση του μυθιστορήματος «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον» (με την παρουσίαση του Ιησού από τον συγγραφέα ως σφαλερού ανθρώπινου όντος), ώστε η συντηρητική κυβέρνηση της Πορτογαλίας να απορρίψει την υποψηφιότητά του για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας, διατεινόμενη ότι το έργο αυτό προσέβαλε την Καθολική Εκκλησία και τους πιστούς της.

Βίαιες αντιδράσεις από την Καθολική Εκκλησία προκάλεσε, όμως, και το Κύκνειο άσμα του, ο «Κάιν» (2009), μια νουβέλα με πρωταγωνιστές τον Κάιν, τον Θεό και την ανθρωπότητα. Κατά τη διάρκεια μάλιστα της παρουσίασης του βιβλίου, ο Σαραμάγκου είπε ότι η Βίβλος είναι «ένα εγχειρίδιο κακής ηθικής» και «ένας κατάλογος με ό,τι χειρότερο έχει η ανθρώπινη φύση». Διαβάστε τη συνέχεια »

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (στην ΑΣΟΕΕ) πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 12 Ιούνη η παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Μαραγκουδάκη, «80 ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΩΝΕΣ για Λευτεριά – Κοινωνική Απελευθέρωση» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

Εκεί που το 1955 ο Κώστας Μαραγκουδάκης ολοκλήρωσε τις οικονομικές σπουδές του, παρουσίασε την αυτοβιογραφική καταγραφή της 80χρονης αγωνιστικής πορείας του, στους συγκινημένους «νεολαίους» όλων των ηλικιών που παραβρέθηκαν.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με λίγη καθυστέρηση λόγω της ατέλειωτης ουράς που σχηματίστηκε στην αρχή, από τους φίλους και συναγωνιστές του Κ. Μαραγκουδάκη, που περίμεναν υπομονετικά και με χαμόγελο για μια αφιέρωση στο βιβλίο που μόλις αγοράστηκε.

Στην αρχή προβλήθηκαν αποσπάσματα από το ντοκιμαντέρ του Ξενοφώντα Βαρδαρού και του Γιάννη Ξύδα «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών», και από το «Τόποι πολιτικής εξορίας – Γυάρος» του Λεωνίδα Βαρδαρού, στα οποία παρουσιάστηκαν καταγραμμένες μαρτυρίες του Κώστα Μαραγκουδάκη, από τα δύσκολα χρόνια της κατοχής, τον αγώνα του λαού μας και τις εξορίες που ακολούθησαν στα θανατονήσια με επίκεντρο τη Γυάρο. Αποσπάσματα που ζωντάνεψαν με ιδιαίτερο τρόπο πλευρές του ίδιου του βιβλίου.

Τα αποσπάσματα από το ντοκιμαντέρ του Ξενοφώντα Βαρδαρού και του Γιάννη Ξύδα «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών», και από το «Τόποι πολιτικής εξορίας – Γυάρος» του Λεωνίδα Βαρδαρού, που προβλήθηκαν στην εκδήλωση – παρουσίασης του βιβλίου «80 χρόνια αγώνες για Λευτεριά – Κοινωνική Απελευθέρωση» του Κώστα Μαραγκουδάκη. Ευγενική προσφορά των δημιουργών στον Ημεροδρόμο.

Στη συνέχεια διαβάστηκε από την Άλκηστη Φασούλα,  ένα, όσο ήταν δυνατόν, σύντομο βιογραφικό του Κώστα Μαραγκουδάκη.

Ο Πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και Αντιπρόεδρος της FIR, Χρήστος Τζιτζιλώνης, στην ομιλία του παρουσίασε το περιεχόμενο του βιβλίου: Μέσα στις 600 σελίδες του, είπε, το βιβλίο, και στα τέσσερα μέρη του, επιχειρεί να χωρέσει 80 χρόνια μαζικών αγώνων. Το πρώτο μέρος που έχει τίτλο «Ζωή δοσμένη στον αγώνα» είναι βασικά μια αυτοβιογραφική αφήγηση του Μαραγκουδάκη. Ο  ομιλητής αναφέρθηκε στα χρόνια της εφηβείας του Κώστα Μαραγκουδάκη, από τους προσκόπους της Κηφισιάς που βρέθηκαν εκτός νόμου από τη δικτατορία του Μεταξά και το πέρασμα πολλών από αυτούς, αργότερα, στην ΕΠΟΝ. Ακολούθησε η ένταξή του στο ΕΑΜ Νέων και αργότερα στην ΕΠΟΝ. Το 1944 γίνεται μέλος του ΚΚΕ και την ίδια χρονιά παίρνει μέρος και μαζί το βάπτισμα του πυρός, στη μάχη στο Κεφαλάρι. Υστερα ήρθε η σύλληψή του, το ’45, η εξορία στην Ικαρία, η εξορία στη Γιούρα, οι φυλακές Αβέρωφ και ο «Λόχος των Αμετανόητων» στη Μακρόνησο. Τελικά, μετά την απελευθέρωσή του από το θανατονήσι, κατάφερε, το 1955, στα τριάντα του, να αποφοιτήσει από την ΑΣΟΕΕ, παρότι αντιμετώπισε, κι αυτός, κάποιους χαφιέδες καθηγητές που επιχειρούσαν να φέρουν εμπόδια στους αριστερούς φοιτητές. Διαβάστε τη συνέχεια »

 

Ο κόσμος της Αριστεράς, σε όποιο συλλογικό υποκείμενο και εάν (ή δεν) ανήκει, ότι και εάν ψήφισε (ή δεν ψήφισε), είναι, από προχθές βράδυ, μουδιασμένος. Ή απογοητευμένος ή και τρομαγμένος. Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ένα ισχυρό shock!

Α: Είναι ο Λαός ένα Τέρας;

Διαβάζοντας σχόλια και ανακοινώσεις αναρωτιέσαι:  Άραγε μεταμορφώθηκε η ελληνική κοινωνία σε ένα (ακρο)δεξιό τέρας, με μνήμη χρυσόψαρου, που επιλέγει για σωτηρία την οικογένεια Μητσοτάκη, για ευρωβουλευτές τον Γεωργούλη και τον Λαγό, για δημάρχους νονούς της Μαφίας, δίνει ανάσα ζωής στο κόμμα των Τσοχατζόπουλων, βάζει στην ευρωβουλή ένα πλασιέ χειρόγραφων του Ιησού, ενώ, από την άλλη, περιορίζει την επιρροή του «εμείς σας τα λέγαμε» ΚΚΕ, εξαφανίζει τη «τίμια» ΛΑΕ και τους «μοναδικούς αντάρτες» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τους βάζει πιο κάτω από το κόμμα του Ψηνάκη;

Που πήγε, άραγε, εκείνη η κοινωνία που από το 2010 έως το 2015 έβγαινε κατά εκατοντάδες χιλιάδες στις πλατείες και τις απεργίες ή έστελνε μήνυμα ανυπακοής στην Ευρώπη, με το δημοψήφισμα;

Αχάριστοι, ηλίθιοι, νεοφιλελέδες, φασίστες, ρατσιστές και άλλες τέτοιες κατηγορίες (υπο)πολιτών κυκλοφορούσαν, πλειοψηφικά, ανάμεσά μας και δεν το είχαμε καταλάβει; Θλίψη, θλίψη, θλίψη!(;)

Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι; Διαβάστε τη συνέχεια »

Αποτέλεσμα εικόνας για πασοκ πλαστικα σημαιάκια

 Πιστεύω πως ενόψει του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών πρέπει να συζητήσουμε κάποια θεμελιώδη πράγματα ως πολιτικά όντα. Στην Αριστερά στην οποία δεν συγκαταλέγω τον ΣΥΡΙΖΑ, διαμορφώνονται δύο στάσεις. Πρώτον το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΛΑΕ στηρίζουν τους πέντε υποψήφιους δήμαρχους της Λαϊκής Συσπείρωσης (πρόσκειται στο ΚΚΕ ) που πέρασαν στο δεύτερο γύρο. Δεύτερη στάση είναι η λεγόμενη στάση της ψήφου κατά συνείδηση, κυρίως σε περιπτώσεις όπου οι δύο πλευρές ανήκουν σε συστημικές δυνάμεις ( ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ ). Στην ψήφο κατά συνείδηση δεν μπορούμε να συμπεριλάβουμε τη στάση του ΚΚΕ, της πλευράς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που πρόσκειται στο ΝΑΡ, του μ-λ χώρου, καθώς και άλλων μικρότερων συνιστωσών της Αριστεράς που έχουν κομμουνιστική αναφορά.

 Είναι ολοφάνερο ότι τόσο ο πρώτος όσο και δεύτερος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών ( κυρίως ο δεύτερος ) χρησιμοποιήθηκαν και θα ξαναχρησιμοποιηθούν σαν εργαλεία για την εξαγωγή  συμπερασμάτων δημοσκοπικού χαρακτήρα.  Όταν μάλιστα βρισκόμαστε ένα μήνα πριν τις κοινοβουλευτικές εκλογές είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η προεκλογική συγκυρία τις επιβάλλει σαν πολιτικά όπλα πρώτου μεγέθους. Βεβαίως δεν πρέπει καθόλου να υποτιμάται ο αυτόνομος ρόλος των τοπικών εκλογών καθώς οι νικητές της επαύριον ή και της προηγούμενης Κυριακής θα κληθούν να διαχειριστούν τεράστια κρατικά κονδύλια, κυρίως κοινοτικής προέλευσης, προς όφελος φυσικά του μεγάλου κεφαλαίου και των ξένων επενδυτών.

 Η πολιτική ως συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα, σε μια αντιστροφή του περίφημου «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» που αποδίδεται στο Λένιν,  επιβάλλει όπως λέει και ο νόμος του Σόλωνα στην επικεφαλίδα του άρθρου, να παίρνει ο πολίτης θέση ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα της εμφύλιας διαμάχης. Στην περίπτωση μας όμως διαμορφώνεται από τις δύο πλευρές μια καρικατούρα εμφυλίου. Όχι ότι δεν έχει σημασία για τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα ποιος θα διαχειριστεί την εξουσία και τα οφέλη που απορρέουν από την διαχείρισή της. Οι εμφύλιοι όμως δεν γίνονται για την διαχείριση της εξουσίας αλλά για την αποκλειστική κατοχή της! Διαβάστε τη συνέχεια »

Ο τίτλος καθώς θα καταλάβετε αμέσως είναι παραπλανητικός και ειρωνικός.
Φυσικά και είναι δυνατή μια μεταρρύθμιση σε οποιοδήποτε πραγματικό
πρόβλημα αφορά χιλιάδες ανθρώπους μέσα στο σύστημα στο οποίο ζούμε.
Δύο πράγματα χρειάζονται: από την πλευρά των ενδιαφερομένων μεγάλοι και
σοβαροί αγώνες και από την πλευρά της εξουσίας πολιτική βούληση.
Το άρθρο που ακολουθεί είναι τοποθέτηση του υπογράφοντος στην
εκδήλωση της ΕΛΜΕ- Ζακύνθου για το «Νέο Λύκειο», στις 3/4/2019. Διαβάστε τη συνέχεια »

 

alexander725

 Ολοκληρώθηκε ακόμη μια πράξη αυτού που αποτελεί το πρώτο μεταμοντέρνο πραξικόπημα στην σύγχρονη ελληνική ιστορία, μία εκδοχή της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ο καλύτερος διαχειριστής των συμφερόντων του Ιμπεριαλισμού στη χώρα μας. Ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή με 153 ψήφους η εισδοχή της ¨Βόρειας Μακεδονίας¨ στο ΝΑΤΟ.

 Επειδή όμως στον τίτλο μιλάω για αυτοκριτική και επαναπροσανατολισμό πρέπει να  εξηγηθώ. Μετά το 2000 άρχισα να αντιλαμβάνομαι την πολιτική με όρους πραγματιστικούς. Κάνω πολιτική σήμαινε κάνω αποτελεσματική πολιτική, πολιτική που
παράγει ιδεολογικές μεταβολές στο κοινωνικό σώμα και αλλαγή πολιτικών συσχετισμών. Διαβάστε τη συνέχεια »

  Φίλες και φίλοι, σύντροφοι και συντρόφισσες, θα δεχτούμε να συμμετάσχουμε σ΄αυτές τις ευρωεκλογές για μια τέτοια Ευρωβουλή;
  Πιστεύω πως όλα έχουν και τα όρια τους. Δεν φτάνει που αυτό το μαγαζάκι χρησιμεύει ως φύλο συκής για το περίφημο δημοκρατικό έλλειμμα της Ε.Ε.! Την Ε.Ε. στην οποία αποφασίζουν σχεδόν για τα πάντα θεσμοί ανεξέλεγκτοι από τους πολίτες, όπως η Ε.Κ.Τ., η Κο-μισιόν, το Γιούρογκρουπ και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Θεσμοί στους οποίους κυριαρχούν οι μεγάλες χώρες και βεβαίως υπερισχύουν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των πολυεθνικών.
  Η Ευρωβουλή χρησιμεύει σχεδόν μόνο για να βγάζει ψηφίσματα και να εκλέγει τον Πρόεδρο της Ε.Ε.. Οι ευρωβουλευτές είναι  φιμωμένοι καθώς τους επιτρέπεται να μιλήσουν μόνο για δυο ολόκληρα λεπτά κι αυτό δια ροπάλου. Η Ευρωβουλή είναι συνήθως αδειανή εκτός κι αν πρόκειται να βγουν ψηφίσματα όπως εκείνο το επαίσχυντο, που εξίσωνε το Ναζισμό με τον Κομμουνισμό! 

Διαβάστε τη συνέχεια »

_82879998_vdayputinchineseap

Ο Πούτιν δεν είναι ένας ακόμα μεγάλος ηγέτης Ιμπεριαλιστής per se αν και εκπρόσωπος και εξισορροπιστής της σάπιας ρωσικής καπιταλιστικής ολιγαρχίας -να μην το ξεχνάμε και αυτό – γιατί αναγκάζεται σε συνεχή άμυνα από τους ωμούς όρους συσχετισμού δύναμης απέναντι στον κακοήθη και ακραία επιθετικό δυτικό ισχυρότερο ιμπεριαλισμό. Επίσης είναι δεσμευμένος και από την πολυετή σοβιετική παράδοση επί ΕΣΣΔ που έχει αφήσει το ισχυρό αποτύπωμα της στο Ρωσικό λαό και κυρίως στο Ρωσικό κράτος και στη στρατηγική που ακολουθεί. Όχι πως παίζει σημαντικό ρόλο σήμερα κάποια αληθινή ισχυρή σοσιαλιστική ιδεολογία στην Ρωσία, αλλά τα κράτη και οι διαμορφωμένοι ιστορικά θεσμοί εντός τους έχουν ιστορική “μνήμη” και διαμορφωμένες “νοοτροπίες”. Η Ρωσία επίσης ήταν πάντα μια πιο εσωστρεφής και περιφερειακή μεγάλη δύναμη και αυτό βασίζεται και σε μια γεωπολιτική και γεωγραφική πραγματικότητα μιας τεράστιας χώρας-”ηπείρου”, στην οποία πάτησε και το -υπό συνεχή διαμόρφωση- σοσιαλιστικό καθεστώς και αναπτύχθηκε ως απομονωμένο σε ένα παγκόσμιο εχθρικό περιβάλλον για σημαντικό χρονικό διαστήμα.

Στις ενδο-ιμπεριαλιστικές διαμάχες σαφώς η Ρωσία εντάσσεται στην αλυσίδα (ή πλέγμα) των μεγάλων ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών χωρών, σαφώς ψηλά σε μια νοητή πυραμίδα -όχι όμως στην κορυφή της. Αλλά σε αυτή τη διαμάχη ο ρόλος της είναι με ένα παράδοξο και έμμεσο τρόπο “θετικός”. Μια και οφείλουμε να ζητάμε και να επιδιώκουμε όσο μπορούμε πάντα, να μην υπάρχει ένας κυρίαρχος πανίσχυρος πόλος που θα σαρώσει τα πάντα επιβάλλοντας μια μόνιμη Pax (Americana εδώ αναγκαστικά) φόβου και πλήρους υποταγής-και είναι οι ΗΠΑ που επιδιώκουν ξεκάθαρα αυτό το ρόλο εδώ και δεκαετίες- αλλά μια “ισορροπία” εν μέσω μιας συνεχούς “ήπιας και συγκρατημένης» ισοβαρούς σύγκρουσης σε μια μόνιμα άλυτη ιμπεριαλιστική «εξίσωση». Που σε μια απότομη πολιτική και οικονομική κατάρρευση στο -ασαφές- μέλλον μπορεί και να μετατραπεί και σε σοσιαλιστική επανάσταση ή έστω σε μια ριζοσπαστική φιλολαϊκή ανατροπή προς τα αριστερά σε κάποια (ή κάποιες) μεγάλη ιμπεριαλιστική χώρα. Πάντα με γνώμονα για την όποια τακτική και στρατηγική, τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στα λαϊκά στρώματα, οι οποίοι συναθροιζόμενοι στη σημερινή φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού με την συνεχή διάλυση της “μεσαίας τάξης” είναι, τουλάχιστον εν δυνάμει, σαφώς η μεγάλη πλειοψηφία σε όλο και πιο πολλές χώρες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Αρέσει σε %d bloggers: