Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

_82879998_vdayputinchineseap

Ο Πούτιν δεν είναι ένας ακόμα μεγάλος ηγέτης Ιμπεριαλιστής per se αν και εκπρόσωπος και εξισορροπιστής της σάπιας ρωσικής καπιταλιστικής ολιγαρχίας -να μην το ξεχνάμε και αυτό – γιατί αναγκάζεται σε συνεχή άμυνα από τους ωμούς όρους συσχετισμού δύναμης απέναντι στον κακοήθη και ακραία επιθετικό δυτικό ισχυρότερο ιμπεριαλισμό. Επίσης είναι δεσμευμένος και από την πολυετή σοβιετική παράδοση επί ΕΣΣΔ που έχει αφήσει το ισχυρό αποτύπωμα της στο Ρωσικό λαό και κυρίως στο Ρωσικό κράτος και στη στρατηγική που ακολουθεί. Όχι πως παίζει σημαντικό ρόλο σήμερα κάποια αληθινή ισχυρή σοσιαλιστική ιδεολογία στην Ρωσία, αλλά τα κράτη και οι διαμορφωμένοι ιστορικά θεσμοί εντός τους έχουν ιστορική “μνήμη” και διαμορφωμένες “νοοτροπίες”. Η Ρωσία επίσης ήταν πάντα μια πιο εσωστρεφής και περιφερειακή μεγάλη δύναμη και αυτό βασίζεται και σε μια γεωπολιτική και γεωγραφική πραγματικότητα μιας τεράστιας χώρας-”ηπείρου”, στην οποία πάτησε και το -υπό συνεχή διαμόρφωση- σοσιαλιστικό καθεστώς και αναπτύχθηκε ως απομονωμένο σε ένα παγκόσμιο εχθρικό περιβάλλον για σημαντικό χρονικό διαστήμα.

Στις ενδο-ιμπεριαλιστικές διαμάχες σαφώς η Ρωσία εντάσσεται στην αλυσίδα (ή πλέγμα) των μεγάλων ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών χωρών, σαφώς ψηλά σε μια νοητή πυραμίδα -όχι όμως στην κορυφή της. Αλλά σε αυτή τη διαμάχη ο ρόλος της είναι με ένα παράδοξο και έμμεσο τρόπο “θετικός”. Μια και οφείλουμε να ζητάμε και να επιδιώκουμε όσο μπορούμε πάντα, να μην υπάρχει ένας κυρίαρχος πανίσχυρος πόλος που θα σαρώσει τα πάντα επιβάλλοντας μια μόνιμη Pax (Americana εδώ αναγκαστικά) φόβου και πλήρους υποταγής-και είναι οι ΗΠΑ που επιδιώκουν ξεκάθαρα αυτό το ρόλο εδώ και δεκαετίες- αλλά μια “ισορροπία” εν μέσω μιας συνεχούς “ήπιας και συγκρατημένης» ισοβαρούς σύγκρουσης σε μια μόνιμα άλυτη ιμπεριαλιστική «εξίσωση». Που σε μια απότομη πολιτική και οικονομική κατάρρευση στο -ασαφές- μέλλον μπορεί και να μετατραπεί και σε σοσιαλιστική επανάσταση ή έστω σε μια ριζοσπαστική φιλολαϊκή ανατροπή προς τα αριστερά σε κάποια (ή κάποιες) μεγάλη ιμπεριαλιστική χώρα. Πάντα με γνώμονα για την όποια τακτική και στρατηγική, τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στα λαϊκά στρώματα, οι οποίοι συναθροιζόμενοι στη σημερινή φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού με την συνεχή διάλυση της “μεσαίας τάξης” είναι, τουλάχιστον εν δυνάμει, σαφώς η μεγάλη πλειοψηφία σε όλο και πιο πολλές χώρες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Advertisements

usa-ship-1-e1536846398401.jpeg

 

  Οι φετινές κινητοποιήσεις στη Δ.Ε.Θ. ανήκουν σε δύο διαφορετικές κατηγορίες. Είναι οι συνηθισμένες κινητοποιήσεις μιας διασπασμένης Αριστεράς, που έχουν πάρει τον τελετουργικό χαρακτήρα ενός ετήσιου ραντεβού. Μιας Αριστεράς που ενώ διεκδικεί τα αυτονόητα παίζει μπάλα με τρεις, τέσσερεις ομάδες ενάντια στην αντίπαλη ομάδα. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει η διαδήλωση – συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Η κατάσταση στην Αριστερά είναι λίγο πολύ γνωστή. Το ενδιαφέρον στράφηκε στην πορεία των μακεδονικών σωματείων.

  Τα μακεδονικά σωματεία είχαν εκδόσει τρία προσκλητήρια με σημείο συνάντησης το σήμα κατατεθέν τέτοιου είδους συγκεντρώσεων, το Λευκό Πύργο. Οι πρωταγωνιστές λίγο ως πολύ γνωστοί, εργολάβοι του εθνικισμού και της θρησκοληψίας, γραφικοί επίδοξοι πολιτευτές και εθνοσωτήρες, τηλεπερσόνες, Χρυσαυγή. Ο «λαός», μια μεσαία τάξη που σηκώθηκε από τον καναπέ, πήρε την πλαστική σημαία και κατέβηκε στην παραλία (ή ανέβηκε από την υπόλοιπη Ελλάδα) με τη γυναίκα και τα παιδιά. Μια μεσαία τάξη που χτυπήθηκε σκληρά οχτώ χρόνια από τα μνημόνια δεξιά, κεντρώα και «αριστερά».

  Πολύ λιγότεροι από τα πρώτα συλλαλητήρια του Γενάρη, ωστόσο μαζικοί και υπολογίσιμοι. Υπολογίσιμοι από ποιον; Τα κανάλια, κυβερνητικά και αντικυβερνητικά τους έθαψαν. Δημοσιογράφος της κυβερνητικής Αυγής βγήκε και τους βάφτισε «φέϊκ νιουζ». Η Ν.Δ. απούσα. Ο Σαμαράς απών. Ο Λεβέντης απών. Ο Θεοδωράκης απών. Νομίζω ότι ούτε η κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσαυγής ήταν στο συλλαλητήριο. Διαβάστε τη συνέχεια »

εαμ2.jpg

  Χτες το βράδυ σκοτώθηκε από εκρηκτικό μηχανισμό ο ηγέτης της λαϊκής δημοκρατίας του Ντονέτσκ, Αλεξάντερ Ζαχαρτσένκο, στην καφετέρια Σέπαρ. Ο Αλεξάντερ ήταν δικός μας άνθρωπος και η θλίψη μας είναι βαθιά. Λέμε ότι η ιστορικές συνθήκες γεννούν τους ηγέτες αλλά οι μεγάλοι άνθρωποι είναι προϊόν της δικής τους απόφασης να συναντηθούν με την ιστορία, αυτό που οι ίδιοι σεμνά χαρακτηρίζουν καθήκον. Πιστεύω ότι είναι καθοριστική η ύπαρξη ή η μη ύπαρξη κάποιων ανθρώπων στο τιμόνι μιας υπόθεσης, ασχέτως αν υπάρχουν αυτοί που θα συνεχίσουν τον αγώνα. Τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Αλεξάντερ.

Διαβάστε τη συνέχεια »

old-farmhouse-2535919_960_720

 Η τακτική της κυβέρνησης για γιορτές και πανηγύρια, με αφορμή την τυπική λήξη του προγράμματος στήριξης, μπορεί να «κάηκε» μαζί με το Μάτι και την Ανατολική Αττική,  είχε  όμως ουρά ανασχηματισμό, με το βλέμμα στραμμένο στις βουλευτικές εκλογές, πιθανότατα, το Μάη του΄19.

 Μετά την υπόσχεση παροχών από την Ιθάκη, ο πρωθυπουργός, κ. Α. Τσίπρας επιδιώκει την διάταξη των δυνάμεων του μπροστά στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών τον επόμενο Μάη. Ο κύριος εχθρός του προβάλλει η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη.  Γιαυτό και «ανασχηματίζει» την κυβέρνησή του με επικοινωνιακό στόχο την προσέγγιση των κεντρώων ψηφοφόρων. Προβάλλει  σαν πιο «ήρεμη και φερέγγυα» δύναμη από την Ν.Δ. με αντιπρόεδρο τον «φωνακλά», «ακροδεξιό» Άδωνι Γεωργιάδη. Έτσι εξηγείται η «περίεργη» υπουργοποίηση της κ. Κατερίνας Παπακώστα.

Διαβάστε τη συνέχεια »

  Πριν δυο μέρες είχαμε δύο επετείους. Στις 23 Αυγούστου 1939 υπογράφηκε ανάμεσα στη Ναζιστική Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση σύμφωνο μη επίθεσης και οικονομικής συνεργασίας που συνοδευόταν από μυστικούς όρους. Το σύμφωνο αυτό έμεινε στην ιστορία γνωστό με το όνομα των υπουργών εξωτερικών των δύο χωρών που το επεξεργάστηκαν και το υπέγραψαν, σύμφωνο Μόλοτωφ – Ρίμπεντροπ.

 Στις 23 Αυγούστου 1942 είναι η δεύτερη επέτειος, όταν η μάχη του Στάλινγκραντ μπαίνει στην πιο κρίσιμη και αποφασιστική της φάση: ο κόσμος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την ηρωϊκή αντίσταση των Σοβιετικών πλέον μέσα στην πόλη, συνοικία τη συνοικία, δρόμο το δρόμο, χτίριο το χτίριο. όροφο τον όροφο με τελευταία γραμμή άμυνας το μεγάλο ποτάμι.Αν ο «πολιτικός τους πολιτισμός» σεβόταν τις «δημοκρατικές τους παραδόσεις» θα τιμούσε αυτή την τραγική μέρα ως ημέρα αντίστασης στο Ναζισμό. Δυστυχώς η Ευρωπαϊκή Ένωση επέλεξε να καθιερώσει την 23 Αυγούστου σαν   «Ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης» κατά του Ναζισμού και του Κομμουνισμού με τη δικαιολογία ότι το σύμφωνο που υπογράφηκε αυτή τη μέρα άνοιξε το δρόμο στο δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και στο διαμοιρασμό της Ανατολικής Ευρώπης από τα δύο «εξίσου βάρβαρα και απεχθή ολοκληρωτικά καθεστώτα».
Διαβάστε τη συνέχεια »

Στις μέρες μας εξαιτίας του «Μακεδονικού» νομίζω ότι χρειάζεται ένα πιο σοβαρό κοίταγμα για το τι σημαίνει να ανήκει κανείς σε κάποιο έθνος. Άραγε οι αγώνες για την εθνική ανεξαρτησία χωρίζονται με τείχη από τους πολέμους για την ταυτότητα;

Οι Έλληνες στις μέρες μας, θεωρούν ότι η εθνική τους συνοχή και υπόσταση αμφισβητείται από τις δυνάμεις της «παγκοσμιοποίησης». Η συγγραφή των ιστορικών βιβλίων για το σχολείο, η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες και εσχάτως η διεκδίκηση της αρχαίας μακεδονικής κληρονομιάς από την ιθύνουσα τάξη της Π.Γ.Δ.Μ. είναι οι σύγχρονες Θερμοπύλες για τον Νεοέλληνα. Τελικά που βρίσκεται το αδύνατο σημείο στη συγκρότηση της νεοελληνικής ταυτότητας; Διαβάστε τη συνέχεια »

Ο Σύριζα εμφανίστηκε ως διαχειριστής της φρίκης. Ένας διαχειριστής είναι δήθεν κάτι ουδέτερο που μπορεί να τον οδηγήσει μια ηθική βούληση να μετατρέψει κάτι φρικτό σε λιγότερο φρικτό. Δεν είναι και ούτε ήταν ποτέ έτσι, είναι ένα οργανικό απαραίτητο κομμάτι της πολιτικής ηγεμονίας του καπιταλισμού και της συμβολικής τάξης του.

Δεν πρέπει να υπήρξε και ποτέ διακριτός «ανεξάρτητος» -καθ’έαυτό που λένε- διαχειριστής μιας ωμής δύναμης, όπως είναι η οικονομική και η αληθινή πολιτική ισχύς-του να μπορείς να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις για σένα και να το επιβάλεις σε όλους. Η ίδια η πολιτική διαχείριση «απ’έξω» της αληθινής ισχύος, είναι μια απατηλή πράξη, ένα θέατρο, καλοπαιγμένο ή κακοπαιγμένο, άσχετα αν κάποιοι βυθίζονται με αυταπάτη στους ρόλους τους καμιά φορά. Εντελώς άλλο πράγμα η ταξική συσχέτιση δύναμης που μπορεί να περιορίσει το τι μπορεί να κάνει η ωμή δύναμη του κεφαλαίου, στην οποία προσαρμόζουν τους θεατρικούς ρόλους τους οι διαχειριστές.

Άρπαξαν τώρα οι Ζαίοι τον Μπουτάρη στο «δημοκρατικό» μέτωπο τους μια και «ηρωποιήθηκε» από την όντως άθλια επίθεση λιντσαρίσματος που δέχτηκε ως ένας γέρος μόνος του ανάμεσα στον όχλο. Ο Μπουτάρης ένας νεοφιλελε ακροκεντρώος ο οποίος ως εστέτ αστός έχει κάνει χόμπι του ένα θεσμό γιατί μπορεί-είχε από πριν το οικονομικό και κοινωνικό κεφάλαιο. Γιατί αυτό είναι οι θεσμικές θέσεις για κάποιους αστούς που είναι πιο μερακλήδες και «κουλ», χόμπι όταν βαριούνται και είναι πια αδιέξοδα όλα τα άλλα στην ζωή τους.

«Ενσωμάτωσαν» με την πρώτη ευκαιρία τον Μπουτάρη μια και είναι αφομοιώσιμος και μέρος του συστήματος δύναμης και ηγεμονίας όπως είναι και οι Ζαίοι και που ούτως ή άλλως ποτέ δεν είχαν μεταξύ τους καμιά διαφορά και πάντα ήταν από την ίδια πλευρά. Μόνο για την νομή της συμβολικής παρουσίας τους στην πολιτική σκηνή έριζαν, που όρος της είναι η επιφανειακή διαφοροποίηση καθαρά για λόγους ατομικιστικούς- σε αυτό το παιχνίδι ο καθένας εκπροσωπεί τον εαυτό του και την ομάδα του, ανταγωνιστικά με τους άλλους, για συγκεκριμένη περιορισμένη «ποσότητα» προσοχής, ψήφων και αποδοχής.

Τέλος σωστά έχουν πει και άλλοι ότι περισσότεροι Μπουτάρηδες σημαίνουν περισσότερους εξαγριωμένους και «δικαιωμένους» ακροδεξιούς κάφρους – για όσους έκαναν την βίαιη επίθεση λιντσαρίσματος με γροθιές και κλωτσιές και όχι φυσικά για τους πόντιους που είναι αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας- κάτι το οποίο «θεραπεύεται» με περισσότερους Μπουταρηδες που οδηγούν σε…κτλ κτλ σε ένα σατανικό φαύλο κύκλο που όλο και μεγαλώνει σε διάμετρο και θέλει να αναγκάσει τους πάντες να πάρουν μια θέση μέσα σε αυτόν εκβιαστικά. «Είμαστε όλοι Μπουτάρηδες» αλλά όχι από αλληλεγγύη, θέλουν να μας κάνουν «με μπουνιές και κλωτσιές’.

Στην Ιταλία μάλλον αποδείχτηκε ότι το Σύνταγμα εφόσον ερμηνεύεται και εφαρμόζεται ανάλογα πάντα από τους κυρίαρχους δεν αποτελεί καμιά αληθινή εγγύηση για την δημοκρατία και το λαό, όσο και αν είναι πάντα απαραίτητο ως συμβολική αναπαράσταση ενός περιορισμού και καθορισμού της πολιτικής εξουσίας.
Αυτό γιατί η εξουσία ως αυτό που ερμηνεύει πράττει και επιβάλλει όπως την βολεύει κάθε φορά, θα ορίζει τι μπορεί να γίνει και δεν μπορεί να γίνει πάντα στο τέλος. Όσο και αν τα συντάγματα έχουν μέσα ενσωματωμένους κανόνες υπέρ των λαών ως απόρροια άγριων και αιματηρών αγώνων, ακόμα και το πιο ιδανικό σύνταγμα στον κόσμο, παραμένουν κείμενα.

Δεν είμαι καθόλου ειδήμων αλλά είναι απλή η λογική σκέψη ότι τα συντάγματα είναι κείμενα και η πολιτική δύναμη να γίνονται ή να μην γίνονται πράξη τα κείμενα θα είναι κάτι διακριτό και έξω από αυτά.

Πιο πολύ αυτά τα συντάγματα σήμερα είναι ένα πρόβλημα για τον χωρίς απολογίες και φόβητρα εναντίον του καπιταλισμό και την απόλυτη κυριαρχία των αγορών γιατί και η ερμηνεία και η διαστρέβλωση μέχρι ακύρωσης έχει ένα όριο, δεν μπορεί να γράφει κάπου «ορίζεται ως κυριαρχία του λαού το…» και η ερμηνεία να είναι ξεκάθαρα «παπάρια μάντολες η κυριαρχία του λαού».

Οπότε οι φουκαριάρηδες καλοπληρωμένοι ειδικοί της κυβερνησιμότητας, του πολιτικού προσωπικού και του ιδεολογικού μηχανισμού της ΕΕ και των κρατών της μένουν με την πιο δύσκολη και άχαρη δουλειά, γιατί οφείλουν για ιστορικούς και συμβολικούς λόγους να απολογούνται και να διατηρούν μια εσάνς δημοκρατικής επίφασης, σε πολιτικές και αποφάσεις που δεν έχουν σχέση με καμιά δημοκρατία (εδώ λείπει πια και η τυπική νομιμοποίηση με την ψήφο των πολιτών στις πολιτικές που θα οδηγήσουν τους πιο πολλούς στην κοινωνική συντριβή)

Και δεν μιλάμε καν για ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο στην Ιταλία αλλά για την απόπειρα να ξεκινήσει κάτι τέτοιο ρητορικά μόνο, από ένα ακροδεξιό κόμμα και ένα «αντισυστημικό» πιο πολύ απολίτικο μόρφωμα,για ένα επίσης αστικό σχέδιο για πιο κυρίαρχο -καπιταλιστικό πάντα- έθνος κράτος από μερίδα της αστικής τάξης και απελπισμένους μικρομεσαίους και φτωχούς που την ακολουθούν και ελπίζουν σε μια εύκολη σωτηρία -εδώ θυμόμαστε και το δικό μας σενάριο Σύριζα, αν και θα χρειαστούν χρόνια και πολύ προσπάθεια να ξεπεραστεί έμπρακτα η ξεφτίλα των συριζανελ από κάποιους άλλους -ενώ η ιστορία όπως ξετυλίγεται δεν δείχνει καν να χωράει ακόμα και αυτό.

Αρέσει σε %d bloggers: