Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

_82879998_vdayputinchineseap

Ο Πούτιν δεν είναι ένας ακόμα μεγάλος ηγέτης Ιμπεριαλιστής per se αν και εκπρόσωπος και εξισορροπιστής της σάπιας ρωσικής καπιταλιστικής ολιγαρχίας -να μην το ξεχνάμε και αυτό – γιατί αναγκάζεται σε συνεχή άμυνα από τους ωμούς όρους συσχετισμού δύναμης απέναντι στον κακοήθη και ακραία επιθετικό δυτικό ισχυρότερο ιμπεριαλισμό. Επίσης είναι δεσμευμένος και από την πολυετή σοβιετική παράδοση επί ΕΣΣΔ που έχει αφήσει το ισχυρό αποτύπωμα της στο Ρωσικό λαό και κυρίως στο Ρωσικό κράτος και στη στρατηγική που ακολουθεί. Όχι πως παίζει σημαντικό ρόλο σήμερα κάποια αληθινή ισχυρή σοσιαλιστική ιδεολογία στην Ρωσία, αλλά τα κράτη και οι διαμορφωμένοι ιστορικά θεσμοί εντός τους έχουν ιστορική “μνήμη” και διαμορφωμένες “νοοτροπίες”. Η Ρωσία επίσης ήταν πάντα μια πιο εσωστρεφής και περιφερειακή μεγάλη δύναμη και αυτό βασίζεται και σε μια γεωπολιτική και γεωγραφική πραγματικότητα μιας τεράστιας χώρας-”ηπείρου”, στην οποία πάτησε και το -υπό συνεχή διαμόρφωση- σοσιαλιστικό καθεστώς και αναπτύχθηκε ως απομονωμένο σε ένα παγκόσμιο εχθρικό περιβάλλον για σημαντικό χρονικό διαστήμα.

Στις ενδο-ιμπεριαλιστικές διαμάχες σαφώς η Ρωσία εντάσσεται στην αλυσίδα (ή πλέγμα) των μεγάλων ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών χωρών, σαφώς ψηλά σε μια νοητή πυραμίδα -όχι όμως στην κορυφή της. Αλλά σε αυτή τη διαμάχη ο ρόλος της είναι με ένα παράδοξο και έμμεσο τρόπο “θετικός”. Μια και οφείλουμε να ζητάμε και να επιδιώκουμε όσο μπορούμε πάντα, να μην υπάρχει ένας κυρίαρχος πανίσχυρος πόλος που θα σαρώσει τα πάντα επιβάλλοντας μια μόνιμη Pax (Americana εδώ αναγκαστικά) φόβου και πλήρους υποταγής-και είναι οι ΗΠΑ που επιδιώκουν ξεκάθαρα αυτό το ρόλο εδώ και δεκαετίες- αλλά μια “ισορροπία” εν μέσω μιας συνεχούς “ήπιας και συγκρατημένης» ισοβαρούς σύγκρουσης σε μια μόνιμα άλυτη ιμπεριαλιστική «εξίσωση». Που σε μια απότομη πολιτική και οικονομική κατάρρευση στο -ασαφές- μέλλον μπορεί και να μετατραπεί και σε σοσιαλιστική επανάσταση ή έστω σε μια ριζοσπαστική φιλολαϊκή ανατροπή προς τα αριστερά σε κάποια (ή κάποιες) μεγάλη ιμπεριαλιστική χώρα. Πάντα με γνώμονα για την όποια τακτική και στρατηγική, τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στα λαϊκά στρώματα, οι οποίοι συναθροιζόμενοι στη σημερινή φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού με την συνεχή διάλυση της “μεσαίας τάξης” είναι, τουλάχιστον εν δυνάμει, σαφώς η μεγάλη πλειοψηφία σε όλο και πιο πολλές χώρες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

Διαβάστε τη συνέχεια »

 

Απολογισμός της χυδαίας και τραμπούκικης επίθεσης του ναζί Κασιδιάρη σε ακροδεξιό Δένδια, που και αυτός με την σειρά του έχει αφήσει «όμορφες» μνήμες ακραίας αυταρχικότητας, ως υπουργός Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη και έχει εξυμνήσει στη βουλή με παρρησία τον δικτάτορα Μεταξά:

Mια «σε κίνδυνο» «αντιπροσωπευτική» μεταδημοκρατία -που δεν έχουν μείνει και πολλά για να υπερασπίσεις, πιο «μάγκες» οι εγκληματίες ναζί στα μάτια κρετίνων και λούμπεν οπαδών και ένα ακόμα μνημόνιο αμάσητο από την βουλή #vouli

Οι ναζί θα είναι ναζί και οι ακροδεξιοί σαν τον Δένδια ακροδεξιοί. Υπάρχει η κλίμακα επικινδυνότητας του φασισμού και οι κασιδιάρηδες είναι πολύ πιο πάνω από όλους, στο τέρμα κόκκινο.

Εγώ δεν συμπάσχω και τόσο με τον Δένδια αλλά κατανοώ τον κίνδυνο της διόγκωσης της ψευδο-αντισυστημικότητας των ναζί, των ιδανικών και πιο αδίστακτων υπηρετών της καπιταλιστικής ολιγαρχίας ειδικά όταν όλοι οι φερετζέδες και τα προσχήματα πέφτουν εντελώς.

Οι οποίοι ναζί επιδιώκουν σχεδιασμένα -με σπρώξιμο θεωρώ και από το βαθύ κράτος- να βρεθούν στο επίκεντρο ως «αντισυστημικοί και λύση» με κάτι τέτοια, που είναι το βασικό «πολιτικό» τους μάρκετινγκ.

Αυτό που παρατηρώ όμως είναι μια συσπείρωση του «δημοκρατικού» τόξου στο πολιτικό «αντιπροσωπευτικό» εποικοδόμημα «από πάνω», του τύπου «όλοι ενάντια στους ναζί», λες και αυτοί είναι ένα ανεξάρτητο «πολιτισμικό και ηθικό» φαινόμενο εγκληματικών πρακτικών και βρωμερής χυδαίας συμπεριφοράς, που έπεσε από τον ουρανό (πιο σωστά ανέβηκε από τα βάθη του βούρκου ) που θα αντιμετωπιστεί «ηθικά και θεσμικά».

Λες και δεν είναι όλη αυτή η εγκληματική μούργα, δημιούργημα πρώτα και πάνω από όλα της ίδιας της κρίσης του καπιταλισμού σε όλα τα επίπεδα, πρωταρχικά στο οικονομικό επίπεδο που παρασύρει -ή έστω «αποκαλύπτει»- την σκληρή αλήθεια του καπιταλισμού και στα άλλα επίπεδα, και της συνεχιζόμενης έντασης και εκβάθυνσης αυτής της κρίσης, που διαχειριστικοί φορείς της ( κρίσης) και πολιτικά υπεύθυνοι-με ξεκάθαρη συνειδητή επιλογή τους- είναι αυτοί που συγκροτούν το «δημοκρατικό» μέτωπο.

Στο μέλλον βλέπω ένα συγκροτημένο μέτωπο «δημοκρατίας» που θα μαλλιοτραβιέται για διαχειριστικά «επίδικα» της νεοφιλ καπιταλιστικής φρίκης ή θα κατεβαίνει μαζί σε «δημοκρατική» σύμπνοια, ανάλογα με τα κόζα. Και αυτό απέναντι στην ΧΑ, δίνοντας της συμβολικά και έμμεσα το ρόλο της «αντισυστημικής» αντιπολίτευσης. Κάτι που δεν θεωρώ ότι θα πιάσει ρίζες λόγω της συγκεκριμένης ιστορίας της Ελλάδας, που δίνει συγκεκριμένο ταβάνι στην ΧΑ, αλλά θα είναι ένα ακόμα παραπλανητικό «επίδικο», σε μια παράσταση όπου η θεσμική «δημοκρατία» ενισχύει συνεχώς με τις νεοφιλ και μνημονιακές πολιτικές της τον εγκληματικό φασισμό και ναζισμό, για να αυτοανακηρύσσεται συνεχώς όλο και πιο απαραίτητη ως ο αναγκαίος φραγμός απέναντι του, σε ένα ατέρμων φαύλο κύκλο.

Αυτή είναι η κατάντια τους, όλου του μνημονιακού νεοφιλ τόξου (σύριζα, νδ, πασοκ, φιλελε λιμά) όπου παλεύουν μεταξύ τους -δήθεν- για τα «επίδικα» γελοίων διαχειριστικών σοφισμάτων και τεχνασμάτων όπως η ψευτοαναδιάρθρωση του χρέους, τα -δήθεν- αντίμετρα και τον κατάλληλο ρυθμό και την εμπροσθοβαρής ή οπισθοβαρής χρονικότητα εκτέλεσης (μας) των φονικών ταξικών μέτρων.

υγ

Και μιλάω πάντα για το «αντιπροσωπευτικό» πολιτικό εποικοδόμημα των κομμάτων «από πάνω». Στην κοινωνική βάση πάντα καλή είναι η δράση, η εγρήγορση και η άμυνα στους ναζί και στα τάγματα ασφαλείας και ας είναι μονοθεματική και χωρίς πολιτική στρατηγική. Άλλο αν χρειάζεται για μένα και πολιτική στρατηγική βάθους για να χτυπηθούν και τα αληθινά αίτια του φασισμού και ναζισμού.

Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο σε αυτά τα πλαίσια ενός «μαφιόζικου» καπιταλισμού (όχι πως υπάρχει μη μαφιόζικος και «καλός» απλώς διαφορετικοί τρόποι ιδεολογικής επιβολής του) , είναι δομημένο για να λειτουργεί με όρους ωμής δύναμης και επιβολής, μέσα από τα πολλά φράγκα των ολιγαρχών, που ούτως ή άλλως ξέρουν να παίρνουν με διάφορους τρόπους πάντα πιο πολλά από όσα δίνουν, τις παρασκηνιακές βρώμικες ίντριγκες και την βία.

Είναι η κανονικότητα του αυτή και όχι κάποια παρεκτροπή που μπορεί να «διορθωθεί». Απλώς υπάρχουν όρια όπως το «να μην υπάρχουν δα και νεκροί ή σακατεμένοι» που βάζουν οι αρχιμαφιόζοι εφοπλιστές, επιχειρηματίες και «επενδυτές» των ΠΑΕ και το κράτος, απλώς και μόνο για το PR αυτής της «βιομηχανίας» θεάματος και την μη παρεμπόδιση της συνέχισης της λειτουργίας της ίδιας της «βιομηχανίας» (παρόλο που και με νεκρούς έχουμε δει ότι οι μπίζνες συνεχίζουν ως συνήθως). Όχι τόσο ως κερδοφόρας μπίζνας το ίδιο αλλά ως ιδανικό ξέπλυμα άλλων κερδοφόρων δραστηριοτήτων.


Παρόλο που υπάρχει και το αθλητικό θέαμα και το φίλαθλο πνεύμα σε πολλούς θεατές. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο και μια χαρά συνυπάρχουν. Απλώς θεσμικά εντός του καπιταλισμού το αληθινά κυρίαρχο που θα καθορίζει την λειτουργία του ποδοσφαίρου -όταν το βλέπεις με όρους κοινωνικούς και οικονομικούς – θα είναι πάντα η επιβολή του “ισχυρότερου” με όρους καπιταλισμού ή “πολιτισμικού” καπιταλισμού.

H ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και η εκβιομηχάνιση ήταν το μάντρα του καθεστώτος της ΕΣΣΔ, σε ένα πλαίσιο σοσιαλιστικής ισότητας (σαφώς πολύ μεγαλύτερης από πριν) και «απελευθέρωσης» της εργασίας ως παραγωγικής δύναμης, δεν ήταν η πλήρης απελευθέρωση του ανθρώπινου υποκειμένου και ας ήταν και αυτό στα ειλικρινώς διακηρυγμένα προτάγματα, αλλά αδύνατο να γίνει τότε. Η ίδια η «φυσικά τάξη πραγμάτων» τότε με την δυναμική ανάδυση και κυριαρχία της τεχνικής και της τεχνολογικής παραγωγής οδηγούσε εκεί ως το κυρίαρχο Ιστορικό πλαίσιο. Και μάλιστα σε ένα πλαίσιο ανταγωνισμού ζωής και θανάτου με τις καπιταλιστικές χώρες σε αυτό ακριβώς στο πεδίο, στην παραγωγή και στην τεχνική.

Κανένα κομμουνιστικό κόμμα όπως και να ήταν εσωτερικά και ιδεολογικά συγκροτημένο και όποια αλληλεπίδραση να είχε με τις μάζες δεν νομίζω ότι μπορούσε να αγνοήσει και να προσπαθήσει να «αλλάξει» τις Ιστορικές δυνάμεις, χωρίς να υποστεί αφανισμό το ίδιο και το πρόταγμα του.

Άρα ένα καθεστώς πραγμάτων στην ΕΣΣΔ που θα συνέχιζε να υπάρχει και να παίζει αληθινό ρόλο (επαναστατικό και ενάντια στον καπιταλισμό) στο παγκόσμιο παιχνίδι των ιδεολογικών και υλικών διεθνών ανταγωνισμών του παγκόσμιου καπιταλισμού, θα κατέληγε στον παραγωγισμό, στην πειθαρχία και στην ιεραρχία, που θα έδιναν αποτελέσματα στα ιστορικά τότε επίδικα. Διαβάστε τη συνέχεια »

«Είστε ελεύθεροι να κάνετε ότι θέλετε, αλλά θα ψηφίσετε Μακρόν.» (δεν είναι πλήρως ακριβής μετάφραση αλλά στάνταρ το μήνυμα είναι αυτό).

Πλουραλισμός γνήσιος με το κιλό, με νεοφίλ επιτελικό υπάλληλο των τραπεζών Μακρόν ή ακροδεξιά ψευδοαντισυστημική φαρισαία Λεπέν και «αληθινή ελευθερία επιλογών» στην σημερινή καπιταλιστική μεταδημοκρατία.

Αναγνωρίζω όμως ότι ο Μακρόν είναι ειλικρινής. Ειλικρινής νεοφιλ και φανατικός υπηρέτης των πολυεθνικών και τραπεζών. Η Λεπέν απλώς θα μετατραπεί και ανοιχτά σε κάτι τέτοιο με «φυσικό τρόπο», ετεροχρονισμένα άμα πάρει ποτέ την εξουσία.

Γιατί αυτό να του δίνει όμως έστω και ένα γραμμάριο που θα γέρνει την ζυγαριά υπέρ του; Όταν κάποιος πρέπει να δει ότι όλο αυτό είναι ένας στημένος αδιέξοδος φαύλος κύκλος με συγκεκριμένες «επιλογές» πάντα κακές και είναι μόνο εγκλωβισμός η όποια ποιοτική και ποσοτική ανάλυση των διαφορών, των 2 συνδεδεμένων τμημάτων αυτού του αδιέξοδου, που είναι αναγκαία το ένα για το άλλο και επιφανειακά μόνο διαφορετικά. Όπως και το ότι το να «διαλέξει» ο Γαλλικός λαός με κλειστή μύτη απλώς τον βάζει βαθύτερα και πιο μόνιμα σε αυτό το αδιέξοδο.

Η Λεπέν έχει βέβαια και το μπόνους «προσόν» τη σημαία του «πολιτισμικού» ρατσισμού (που εξάλλου ενδημικός ήταν και είναι ειδικά στις πρώην πρόσφατα ιμπεριαλιστικές χώρες απλώς καλά κρυμμένος). Αλλά αυτός υπάρχει και θεριεύει λόγω του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού και των παραγώγων τους που είναι φτώχεια, περιθωριοποίηση, πόλεμος, συνεχιζόμενη κατάρρευση του κοινωνικού κράτους για τους πολλούς (γιατί για τους λίγους ισχυρούς μια χαρά πάντα θα υπάρχει κράτος μια και αυτοί είναι μέρος του, το πιο βαθύ).

Σε όλα τα παραπάνω εντάσσεται μια χαρά ο ιδεολογικά κακοήθης «ριζοσπαστικός» ισλαμισμός εκπορευόμενος κυρίως από τις πετρομοναρχίες του κόλπου. Μια χαρά εντάσσεται στα φαινόμενα καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός, όπου με μανδύα και ξέπλυμα τη θρησκεία κάνουν τα πάντα να αυξήσουν την δύναμη και την επιρροή τους οι εκεί πάμπλουτες ελίτ, που συνδετικός τους κρίκος είναι το αίμα και η παράδοση αλλά ο τρόπος οικονομικής παραγωγής και κυριαρχίας καπιταλιστικότατος. Αδιάφορο και αν πιστεύουν οι εκεί ελίτ στα αλήθεια τις θρησκευτικές παραληρηματικές παπαριές που ταΐζουν περιθωριοποιημένους για να τους στρατολογήσουν, μαζί με λεφτά «φιλανθρωπίας» στις χώρες τους ή στην Ευρώπη, μια και πρόκειται για ιδεολογικό μηχανισμό. Που είναι ίδιος είτε πιστεύουν είτε δεν πιστεύουν όσοι έχουν τη εξουσία και σημασία έχει να πιστεύουν οι από κάτω. *

Επίσης δεν χρειάζεται την Λεπέν ο ρατσισμός για να θεριέψει. Τι θα κάνει η Λεπέν θα τον θεσμοθετήσει και επίσημα; Λες και ανεπίσημα δεν είναι υπαρκτός μια χαρά ως μια ακόμα «φυσική πραγματικότητα» του σημερινού καπιταλισμού. Να πούμε βέβαια ότι από τα μαθήματα της Ιστορίας ξέρουμε ότι ο ανοιχτά θεσμικός ρατσισμός θα είναι χειρότερος από τον ύπουλο της «φυσικής κατάστασης των πραγμάτων», αλλά αυτό δεν είναι στην τωρινή στρατηγική και τακτική των καπιταλιστικών ελίτ.

Άμα γίνει και αυτό αναγκαίο (αυτοδιάλυση-διάλυση της «πατρίδας μας» Ε.Ε. , ένταση ιμπεριαλιστικών πολέμων και τρομοκρατίας σε βαθμό που ίσως δεν φανταζόμαστε κτλ) θα βγάλουν την Λεπέν από τη θέση «η πιο κακή επιλογή» και από τη θέση του «κυνηγημένου» και μπορεί στο μέλλον να είναι αυτή στην θέση του Μακρόν -λίγο να αλλάξει τη ρητορεία της η Λεπέν ακόμα, λίγο που θα διαγνωσθούν και άλλες κρίσιμες «αναγκαιότητες»- και θα διαβάζουμε «κάντε ότι νομίζετε αλλά πζηφίστε Λεπέν να σωθεί η Γαλλία»

*Αν και πιστεύω ότι οι πετρομοναρχίες του κόλπου και ειδικά η Σαουδική Αραβία γνωρίζοντας ότι είναι ως πολιτικά και ιδεολογικά καθεστώτα καταδικασμένα να καταρρεύσουν στο μέλλον, προσπαθούν να εξάγουν την κρίση τους όπου μπορούν έξω από τις ίδιες τις χώρες τους και να προκαλέσουν όσο γίνεται μεγαλύτερο χάος εκτός των χωρών τους, θεωρώντας ότι αυτό θα παρατείνει επ’αόριστο την παραμονή τους στην εξουσία.

ΠΗΓΗ: Lefteria (news)

Στις 11 Μάρτη ο Αλεξέϊ Άλμπου παραχώρησε συνέντευξη στον Λ.Κ. από την Αντιφασιστική Καμπάνια Αλληλεγγύης για την Ουκρανία και το Ντονμπάς, στα πλαίσια της επίσκεψής του στην Αθήνα και μία μέρα μετά την μαζική εκδήλωση που διοργάνωσε στο Πολυτεχνείο η οργάνωση «Ταξική Αντεπίθεση».

Ο Αλεξέϊ Άλμπου είναι μέλος του Περιφερειακού Συμβουλίου της Οδησσού και συντονιστής της οργάνωσης «Μπορότμπα»[1] στην περιοχή της Οδησσού.

Ήταν ως το 2011 επικεφαλής της περιφερειακής οργάνωσης της Ουκρανικής Κομσομόλ και στέλεχος του Κ.Κ. Ουκρανίας, από όπου διαγράφτηκε λόγω διαφωνιών με την ηγεσία. Από το 2011 είναι στέλεχος της «Μποροτμπά».

1-albu (1)

Ιδρυτικό μέλος του αντιφασιστικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος στην Οδησσό.

Ένας από τους επιζώντες της σφαγής στο Σπίτι των Συνδικάτων στις 2 Μάη, όπου οι φασίστες δολοφόνησαν τουλάχιστον 48 ακτιβιστές της αντίστασης της Οδησσού.

Καμπάνια:    Πόσο ισχυρό ήταν το αντιφασιστικό κίνημα στην Οδησσό πριν τα αιματηρά γεγονότα της δεύτερης Μαΐου του 2014;

Μετά πραξικόπημα του Μαϊντάν, κλιμακώθηκε η βία κατά των αντιφασιστών στην Οδησσό, καθώς και στην υπόλοιπη χώρα. Όμως, παρά την καταστολή, η αντίσταση της Οδησσού κατάφερε να οργανώσει μια μαζική διαδήλωση την Πρωτομαγιά. Ωστόσο, όταν η επόμενη μέρα ήρθαν οργανωμένες φασιστικές ομάδες του «Δεξιού Τομέα», της λεγόμενης «αυτοάμυνας» του Ευρωμαϊντάν και των ποδοσφαιρικών κλαμπ, πολύ λίγοι αντιφασίστες ήταν διατεθειμένοι να αντισταθούν. Κατά συνέπεια, φαίνεται ότι η δική μας πλευρά νικήθηκε εύκολα, σε αντίθεση με το Ντονμπάς, όπου το αντιμαϊντάν κίνημα νίκησε. Ποιες ήταν οι αδυναμίες των αντιφασιστών στην Οδησσό και ποιοι είναι οι λόγοι της επιτυχίας στо Ντονμπάς;

А. Άλμπου:  Η μεγάλη πλειοψηφία στην Οδησσό και στα νοτιοανατολικά πήρε από την πρώτη στιγμή θέση ενάντια στο νέο καθεστώς νεοφιλελεύθερων εθνικιστών, ακροδεξιών και φασιστών που εγκαθιδρύθηκε στο Κίεβο μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν. Η λαϊκή θέληση εκφράστηκε και στους δρόμους με μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις ήδη από τον Μάρτιο. Όμως υπήρχε σοβαρό πρόβλημα συντονισμού των πολιτικών δυνάμεων που συμμετείχαν. Αυτό δημιουργούσε κατάσταση αποδιοργάνωσης. Επίσης, το κίνημα αυτό περιορίστηκε στην ειρηνική διαμαρτυρία  και δεν εξέτασε σοβαρά την οργάνωση της δυναμικής αντιπαράθεσης με το καθεστώς και τους φασίστες που έπαιζαν το ρόλο της δύναμης κρούσης εκεί που η επίσημη εξουσία δεν μπορούσε να το κάνει.

Έτσι, στις 2 Μάη 2014, όταν 2.500 περίπου εθνικιστές και φασίστες κατέφτασαν στην Οδησσό από διάφορες περιοχές της Ουκρανίας για μια υποτίθεται «πορεία για την ενότητα της Ουκρανίας», οι περισσότεροι που διαδήλωναν την προηγούμενη μέρα επέλεξαν είτε να φύγουν από το κέντρο της πόλης ή απλώς να μην εμφανιστούν στους δρόμους, καθώς δεν ήταν προετοιμασμένοι για μια δυναμική αντιπαράθεση, αλλά ούτε και περίμεναν να συμβεί αυτό που θα ακολουθούσε. Στην εθνικιστική διαδήλωση που εξελίχθηκε σε πογκρόμ αντιφρονούντων και στη σφαγή που ακολούθησε συμμετείχαν μαχητές του «Δεξιού Τομέα», της «Αυτοάμυνας του Ευρωμαϊντάν», καθώς και μέλη ποδοσφαιρικών κλαμπ που στην πλειονότητά τους ελέγχονται από τους νεοναζί. Ήταν καλά προετοιμασμένοι και εξοπλισμένοι. Στόχος τους ήταν η φυσική εξόντωση του κινήματος αντίστασης της Οδησσού.

2-nazi-paramilitaersΝαζί παραστρατιωτικοί λίγο πριν ξεκινήσει η «πορεία για την ενότητα της Ουκρανίας»

 

Εγώ μαζί με άλλους συντρόφους βρισκόμουν στην κατασκήνωση του κινήματος αντίστασης της Οδησσού στο Κουλίκοβο Πόλιε, έξω από το Σπίτι των Συνδικάτων, καθώς υπήρχαν φήμες ήδη από τις προηγούμενες μέρες ότι η κατασκήνωση θα δεχτεί επίθεση. Στο κέντρο της πόλης, μετά από μια προβοκάτσια με πυροβολισμούς από τις γραμμές των φασιστών προς τους αντιδιαδηλωτές, ακολούθησαν συγκρούσεις. Αμέσως μετά, η εθνικιστική πορεία καθοδηγούμενη από τα προπορευόμενα ένοπλα τμήματα των νεοναζί κατευθύνθηκε προς το Κουλίκοβο.

Βλέποντας τους αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε στο Σπίτι των Συνδικάτων καθώς δεν υπήρχε άλλη οδός διαφυγής. Εκεί περικυκλωθήκαμε από το μαινόμενο πλήθος των εθνικιστών και φασιστών. Οι νεοναζί, που διέθεταν εκτός από ασπίδες και ρόπαλα και πυροβόλα όπλα, έριξαν δεκάδες μολότοφ στο κτίριο και τελικά κατόρθωσαν να εισβάλουν στο εσωτερικό, καθώς δεν είχαμε τα μέσα να τους αποκρούσουμε. Μερικοί καταφέραμε να διαφύγουμε πηδώντας από τα παράθυρα και από μια πλαϊνή σκάλα, όπου κατά την έξοδο δεχτήκαμε επίθεση και υπεστήκαμε σοβαρούς τραυματισμούς. Δυστυχώς πολλοί δεν κατάφεραν να διαφύγουν.

Τα θύματα των φασιστών δεν πέθαναν μόνο από της φλόγες και τους καπνούς. Πολλοί δολοφονήθηκαν εντός του κτιρίου ή καθώς πηδούσαν από το κτίριο για να ξεφύγουν από τις φλόγες. Έτσι σκότωσαν και τον σύντροφό μου, μέλος της «Μποροτμπά» Αντρέι Μπραζέφσκι.

3-odessaΟ εμπρησμός του «Οίκου των Συνδικάτων» από τους ναζί.

 

 

Στο Ντονμπάς η κατάσταση εξελίχθηκε τελείως διαφορετικά.

Εκεί το κίνημα αντίστασης κατέλαβε από την αρχή στρατηγικής σημασίας δημόσια κτίρια και εισέβαλε σε αστυνομικά τμήματα και στρατώνες παίρνοντας οπλισμό. Έτσι, περιορίστηκαν οι δυνατότητες της κυβέρνησης και των φασιστικών ταγμάτων που είχαν αρχίσει ήδη να συγκροτούνται να αντεπιτεθούν και να καταπνίξουν την αντίσταση εν τη γενέσει.

Καμπάνια:    Ποια είναι η αντίκτυπος των φασιστών στο κράτος και στην κοινωνία; Ποιες είναι οι σχέσεις τους με τις επίσημες αρχές;

Στόχος είναι να ανατρέψουν τον πρόεδρο Ποροσένκο; Φαίνεται ότι ο φασίστας βουλευτής και πρώην αρχηγός του «Δεξιού Τομέα» [2]  Γιάρος διαφωνεί με κάτι τέτοιο και πέρσι, είπε ότι δημιουργεί μια νέα οργάνωση, γιατί,  «ο Δεξιός Τομέας έχει εκπληρώσει την αποστολή του, και ο ουκρανικός εθνικισμός θα πρέπει να προχωρήσει σε μια νέα φάση, ένα νέο κίνημα που να είναι αντίθετο εφικτή μια αιματηρή  – και καταδικασμένη σε αποτυχία – εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης».

А. Άλμπου:  Οι φασίστες έχουν λάβει πολύ μεγάλη υποστήριξη μετά το πραξικόπημα. Δυνάμωσαν τις οργανώσεις τους, εφοδιάστηκαν με όπλα, απόκτησαν πολεμική εμπειρία και, το σημαντικότερο, απόκτησαν οικονομική υποστήριξη, καθώς και την υποστήριξη των οργάνων της τάξης, τμήμα των οποίων αποτελούν και οι ίδιοι. Έγιναν μέλη των υπηρεσιών επιβολής του νόμου, έχουν τις δικές τους πολιτοφυλακές, έχουν μέλη στην SBU (Υπηρεσία Πληροφοριών), στην Εισαγγελία και σε άλλα κρατικά όργανα.

Η κατάσταση αυτή έχει οδηγήσει σε σοβαρή ενίσχυση των φασιστικών δυνάμεων.

Η ενίσχυση των φασιστών δεν είναι προς όφελος της επίσημης εξουσίας, η οποία [σ.τ.μ. τότε ως αντιπολίτευση] τους χρησιμοποίησε το 2014 για την ανατροπή των προκατόχων της. Η κυβέρνηση τους χρησιμοποιεί για να συντρίψει την εξέγερση στα νότιο-ανατολικά της χώρας, αλλά σήμερα δεν ξέρει τι να κάνει, όταν [οι φασίστες] υπαγορεύουν τους όρους τους.

Οι φασίστες έχουν γίνει ισχυρότεροι από ό,τι πριν. Ο Ποροσένκο γνωρίζει πολύ καλά ότι μερικές από τις ολιγαρχικές φατρίες προσπαθούν να τους χρησιμοποιήσουν για το δικό τους συμφέρον. Για παράδειγμα, ο Αβακόφ, ο οποίος είναι ο Υπουργός Εσωτερικών, ελέγχει το [ναζιστικό σύνταγμα] «Αζόφ»,[3] ο ολιγάρχης Κολομόϊσκι ελέγχει τμήμα του «Δεξιού Τομέα», το «Σβομπόντα» [4] καθώς και άλλες οργανώσεις βρίσκονται κάτω από την επιρροή άλλων ολιγαρχικών ομάδων, οι οποίες στον αγώνα αναμεταξύ τους χρησιμοποιούν τους νεοναζί.

Κατά συνέπεια, σήμερα, οι διάφορες εθνικιστικές οργανώσεις κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις ότι θα ανατρέψουν την κυβέρνηση Ποροσένκο. Δεν μπορώ να πω ότι οι δηλώσεις αυτές δεν είναι σοβαρές, αλλά δεν μπορώ να πω επίσης, ότι αποτελούν σοβαρή απειλή. Μάλλον, καθιστούν σαφές στην κυβέρνηση, ότι αντιπροσωπεύουν μια μεγάλη δύναμη και απαιτούν η κυβέρνηση να λαμβάνει σοβαρά υπόψη αυτούς και τα συμφέροντά τους.

Καμπάνια:    Οι φασίστες έχουν σχέσεις με τα συνδικάτα;

Πρόσφατα το λεγόμενο «Πολιτικό Σώμα του Αζόφ» συμμετείχε σε συλλαλητήριο για την υποστήριξη αιτημάτων των εργαζομένων.

4-azovΆντρες του ναζιστικού συντάγματος «Αζόφ» στο Ουκρανικό Υπουργείο Εσωτερικών

 

А. Άλμπου:  Μερικές φασιστικές οργανώσεις προσπαθούν να σπεκουλάρουν σχετικά με το θέμα των εργατικών αγώνων. Κατά κανόνα, οδηγούν πάντα τον αγώνα προς το συμφέρον των ολιγαρχικών ομάδων που τους ελέγχουν. Δηλαδή προσπαθούν να χρησιμοποιούν τους εργαζομένους στον αγώνα μεταξύ των ολιγαρχών, στον αγώνα για την αναδιανομή της επιρροής τους. Είναι επίσης σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι ναζί προσπαθούν με ένα τρόπο να τεστάρουν την δυνατότητα πρόσβασής τους στα συνδικάτα. Αλλά τα συνδικάτα δεν αντιπροσωπεύουν σήμερα στην Ουκρανία καμία δύναμη, γιατί το συνδικαλιστικό κίνημα στην Ουκρανία έχει μια παράδοση, η οποία διαφέρει από την παράδοση στην Ελλάδα και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Τα συνδικάτα της Ουκρανίας προέρχονται από τα συνδικάτα της σοβιετικής εποχής, τα οποίο δεν είχαν ως στόχο να παλέψουν για την βελτίωση της ζωής του εργαζόμενου λαού. Ασχολούνταν με τις λειτουργίες της κοινωνικής πρόνοιας. Μάζευαν χρήματα από τους εργαζόμενους για όσους είχαν ανάγκη, διένειμαν τα εισιτήρια σε διάφορα θέρετρα, αλλά δεν συμμετέχουν στον αγώνα και δεν οργάνωναν τους εργάτες για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Σήμερα, το 99% των συνδικαλιστικών οργανώσεων στην Ουκρανία είναι, αυτό που λέμε, «κίτρινες», επειδή ελέγχονται απόλυτα από τη διοίκηση της επιχείρησης ή την περιφερειακή διοίκηση.

Καμπάνια:    Ποια είναι η στρατιωτική κατάσταση σήμερα στο Ντονμπάς;

Σε περίπτωση μεγάλης κλίμακας επίθεσης του ουκρανικού στρατού μπορούν οι δυνάμεις του Ντονμπάς να αποκρούσουν αποτελεσματικά τον εχθρό;

А. Άλμπου:  Η κατάσταση στη Λαϊκές Δημοκρατίες έχει αλλάξει και τώρα τον ουκρανικό στρατό και τα εθελοντικά εθνικιστικά τάγματα τα αντιμετωπίζουν όχι μόνο οι κατακερματισμένες ομάδες των λαϊκών πολιτοφυλακών, αλλά τακτικός στρατός, ο οποίος εκπαιδεύεται συνεχώς, έχει τη δική του δομή, ενότητα διοίκησης και εμπειρία. Κατά συνέπεια, είμαι βέβαιος μια  επίθεση του ουκρανικού στρατού θα λάβει την κατάλληλη απάντηση και θα αποκρουστεί.

Καμπάνια:    Η ταξιαρχία «Πρίζρακ»[5] έγινε μέρος της Λαϊκής Πολιτοφυλακής και η διεθνιστική κομμουνιστική μονάδα «InterUnit» έφυγε από το Ντονμπάς. Πώς το εκτιμάτε αυτό;

А. Άλμπου:  Η ταξιαρχία «Πρίζρακ» έγινε μέρος της Λαϊκής Πολιτοφυλακής, επειδή διαμορφώθηκε μια κοινή στρατιωτική δύναμη. Δηλαδή ήρθε η ώρα να περάσει από το ερασιτεχνικό επίπεδο στον τακτικό στρατό. Πιστεύω ότι η κίνηση είναι σωστή.

Όσο για την «Interunit», είμαστε ευγνώμονες στους συντρόφους, για τον ανιδιοτελή αγώνα τους, για το γεγονός ότι άφησαν τις οικογένειές τους, εγκατέλειψαν τη χώρα τους για να έρθουν να βοηθήσουν τον εξεγερμένο λαό του Ντονμπάς. Αλλά λόγω των συμφωνιών του Μινσκ, οι πολεμικές επιχειρήσεις έχουν περιοριστεί και οι ακτιβιστές της «Interunit» δεν εμπλέκονταν πλέον σε πολεμικές επιχειρήσεις, επειδή ουσιαστικά δεν υπάρχει πόλεμος. Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε να μην χάνουν χρόνο στο Ντονμπάς, και να ασχοληθούν με άλλες υποθέσεις.

Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι που το «Interunit» έγινε ένα καλό κέντρο για τη δημιουργία επαφών μεταξύ των κομμουνιστικών, αριστερών και αντιφασιστικών ομάδων, οι οποίες ήθελαν να πολεμήσουν με το όπλο στο χέρι. Αποτέλεσε μια καλή πλατφόρμα συνάντησης νέων επαφών, εκπαίδευσης και εμπειρίας. Είναι μια καλή πρακτική που εμείς χαιρετίζουμε.

Καμπάνια:    Ποια είναι η οικονομική κατάσταση στο Ντονμπάς; Ποια είναι η κατάσταση του πληθυσμού;

А. Άλμπου:  Δεν έχουμε αυταπάτες ότι στο Ντονμπάς διατηρούνται οι καπιταλιστικές σχέσεις και η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Όμως υπάρχουν ορισμένες υγιείς τάσεις, που στοχεύουν στον έλεγχο των εργαζομένων στις επιχειρήσεις, στην αποκατάσταση και επαναλειτουργία των κατεστραμμένων εργοστασίων, στην βελτίωση της ζωής του εργαζόμενου λαού. Τα συνδικάτα έχουν περισσότερα δικαιώματα από ό,τι είχαν πριν στην Ουκρανία και οι εργαζόμενοι έχουν μεγαλύτερη προστασία.

Όμως, η οικονομική κατάσταση στις Λαϊκές Δημοκρατίες εξακολουθεί να είναι πολύ δύσκολη, επειδή η Ουκρανία εμποδίζει την εισαγωγή αγαθών στο έδαφος των Λαϊκών Δημοκρατιών και οι τελευταίες καλύπτουν το έλλειμμα των εισαγωγών με εισαγωγές από τη Λευκορωσία, τη Ρωσία και ορισμένες άλλες χώρες. Φυσικά, η επιμήκυνση του εφοδιασμού επηρεάζει αλυσιδωτά το στάδιο της παραγωγής.

Από την άλλη πλευρά, τα εν λόγω προϊόντα, τα οποία κατασκευάζονται στη Ρωσία, είναι φθηνότερα στις Λαϊκές Δημοκρατίες από ό, τι στην Ουκρανία. Για παράδειγμα, η βενζίνη είναι πολύ φθηνότερη και η τιμή της βενζίνης επιδρά στην τιμή των διαφόρων προϊόντων. Κατά συνέπεια, έχει θετική επίδραση στη διαμόρφωση των τιμών. Τα περισσότερα από τα προϊόντα στις Λαϊκές Δημοκρατίες είναι φθηνότερα από ό,τι στην Ουκρανία, αλλά, για παράδειγμα, η τιμή του κρέατος παραμένει υψηλή. Οι υπηρεσίες στις Λαϊκές Δημοκρατίες είναι πολύ φθηνότερες. Για παράδειγμα, έχει γίνει μελέτη, με σύγκριση του μέσου κόστους ενοικίου για διαμονή σε διαμέρισμα τριών δωματίων στο Λουγκάνσκ, και το ανάλογο κόστος στην πόλη της Οδησσού. Είναι το 1/12. Στο Λουγκάνσκ ο εργαζόμενος πληρώνει 12 φορές μικρότερο ενοίκιο από ό,τι στην Οδησσό. Γενικότερα, στην Ουκρανία οι τιμές των υπηρεσιών κοινής ωφελείας είναι στα ύψη σημαντικά. Αυτό οφείλεται στους όρους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο παρέχει πιστώσεις με αντάλλαγμα συγκεκριμένες οικονομικές και πολιτικές αλλαγές.

Καμπάνια:    Πως πιστεύει η «Μπορότμπα» ότι οι επαναστάτες μπορούν να πολεμήσουν τους φασίστες στο Κίεβο και τη Δυτική Ουκρανία;

А. Άλμπου:  Θεωρώ, ότι στο Κίεβο, στο Χάρκοβο, στην δυτική Ουκρανία και σε άλλες περιοχές, υπάρχει δυνατότητα αντίστασης, αλλά σήμερα στην Ουκρανία δεν υπάρχει καμία πραγματική δύναμη, η οποία θα την οργανώσει.

Η οργάνωση «Μποροτμπά» έχει στην πραγματικότητα μεταναστεύσει. Μας είναι πολύ δύσκολο να οργανώσουμε αντίσταση, όταν δεν βρισκόμαστε στις περιοχές όπου θα πρέπει να οργανωθεί. Το πρόβλημα είναι επίσης ότι τα υπόγεια δίχτυα αντίστασης είναι πολύ δαπανηρά. Υπάρχουν άνθρωποι που περνάνε στην παρανομία και πρέπει να έχουν πόρους για να νοικιάσουν ένα ασφαλές σπίτι, να έχουν ασφαλείς διασυνδέσεις, να αγοράσουν  όπλα ή ότι μέσα χρειάζονται. Σήμερα καμιά από τις οργανώσεις στην Ουκρανία δεν διαθέτει επαρκείς πόρους. Και όταν μας κατηγορούν σε σχέση με τη Ρωσία, ότι η Ρωσία μας βοηθάει, μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι αν η Ρωσία μας βοηθούσε με όπλα και χρήματα, θα είχαμε εδώ και πολύ καιρό οργανώσει μια τέτοια αντίσταση. Ωστόσο, αυτό δεν συμβαίνει.

Καμπάνια:    Ποια είναι η γνώμη σας για τον κίνδυνο του φασισμού στην Ευρώπη, ειδικά μετά τα τελευταία γεγονότα και τις επερχόμενες εκλογές στην ΕΕ;

А. Άλμπου:  Σήμερα, αναλύοντας την οικονομική κατάσταση στον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη, μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι η διαδικασία της καπιταλιστικής κρίσης επιταχύνεται, ότι η άρχουσα τάξη δεν βλέπει διέξοδο από το σημερινό αδιέξοδο και δεν έχει σαφείς απαντήσεις ως προς την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων. Είναι γνωστό ότι η οικονομική βάση επιδρά στο πολιτικό εποικοδόμημα. Δηλαδή, η οικονομική κρίση στην Ευρώπη θα οδηγήσει σε επιδείνωση των αντιθέσεων στην κορυφή της άρχουσας τάξης. Θα οδηγήσει επίσης σε επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ της άρχουσας τάξης και της κοινωνίας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, για να διατηρήσουν τα κεφάλαιά τους, την περιουσία τους, τις επιχειρήσεις τους, οι καπιταλιστές αναμφίβολα καταφεύγουν στη χρήση των ακροδεξιών δυνάμεων. Η ευρωπαϊκή κοινωνία πρέπει να κατανοήσει ότι το ουκρανικό σενάριο είναι δυνατό στην Ευρώπη.

Βλέπουμε σήμερα την ανάπτυξη ακροδεξιών διαθέσεων, βλέπουμε ότι αυξάνεται η υποστήριξη οργανώσεων όπως το «Jobbik»[σ.τ.μ. ουγγρικό φασιστικό κόμμα], η «Χρυσή Αυγή» το κόμμα της Λεπέν, η «Εναλλακτική για τη Γερμανία»[AfD] και άλλες δυνάμεις της άκρας δεξιάς. Είναι μια καπιταλιστική απάντηση στην καπιταλιστική κρίση. Ως εκ τούτου, η αριστερά πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η απειλή του φασισμού δεν βρίσκεται στα χαρτιά, ούτε μέσα στα κεφάλια κάποιων. Βρίσκεται εδώ, στους δρόμους των πόλεών μας και οι δυνάμεις της αριστεράς πρέπει να ενωθούν προκειμένου να αποτραπεί ο φασισμός στην Ευρώπη. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό σήμερα.

Καμπάνια:    Τι πιστεύετε για την εκλογή Τραμπ;

А. Άλμπου:  Νομίζω ότι είναι, επίσης, μια αντίδραση του καπιταλισμού προς την οικονομική κρίση. Μερικές οικονομικές ομάδες συνειδητοποιούν ότι η καπιταλιστική κρίση μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά οικονομικά προβλήματα εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να αντιμετωπίσουν δυσκολίες και θέλουν να απαλλαγούν από τα κοινωνικά βάρη που έχουν σήμερα. Αν όμως αποφορτιστούν από αυτές τις κοινωνικές παροχές υπέρ των εργαζομένων, αυτό θα προκαλέσει αναμφισβήτητα διαμαρτυρίες. Ως εκ τούτου, το καπιταλιστικό σύστημα αντιδρά σε αυτή την κατάσταση, και αντιδρά με την ανάπτυξη της ακροδεξιάς. Η νίκη του Τραμπ, κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι πολύ επικίνδυνο για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Επειδή, με τη νίκη του Τραμπ οι δεξιές ομάδες θα έχουν τεράστια υποστήριξη. Για αυτό το επαναλαμβάνω, ότι η εξέλιξη αυτή είναι πολύ επικίνδυνη.

Καμπάνια:    Φαίνεται, ότι ορισμένοι Ρώσοι αξιωματούχοι πιστεύουν ότι ο Τραμπ θα αλλάξει κάπως την πολιτική των ΗΠΑ για την Ουκρανία.

А. Άλμπου:  Δυστυχώς, είναι αλήθεια. Πολλοί άνθρωποι, πολλοί αναλυτές και ειδικοί έχουν την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών θα βελτιωθούν μετά την εκλογή του Τραμπ. Αυτή η άποψη είναι εντελώς εσφαλμένη. Πιστεύω ότι οι σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών θα παραμείνουν πολύ τεταμένες και ψυχρές, επειδή η πολιτική ελίτ των ΗΠΑ θα βλέπει πάντα την καπιταλιστική Ρωσία ως ανταγωνιστή και θα προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή της εντός της Ρωσίας. Είμαι 100% σίγουρος ότι η Αμερική δεν θα υποχωρήσει σε σχέση με την Ουκρανία και τη Συρία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν την ίδια πολιτική. Μπορεί να αλλάξουν λίγο ρητορική, αλλά η πολιτική κατεύθυνση δεν πρόκειται να αλλάξει.

Καμπάνια:    Ποιες είναι οι διεθνείς σχέσεις και επαφές της «Μπορότμπα» σήμερα, ιδιαίτερα στις ευρωπαϊκές χώρες;

А. Άλμπου:  Προσπαθούμε να διατηρήσουμε τις σχέσεις μας και να αναζητήσουμε νέες επαφές με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις πάνω σε μια σειρά ζητήματα. Αυτό κάποιες φορές λειτουργεί και κάποιες όχι, αλλά σε γενικές γραμμές υπάρχει κάποια πρόοδος σήμερα. Η «Μπορότμπα» είναι μέλος του Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, το οποίο οργάνωσε το Λαϊκό Μέτωπο της Τουρκίας και προσπαθούμε να δράσουμε στο πλαίσιο αυτού του μετώπου. Είμαστε επίσης ανοικτοί για συνεργασία με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, και είμαστε πολύ χαρούμενοι για τη δημιουργία νέων επαφών.

Καμπάνια:    Τι πιστεύετε για τη θέση των αριστερών δυνάμεων και πώς μπορούμε να κάνουμε ένα ισχυρό κίνημα για την ήττα του φασισμού και την επαναστατική προοπτική στην Ευρώπη ;

А. Άλμπου:  Κατά τη γνώμη μου, οι αριστερές δυνάμεις στην Ευρώπη πολύ συχνά παίρνουν μια ρεφορμιστική θέση. Αυτό που λέω δεν ισχύει για όλους, αλλά για ορισμένες οργανώσεις και κόμματα. Πρέπει να πάψουν να φλερτάρουν με τις άρχουσες ελίτ και να συμμετέχουν σε αστικούς θεσμούς. Σήμερα, η νέα εποχή υπαγορεύει νέες προκλήσεις. Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι χωρίς ένα επαναστατικό μετασχηματισμό, είναι αδύνατο να νικήσουμε. Ελπίζω ότι το κίνημα της αριστεράς στην Ευρώπη θα γίνει πιο ριζοσπαστικό και μια τέτοια αριστερά στην Ευρώπη θα γίνει το παράδειγμα για την αριστερά σε όλο τον κόσμο, για το πως πρέπει να αγωνιζόμαστε.

Εύχομαι κάθε επιτυχία στον αγώνα αυτό, μέχρι την νίκη.

Σημειώσεις:

[1] Η «Ένωση «Μποροτμπά» (στα ουκρανικά «Αγώνας») ιδρύθηκε το 2011 από μέλη αριστερών οργανώσεων, όπως της Οργάνωσης Μαρξιστών, μιας ομάδας πρώην μελών της Κομσομόλ και του Κ.Κ. Ουκρανίας, της λέσχης «Ίσκρα», της «Πανουκρανικής Ένωσης Εργαζομένων», της «’Ενωσης Νεολαίας «Τσε Γκεβάρα», καθώς και από μεμονωμένους ακτιβιστές. Στο μανιφέστο του ιδρυτικού συνεδρίου της τονίζεται ότι στόχος είναι «η δημιουργία μιας νέας πολιτικής οργάνωσης, η οποία προβάλλει μια εναλλακτική λύση στην κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και τον συμβιβασμό των παλιών αριστερών κομμάτων» και επέκρινε τα επίσημα αριστερά κόμματα, γιατί «δεν προβάλλουν τη σοσιαλιστική εναλλακτική λύση» και «έπαψαν να αγωνίζονται ακόμη και για μερική βελτίωση στα πλαίσια του καπιταλισμού», ενώ έχουν γίνει «εταίροι σε κυβερνήσεις των κομμάτων του μεγάλου κεφαλαίου»

Η «Μποροτμπά» άσκησε σκληρή κριτική στο Μαϊντάν και τις κυρίαρχες σε αυτό ιδέες περί ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και εξύμνησης των Ουκρανών συνεργατών του Χίτλερ. Μετά τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας στο Κίεβο από τη συμμαχία νεοφιλελεύθερων υπερεθνικιστών, ακροδεξιών και φασιστών, η «Μποροτμπά» συμμετείχε ενεργά στο κίνημα εναντίον του νέου καθεστώτος.

[2,3,4] Πράβυ Σέκτορ («Δεξιός Τομέας»), μέτωπο φασιστικών οργανώσεων που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Μαϊντάν, στη σφαγή στην Οδησσό και την καταστολή των διαδηλώσεων ενάντια στο νέο ακροδεξιό καθεστώς του Κιέβου, καθώς και στη συγκρότηση των φασιστικών ταγμάτων. Δημιουργήθηκε γιατί οι σκληροπυρηνικές φασιστικές οργανώσεις που τον συγκρότησαν δεν ήθελαν να ενσωματωθούν στο Σβομπόντα (μετεξέλιξη του Σοσιαλ-Εθνικού Κόμματος), το οποίο θεωρούσαν ότι έχει προσαρμοστεί στα κοινοβουλευτικά πρότυπα.

Μετά τη νίκη του Μαϊντάν, οι δυνάμεις του «Δεξιού Τομέα»  έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην σύσταση της Εθνοφρουράς και των εθνικιστικών και φασιστικών ταγμάτων (που αργότερα εντάχθηκαν επίσημα στις δυνάμεις του Υπουργείου Εσωτερικών). Πέρα την συμμετοχή των μελών του στα διάφορα φασιστικά τάγματα, όπως το «Azov», που έχει οργανώσει μια άλλη οργάνωση του «Δεξιού Τομέα», ο «Πατριώτης της Ουκρανίας», ο «Δεξιός Τομέας» έχει οργανώσει και το δικό του τάγμα.

[5] Η ταξιαρχία «Πρίζρακ» (Φάντασμα) συγκροτήθηκε στην αρχή ως Λαϊκή Πολιτοφυλακή του Λουγκάνσκ, με επικεφαλής τον Αλεξέϊ Μοζγκοβόϊ (Απρίλιος 2014). Το καλοκαίρι του 2014 έγινε τάγμα, ενώ στα τέλη Αυγούστου ο αριθμός των μαχητών έφτασε στα επίπεδα ταξιαρχίας. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην συντριβή των δυνάμεων του ουκρανικού στρατού και των φασιστικών ταγμάτων στο Ντελμάτσεβο (Ιανουάριος 2015). Ήταν το μόνο ένοπλο σώμα στο Ντονμπάς με διττό ρόλο, στρατιωτικό και πολιτικοκοινωνικό και για αυτό το λόγω εντάχθηκαν στις τάξεις της οι περισσότεροι κομμουνιστές μαχητές, όπως και η διεθνιστική μονάδα ξένων εθελοντών «InterUnit».

Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία

 

ΠΗΓΗ: Lefteria (news)

Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του 2107 από το PBS, ένα μη κερδοσκοπικό δίκτυο ΜΜΕ των ΗΠΑ, που εν μέρει χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση και τις πολιτείες των ΗΠΑ και εν μέρει από ιδιώτες και δωρεές και θεωρείται ως το πιο αξιόπιστο στις ΗΠΑ (σαφώς βέβαια συγκριτικά με τα κερδοσκοπικά αντίστοιχα κανάλια της χώρας που ανήκουν πλήρως σε εταιρίες).

Δεν είναι επικριτικό στην πολιτική των ΗΠΑ μια και δεν θέτει κάτι τέτοιο στην θεματολογία του καν, αλλά ως ντοκιμαντέρ είναι γυρισμένο ρεαλιστικά, χωρίς ανοιχτή ή καλυμμένη προπαγάνδα, με επικέντρωση στον ίδιο τον πόλεμο που εκτυλίσσεται, στα ίδια τα πρόσωπα του Ιρακινού στρατού που συμμετέχουν στο πόλεμο του Ιράκ εναντίον του Ισλαμικού κράτους (Μάχη της Μοσούλης), τις αφηγήσεις τους και την ίδια την ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής τους εντός του πολέμου.

Ένας πόλεμος, που όπως όλοι οι πόλεμοι είναι βρώμικος και αυτός ίσως ακόμα πιο βρώμικος από το «σύνηθες», μια και ο εχθρός είναι οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού κράτους, που είναι επιβεβαιωμένα από τους πιο επικίνδυνους, και αδίστακτους εχθρούς.

Δυνατή και σπαρακτική και η ωμή και άμεση απεικόνιση της τραγωδίας των αμάχων στο Ιράκ, χωρίς παρεμβάσεις από αυτούς που γύρισαν το ντοκιμαντέρ, που ζουν συνεχώς εδώ και χρόνια κάτω από την απειλή του ισλαμικού κράτους και ταυτόχρονα την απειλή “παράπλευρων απωλειών” από έναν ανηλεή πόλεμο.

Ψυχρή και αποστασιοποιημένη ματιά που αφήνει τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του δράματος να μιλήσουν και το ίδιο το δράμα να εκτυλιχτεί καταγραφόμενο στην κάμερα, με όσο γίνεται λιγότερες παρεμβάσεις. Ενώ προσωπικά ένιωσα ότι μέσα από μια απάνθρωπη κατάσταση, όπως είναι πάντα ένας πόλεμος, οι μουσουλμάνοι «εξανθρωπίζονται», μακριά από δαιμονοποιήσεις ή εξιδανικεύσεις, δείχνοντας σε σκληρές συνθήκες την δική τους “κανονικότητα” υπό μη-κανονικές συνθήκες και τον τρόπο ύπαρξης και σκέψης, που πιστεύω δεν θα διέφερε σε τίποτα από τους τρόπους ενός Ευρωπαίου σε ανάλογες συνθήκες. Ειδικά η κινησιολογία, οι εκφράσεις και οι μορφές των Αράβων μαχητών του Ιρακινού στρατού ενάντια στο ισλαμικό κράτος, εμένα μου θύμισαν, με κάποια έκπληξη, μεσογειακή νοοτροπία στην Ευρώπη (ειδικά Έλληνες ή Ιταλούς).

Μια πολύ καλή πρωτογενής πηγή ενημέρωσης για το τι γίνεται στον αραβικό-μουσουλμανικό κόσμο και στον συνεχή πόλεμο που του έχει σε μεγάλο βαθμό επιβληθεί από τον διεθνή ιμπεριαλισμό, αντί για την ακροδεξιά δαιμονοποίηση ή την οριενταλιστική πατερναλιστική θυματοποίηση, αν κάποιος ειδικά θέλει να μάθει-όσο μπορεί και γίνεται πιο αντικειμενικά- τι στα αλήθεια συμβαίνει σε αυτό το μέρος του κόσμου.

Θα άξιζε να μεταφραστεί στα Ελληνικά, ως πιο χρήσιμο από 100 αποστασιοποιημένες ιδεολογικές αναλύσεις και να προβάλλεται και στα Ελληνικά κανάλια, αντί για στεγνές “ενημερωτικές” αναφορές από την ΥΕΝΕΔ (ΕΤ-1) του Σύριζα και τα ψευτο-μελό δάκρυα για τον πόλεμο ή τις ακροδεξιές “πολιτικές αναλύσεις” -μπουρδολογίες των Μπογδάνων.

Μια πολύ καλή-ίσως η καλύτερη-  οικονομοτεχνική ανάλυση με απαντήσεις, για το τι να κάνουμε για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο μετά την έξοδο από το ευρώ, που έχω ακούσει εγώ τουλάχιστον εως τώρα. Χωρίς να υποτιμώ καθόλου το πολιτικό σκέλος του προτάγματος, που είναι αναμφισβήτητα το κύριο και το πιο δύσκολο. Ενώ να πούμε -ως γενική παρατήρηση- και το γνωστό, ότι και το τεχνικό/επιστημονικό πεδίο πάντα πολιτικές αφετηρίες έχει και δεν είναι ποτέ αληθινά ουδέτερο και σκέτα «επιστημονικό».

Εδώ όλη η  εκδήλωση παρουσίασης της μελέτης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής (EReNSEP) για την αποτυχία της Ευρωζώνης και τη νέα κατεύθυνση για την Ελλάδα.

Αρέσει σε %d bloggers: