Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

14671331_1091454664302119_703218150110132973_n

 

Πόσο Πασόκ είναι ο Σύριζα;

Σύριζα και πασόκ είναι άλλης φύσης και ιστορικότητας πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα. Το πασόκ είχε μια εντελώς άλλη αφετηρία. άλλη εξέλιξη και διάρκεια, σε μια άλλη εποχή και λειτούργησε τελικά σαν μια κλασσική δεξιά σ/δ ισορροπιών-υπερ του κεφαλαίου- και της «κοινωνικής ειρήνης» μέχρι το τέλος του . Ακόμα και ο ΓΑΠ έτσι ξεκίνησε και δεν μπόρεσε να παίξει αυτό το ρόλο και έπεσε.

Ο Σύριζα είναι «διαχειριστής της πιο έσχατης ανάγκης και στιγμής» με κάθε μέσο διαθέσιμο και αδίστακτος. Υποδύθηκαν τα πάντα -νεοπασόκοι, αριστεροί, εναλλακτικοί, ακροαριστεροί και τώρα εθνικιστές και «σοβαροί ήπιοι» νεοφιλ. Με μόνο κριτήριο και οδηγό την εξουσία για να έχουν καβάτζα για πάρτη τους θεσμικούς -μέσα στο νεοφιλελερισμό- ρόλους. Λέω για όσους έμειναν και καρεκλολάγνισαν μέχρι τις εσχατίες της ύπαρξης τους.

Ένας ακόμα διαχειριστής, όχι απλώς καραμπινάτα υπέρ του κεφαλαίου όπως και οι προηγούμενοι, αλλά της έσχατης στιγμής και ανάγκης (τον Ιούλιο του 2015 και την διάλυση όλων των αυταπατών για ήπια ρεφορμιστική λύση)  και αυτό αλλάζει πολλά στην φύση της διαχειριστικής εξουσίας τους, σε ένα σύστημα που έχανε πλήρως την νομιμοποίηση και κανονικότητα του. Επί Σαμαρά και ΓΑΠ την είχε κάπως αυτήν την κανονικότητα και βασική διάσταση αυτής, ήταν η ελπίδα διεξόδου-ακόμα και η φρούδα. Μη πω ότι και οι σαμαροβενιζέλοι φοβήθηκαν ότι κάτι θα αλλαξει και θα τιμωρηθούν.

Αυτό όμως που σχεδόν σίγουρα είχαν στο μυαλό τους όσοι έμειναν Σύριζα -στη πολύ μεγάλη πλειοψηφία- ήταν η εργολαβία της Ιστορικής στιγμής (το καλοκαίρι του 2015, με τη διάλυση κάθε ρεφορμιστικού διαπραγματευτικού μύθου εντός ΕΕ και Ευρωζώνης και την αποκάλυψη της αναγκαιότητας της αληθινής ρήξης), όταν κανείς άλλος δεν ήθελε και δεν μπορούσε να την πάρει. Υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και ΕΕ. Δεν είναι πάντως με βεβαιότητα το κλασικό πολιτικό φαινόμενο τύπου Αντρεα, «φωτισμένου λαοπρόβλητου ηγέτη, αρκετά ψιχία στον κόσμο, θεσμικές αλλαγές» κτλ.

Πόσο φασιστικός είναι ο Σύριζα;

Ο Σύριζα φυσικά δεν έχει σχέση με το κλασικό φασισμό του μεσοπολέμου και λόγω της αριστερής αφετηρίας του και σύμφωνα με τη μακρόχρονη πορεία του πριν αναλάβει την εξουσία το 2015. Αλλά σήμερα, μετά την πλήρη ενσωμάτωση και υποταγή του με την υιοθέτηση των μνημονιών, είναι πια ένα βαθιά αυταρχικό και στην οργάνωση του και στις πολιτικές του κόμμα, προσαρμοσμένο στην νέα «εποχή του». Τεχνοκρατικός στην προμετωπίδα του, θεσμολαγνικός, μόνο όπου αυτό ενισχύει την εμπέδωση του στην εξουσία και με δολιότητες και τεχνάσματα εκτός θεσμών όταν χρειάζεται, για τον ίδιο προηγούμενο λόγο. Αντί για ωμή βία, επιβολή με τη δύναμη, αποθέωση της καταστολής, έχουμε δολοπλοκία, ίντριγκα, τεχνάσματα κάθε είδους, χειραγωγήσεις.  Διαβάστε τη συνέχεια »

euflagholes

Έχει ξαναγραφτεί από πάρα πολλούς, έχουμε εγκλωβιστεί σε μια ανέξοδη πορεία που ανακυκλώνει τον εαυτό της με μέτρα επί μέτρων χωρίς τέλος, που το μόνο υπολογίσιμο και ξεκάθαρο χαρακτηριστικό της είναι ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι εδώ και 7 χρόνια εντός Ελλάδας αλλά και προς μεγάλο όφελος για Ευρωπαικές και όχι μόνο μεγάλες εταιρείες. Το γνωρίζουν αυτό πια ξεκάθαρα και οι γραφειοκρατίες της νεοφιλ ΕΕ και η μεγάλη πλειοψηφία του «ικανού για κυβερνησιμότητα» πολιτικού προσωπικού που «εκπροσωπεί» τον λαό (Σύριζανελ, ΝΔ, πασοκ, λεβέντης, ποτάμι και χρυσή αυγή με ολίγες ρυθμίσεις «σοβαρότητας»).

Αυτό που δεν λέγεται αρκετά συχνά είναι ότι αντικειμενικά και εκ των πραγμάτων αυτός ο δρόμος οδηγεί σε μια «αποβολή» της Ελλάδας από το ευρώ με τους χειρότερους δυνατούς όρους πάλι επ’ωφελεία των ξένων τραπεζών, των πολυεθνικών, της ανώτερης γραφειοκρατίας της ΕΕ και του μεγάλου κεφαλαίου που την ελέγχει. Αυτό θα γίνει με όρους συνέχισης της πλήρους εξάρτησης, με ξεπουλημένη πλήρως την δημόσια περιουσία, διαλλυμένο και στοιχειωδώς (αν)υπαρκτό το κοινωνικό κράτος, πλήρως υποτιμημένη την εργασία και με τεράστια ανεργία. Ενώ η Ελλάδα θα παραμείνει συνδεδεμένη με τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό της ΕΕ ως πιστό ακόλουθο των ΗΠΑ, με τις υποτιθέμενες πρωτοβουλιές “ανεξαρτησίας» δια ιδίας “συννεονήσεως” απευθείας της Ελλάδας με τον μεγάλο Αμερικάνο αδερφό.

Το ίδιο θα γίνει και στην οικονομία με σύνδεση του νέου νομίσματος με το ευρώ και έλεγχο του από την ΕΚΤ και συνέχιση του ασφυκτικού ελέγχου της Ελληνικής οικονομίας μέσω πια και μιας ελεγχόμενης από την ΕΚΤ ισοτιμίας μαζί με τις επιβαλλόμενες δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές. Γιατί σαφώς και το χρέος που συνδέεται άμεσα με όλα αυτά δεν θα χαριστεί κατά την αποβολή της χώρας, αλλά θα αναπροσαρμοστούν τα σχέδια, οι πληρωμές δόσεων, τα μέτρα και τα προγράμματα -μνημόνια δηλαδή πάλι- με βάση  νέους όρους.

Αυτό είναι εξαιρετικά διακριτό σε εδώ και καιρό πολλές δηλώσεις του Σόιμπλε αλλά και άλλων Ευρωπαίων αξιωματούχων – το περίφημο “σχέδιο Σόιμπλε-οι οποίοι γνωρίζουν ότι αυτό θα είναι η φυσική κατάληξη όλης της απόπειρας “διάσωσης” της Ελλάδας, που δεν υπήρξε ποτέ, ούτε θα γίνει ποτέ σχέδιο διάσωσης, αλλά ήταν από την αρχή μια βίαιη επιβολή ενός μεταδημοκρατικού νεοφιλ καπιταλιστικού μοντέλου. Βίαιη και λόγω της συγκυρίας της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που υφέρπει και αναμένεται να εκδηλωθεί πιο έντονη ξανά, αλλά και λόγω των αποφάσεων του μεγάλου κεφαλαίου εντός Ελλάδας και εντός ΕΕ, μέσω του πολιτικού προσωπικού τους.

Το ότι όλα αυτά παρουσιάστηκαν ως αφηγήματα ηθικής ευθύνης και σφαλμάτων των Ελλήνων ή τεχνικά σφάλματα και σκληρές ανάλγητες και συντηρητικές πολιτικές από τη μεριά του ΔΝΤ ή του “κύκλου Σόιμπλε” είναι απλώς η διαστρέβλωση της πραγματικότητας από την ιδεολογική ηγεμονία του καπιταλισμού που χρησιμοποεί ηθικίστικη ή τεχνοκρατική ρητορεία για να δώσει ένα αποδεκτό κοινωνικό και συμβολικό νόημα στην κάθε φρίκη που προκαλεί ο καπιταλισμός. Όμως δεν πρόκεται περί ηθικών και τεχνικών σφαλμάτων ή ακόμα περισσότερο για “σχέδιο Σόιμπλε” αλλά για μια ιστορική και υλική αναγκαιότητα. Διαβάστε τη συνέχεια »

kastro-guevara

 

Από Yorgos Mi

Λίγα λόγια για τη διεθνή προσφορά του Κάστρο και της Κούβας.
Σήμερα τον Κάστρο αποχαιρετά σχεδόν όποιο απελευθερωτικό κίνημα γεννήθηκε στην υφήλιο τα τελευταία 50 χρόνια.

Οι Ιρλανδοί και Βάσκοι «τρομοκράτες» του IRA και της ΕΤΑ, οι Ευρωπαίοι αρωγοί του αλγερινού αντιαποικιακού αγώνα. Εκπαιδεύτηκαν κι ενισχύθηκαν ποικιλοτρόπως απ’ την Κούβα.

Ο Malcolm X κι οι Μαύροι Πάνθηρες που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα των μαύρων πολιτών των ΗΠΑ. Η Angela Davis που έσταζε μέλι για τον Φιντέλ και η Assata Shakur, η πρώτη γυναίκα που μπήκε στη λίστα των πιο καταζητούμενων στις ΗΠΑ με αμοιβή 2 εκ.δολ. για την επαναστατική της δράση. Ζει στην Κούβα απ’ το 1984.

Όλα τα απελευθερωτικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής. Οι στρατοί των FARC και ELN της Κολομβίας, το MIR του Περού, οι Σαντινίστας της Νικαράγουα που έριξαν τον δικτάτορα Σομόζα, το FMLN στο Ελ Σαλβαδόρ, ο δημοκράτης πρόεδρος της Χιλής Αλιέντε που δεν άκουσε τις συμβουλές του Κάστρο να εκκαθαρίσει τον στρατό απ’ τα ακροδεξιά στοιχεία και πέθανε μαχόμενος με το όπλο που του ‘χε δωρίσει ο Κουβανός «δικτάτορας», μαζί και το MIR της Χιλής που μαχόταν ένοπλα ενάντια στον δικτάτορα Πινοσέτ, οι αντάρτες Tupamaros απ’ την Ουρουγουάη, και πολλοί άλλοι είτε εκπαιδεύτηκαν στην Κούβα, είτε πήραν οπλισμό και υλική βοήθεια, είτε τέλος βρήκαν καταφύγιο εκεί όταν κυνηγήθηκαν.
Τον Κάστρο αποχαιρετούν και τα εκατομμύρια φτωχών Βενεζουελάνων απ’ τις φαβέλες που είδαν χιλιάδες Κουβανούς γιατρούς να τους φροντίζουν μετά τη συμφωνία Τσάβες-Κάστρο (πετρέλαιο για γιατρούς)

Νερό στο όνομα του Κάστρο πίνει κι ο παλαιστινιακός λαός. Οι πρώτοι Παλαιστίνιοι μαχητές της ελευθερίας από την PLO του Αραφάτ που εκπαιδεύτηκαν στην Κούβα. Μαζί και το PFLP, το Λαϊκό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης που ενισχύθηκε ποικιλοτρόπως απ’ την Αβάνα ενώ μέλη του ακόμα ζουν εκεί. Αυτοί δεν ξεχνούν την μικρή και μακρινή Κούβα, με τη δυσανάλογα μεγάλη βοήθειά της που διέκοψε διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ το 1973 και δεν τις έχει αποκαταστήσει έως σήμερα. Από κοντά, μαζί με τους Παλαιστίνιους μαχητές τίμησαν τον Κάστρο και οι Κούρδοι μαχητές της Τουρκίας και της Συρίας, με ανακοίνωσή τους (http://www.telesurtv.net/…/Kurdish-Revolutionary-Group-Vows…)

Τον Κάστρο τέλος αποχαιρετά και ολόκληρη η αγωνιζόμενη «μαύρη ήπειρος». Πώς να ξεχάσει η Ανγκόλα τους 25.000 Κουβανούς «Τσε Γκεβάρα» που έφυγαν απ’ την Καραϊβική και πήγαν στον αφρικανικό νότο για να βοηθήσουν τον λαό της Ανγκόλα να ξεφύγει απ’ το ρατσιστικό καθεστώς του απαρτχάιντ που τους είχε επιβληθεί απ’ τη δικτατορία της Νότιας Αφρικής. Δύο χιλιάδες Κουβανοί έπεσαν υπερασπιζόμενοι την Ανγκόλα απ’ τον στρατό της Νότιας Αφρικής κι ακόμη 300.000 Κουβανοί γιατροί, τεχνικοί κλπ πέρασαν τα επόμενα 15 χρόνια απ’ την Ανγκόλα για να βοηθήσουν να στερεωθεί η νεαρή δημοκρατία και να αντέξει τις συνεχείς επιθέσεις του αποικιοκρατικού στρατού της Νότιας Αφρικής που κόστισαν κάπου 800.000 νεκρούς. Και η Ανγκόλα άντεξε με τη διαρκή βοήθεια της Κούβας. Πώς να ξεχάσει κι ο μαύρος πληθυσμός της Νότιας Αφρικής, την τεράστια πολιτική και υλική στήριξη της μικρής Κούβας στον Νέλσον Μαντέλα και τον αγώνα για να πέσει το καθεστώς διακρίσεων που είχαν επιβάλλει οι λευκοί αποικιοκράτες. Τί είπε ο Νέλσον Μαντέλα λίγο μετά την απελευθέρωσή του για τους Κουβανούς;

«Εμείς οι Αφρικανοί ήμασταν συνηθισμένοι να ‘μαστε θύματα κρατών που ήθελαν να πάρουν τις περιοχές μας ή να υπονομεύσουν την κυριαρχία μας. Είναι δίχως προηγούμενο στην Αφρικανική ιστορία να έχουμε εδώ έναν άλλον λαό που σηκώνεται για να υπερασπιστεί έναν από εμάς»

Ξαναδιαβάστε λέξη προς λέξη την παραπάνω δήλωση.
Υπάρχει μεγαλύτερη τιμή απ’ αυτά τα λόγια;
Αυτά και πολλά άλλα που δεν χωράνε εδώ κατάφερε μια μικρή, φτωχή και στριμωγμένη-μέσα-στο-στόμα-του-λύκου χώρα των 10 εκατομμυρίων, τα τελευταία 50 χρόνια.

Γι’ αυτό έχουν λυσσάξει εναντίον του Κάστρο τα μεγάλα ΜΜΕ και προσπαθούν να τσαλακώσουν την εικόνα του. Γιατί Κούβα του Φιντέλ δεν σημαίνει απλά και μόνο «υπερασπίζομαι το σπίτι μου και την αξιοπρέπειά μου» αλλά βάζω τρικλοποδιές στα τέρατα σε κάθε άκρη της γης και δίνω το χέρι σε όποιον σηκώνεται.

*Φιλική συμβουλή προς αγνούς/ές φίλους/ες. Στον εμφανή πόλεμο της προπαγάνδας προσέξτε με ποιους ευθυγραμμίζεστε και ποιων τη γλώσσα μιλάτε.

 

Ντοκυμαντέρ του 2013 -Η τερατώδης πολιτική και ο βρώμικος πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράκ, μέσω των κρατικών αξιωματούχων του Ιράκ και παραστρατιωτικών ιρακινών ομάδων , που τελικά σαφώς βοήθησε πάρα πολύ στο να γεννηθεί το παρανοικό τέρας του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ). Μια και τα θύματα τότε ήταν σχεδόν αποκλειστικά σουνίτες που αργότερα εντάχθηκαν μαζικά στο ΙΚ μαζί με τους ξένους τζιχαντιστές που είχαν τη χρηματοδότηση πετροδολλαρίων από τις χώρες της χερσόνησου της Σαουδικής Αραβίας.

Μυστικές φυλακές, φρικτά βαναστήρια, δολοφονίες συλληφθέντων, τάγματα θανάτου που δεν ελέγχονταν από καμμιά διάταξη κανόνων. Δηλ φρίκη σε μεγάλο βαθμό ανάλογη με αυτά που κάνει σήμερα και το Ισλαμικό Κράτος (σφαγές αιχμαλώτων και αμάχων, νομιμοποίηση της δουλείας, βιασμοί – η μια φρίκη δεν ξεπλένει την άλλη αντίθετα συνδέονται εδώ σε μεγάλο βαθμό με σχέση αίτιου αιτιατού) το οποίο απλώς τα βαφτίζει «ως νόμο και θέληση του θεού». Ενώ απλώς οι ΗΠΑ και οι εσωτερικοί σύμμαχοι τους στο Ιράκ τα βάφτιζαν «απαραίτητες πολιτικές για να υπάρχουν αποτελέσματα στην εμπέδωση της δημοκρατίας, της ειρήνης και της σταθερότητας»… Μάλιστα…

Επειδή πολλοί αναρωτιούνται πως αναδύθηκε στο Ιράκ κάτι τόσο τερατώδες και παρανοικό σαν το Ισλαμικό Κράτος, χωρίς να κοιτάνε και το ρόλο που έπαιξε και η πρόσφατη ιστορία των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολιτικών των ΗΠΑ στην χώρα και στην περιοχή.

Πρόκεται για μια παραγωγή του 2103 μετά από 15μηνη έρευνα από τον Guardian και το BBC με τίτλο «Untold Story of the Iraq War, Commandos, Dirty Wars and Col. James Steele» που δείχνει όλη την φρίκη αυτού του βρώμικου πολέμο που προηγήθηκε της φρίκης του ΙΚ και τη σχέση βετεράνων των ΗΠΑ που μετέφεραν «τεχνογνωσία» ως σύμβουλοι από άλλους βρώμικους πολέμους με φρικτά βασανιστήρια, σφαγές αιχμαλώτων και εξαφανίσεις, στους οποίους είχαν εμπλακεί «συμβουλευτικά» με το χειρότερο δυνατό τρόπο οι ΗΠΑ (Ελ Σαλβαδόρ).

Κάποια στιγμή όταν γίνει κατορθωτό θα μπουν και Ελληνικοί υπότιτλοι.

Eξαιρετική ανάλυση για την αντι-ιμπεριαλιστική επανάσταση κατά των ΗΠΑ και του Σάχη στο Ιράν. Πως επικράτησαν οι μουλάδες ενώ υπήρχαν ενεργά από δεκαετίες ισχυρό εργατικό κίνημα, επαναστατικό και κοσμικό και μαζικά κόμματα ως εκπρόσωποι του, παρόλο που ο Σάχης είχε κάνει ότι μπορούσε να τα συντρίψει.

Κάτι που συνέχισαν μετά και οι ίδιοι οι μουλάδες και σταδιακά επικράτησε η θεοκρατία η οποία εμπεδώθηκε τελικά και μέσω του σχεδόν δεκαετούς «παράλογου» πολέμου με το γειτονικό Ιράκ.

Avantgarde

iranian_revolution_in_shahyad_square

Στις 11 Φλεβάρη, το Ιράν γιόρταζε την 37η επέτειο της επανάστασής του. Αναδημοσιεύουμε ένα σχετικό παλιότερο άρθρο του Κ. Ρουσίτη, που είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα Εργατική Εξουσία τον Οκτώβρη του 2006.

Το Ιράν, τοποθετημένο στον άξονα του κακού, βρίσκεται το τελευταίο διάστημα στο επίκεντρο της ιμπεριαλιστικής στόχευσης, αφού από το 1979 μέχρι σήμερα το καθεστώς της Τεχεράνης βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαλότητα με τον ιμπεριαλισμό.

Από την άλλη, η ιρανική επανάσταση το 1979 στάθηκε καθοριστική στη διαμόρφωση του ριζοσπαστικού ισλαμισμού, αφού μια σειρά οργανώσεις εμπνεύσθηκαν από αυτή. Όμως, ούτε η επανάσταση του ’79 ήταν μια ‘ισλαμική’ επανάσταση, ούτε ο Χομεϊνί ήταν ο ‘φυσικός’ της ηγέτης που βρέθηκε ‘δικαιωματικά’ στην εξουσία. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να παρουσιάσει τα βασικά γεγονότα της ιρανικής επανάστασης και να υποστηρίξει ότι η άνοδος των αγιατολλάδων στην εξουσία δεν ήταν ούτε αναγκαία ούτε η μοναδική δυνατότητα μέσα στην επαναστατική κρίση που άνοιξε για το Ιράν το…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 5.353 επιπλέον λέξεις

islamic-4

ΠΗΓΗ: αντιστροφή προοπτικής

Υπήρξαν εποχές του εργατικού κινήματος, διεθνούς και ελληνικού, κατά τις οποίες το ουσιαστικό «φασισμός» και το επίθετο «φασιστικός» χρησιμοποιήθηκαν εντελώς αδιάκριτα ως μια επιπόλαιη και ανήθικη μέθοδος συκοφάντησης του αντιπάλου. Η φορά των πραγμάτων ώθησε τους οπαδούς της μεθοδολογίας αυτής να θεωρούν και ν’ αποκαλούν «φασιστικό το κάθε τι που δεν μου ταιριάζει ή που με εξοργίζει ή με αγανακτεί». Μ’  αυτό το σκεπτικό κάποιος εξαιρετικά προβεβλημένος και προσφάτως εκλιπών Έλληνας πεζογράφος έγραφε, με αδιατάρακτη αυτοπεποίθηση, για τον «φασισμό των νέων», (sic) της αθηναϊκής γειτονιάς του. Οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα δεν μας έβρισκε σύμφωνους, μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε «φασιστική» ή «φασίζουσα» ή «φασιστοειδή» ή «πρωτοφασιστική» ή να χρησιμοποιήσουμε άλλη παρόμοια έκφραση δηλωτική απαρέσκειας που θα την παίρναμε, με σίγουρο χέρι, απ’ τον ειδικό θάλαμο διαφύλαξης λεξημάτων της Αριστεράς. Οι λέξεις «φασίστας» και «φασιστικός» με τα ποικιλώνυμα συνθετικά τους, συνεπεία της πιο πάνω λεκτικής, νοηματικής και πολιτικής κατάχρησης, αφυδατώθηκαν, κατέστησαν τόσο οικείες ώστε έχασαν πια την δύναμή τους. Αρχικώς επρόκειτο για χαρακτηρισμούς με σαφείς και έντονες υποτιμητικές αποχρώσεις που εξέφραζαν ζωηρή αποδοκιμασία και κάτι περισσότερο από ένα αόριστο αίσθημα απαρέσκειας: ένα συνειδητό αίσθημα κατηργασμένης αηδίας και αποστροφής.

 

Σε πολιτικό επίπεδο ο όρος «φασίστας» σηματοδοτεί τον ακραίο αντίπαλο του εργατικού κινήματος, οριοθετεί τον αδιάλλακτο, πολιτικά και ταξικά, εχθρό, και, εμμέσως μεν σαφώς δε, υποδεικνύει acontrario και τον πολιτικό σύμμαχο. Τούτο σημαίνει πως η σωστή χρήση ή η κατάχρηση των όρων «φασίστας» και «φασιστικός» θα έχει άμεσες συνέπειες στην λειτουργία και δράση της δεδομένης πολιτικής οργάνωσης. Στο σημείο αυτό αναδεικνύεται η σπουδαιότητα, και ενδεχομένως η κρισιμότητα, της κατάχρησης των πιο πάνω όρων την οποία ήδη υπαινιχθήκαμε. Για να καταστήσουμε σαφέστερη την σκέψη μας ας αναφέρουμε, επί τροχάδην, ψήγματα από την διεθνή ιστορική εμπειρία: Τον Ιούνιο του 1923 η βουλγάρικη αστική τάξη οργάνωσε, με πρωτοβουλία των ανακτόρων και όργανο τον στρατό, ένα αιματηρό φασιστικό πραξικόπημα κατά της νόμιμης αγροτοσοσιαλιστικής κυβέρνησης της Β.Α.Λ.Ε (Βουλγάρικης Αγροτικής Λαϊκής Ένωσης) και του πρωθυπουργού Αλεξάντρ Σταμπολίσκυ, τον οποίο και δολοφόνησαν με βασανιστήρια. Το κοινοβούλιο διαλύθηκε, οι λαϊκές ελευθερίες ποδοπατήθηκαν και η κρατική καταστολή προσέλαβε «ευρύτατες δυνατότητες αυτοέκφρασης». Τότε, ακριβώς τότε, η Κ.Ε του Βουλγάρικου Κ.Κ έλαβε απόφαση επί των διαδραματιζομένων γεγονότων και έκρινε πως πρέπει να αφήσει «την αστική τάξη της πόλης να κανονίσει τους λογαριασμούς της με την αστική τάξη του χωριού». Ενωρίτερα, είχε καταγγείλει τον Σταμπολίσκυ ως «φασίστα» και την κυβέρνησή του ως «φασιστική». Ωστόσο, η βουλγάρικη αστική τάξη είχε πιο προσγειωμένους προσανατολισμούς απ’ τους κομμουνιστές συμπατριώτες της: Αφού «τελείωσε» με τους αγροτιστές της Β.Α.Λ.Ε, έστρεψε, ευθύς αμέσως, την άγρια κρατική καταστολή της εναντίον των Βουλγάρων κομμουνιστών καταφέροντάς τους καίρια χτυπήματα.

Τον Νοέμβρη του 1932 σε μιαν απεργία των σιδηροδρομικών του Βερολίνου, οι Γερμανοί κομμουνιστές συνέπραξαν με τους εθνικοσοσιαλιστές (Ναζί) και εστράφησαν κατά της τοπικής σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης την οποία αποκαλούσαν «σοσιαλφασιστική» συγχρονιζόμενοι έτσι με τον ρυθμό του μοσχοβίτικου βαλς. Πριν, καλά – καλά, παρέλθουν δύο (2) μήνες (30-1-1933) ο Χίτλερ διορίστηκε καγκελάριος και παρέσχε την δυνατότητα στα εκατομμύρια των κομμουνιστών συμπατριωτών του να γνωρίσουν, in vivo και επί δώδεκα (12) συναπτά έτη, «τί εστί φασισμός» και δη την γνήσια, γερμανική εκδοχή του. Εάν μετακινηθούμε νοερώς εις «την καθ’ ημάς Ανατολήν», δίπλα στους «σοσιαλφασίστες» προστέθηκαν οι «αγροτοφασίστες» (εξέχουσα μορφή, μεταξύ των οποίων, ήταν ο αρχηγός του Α.Κ.Ε (Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας) Κώστας Γαβριηλίδης που πέθανε αργότερα εξόριστος στον Άη Στράτη) και, εν τέλει, οι «τροτσκιστοφασίστες» μια και ο Λεβ Νταβίντοβιτς Τρότσκυ στιγματίσθηκε ως πράκτορας της…GE.STA.PO! Διαβάστε τη συνέχεια »

 

Ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο φυρερίσκος της Χρυσής Αυγής, ταυτίζεται  πλήρως με τον Θόδωρο Πάγκαλο για εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις  Δημοσίων Υπαλλήλων. 

Βέβαια 566 χιλιάδες ΔΥ υπήρχαν στο τέλος του 2015.  Αλλά από αυτούς οι 345 χιλιάδες είναι νοσηλευτές, γιατροί, εκπαιδευτικοί και ένστολοι.
Ο Μιχαλολιάκος φυσικά αποκλείεται να λέει για ένστολους και ανοιχτά δεν θα έλεγε ποτέ για εκπαιδευτικούς, νοσηλευτές και γιατρούς άλλο αν σαν νεοναζιστικο κάθαρμα δεν θα τον ένοιαζε κανονικά.

Άρα μια και λέει για εκατοντάδες χιλιάδες !!! εννοεί τους υπόλοιπους 190 χιλ, προσωπικό σε υπόλοιπους τομείς (εφορίες, ασφαλιστικά ταμεία, δήμοι, δημόσια τηλεόραση, κεντρικές υπηρεσίες κτλ), αλλά οκ σε 10 εκατ πληθυσμό δεν είναι καθόλου μεγάλος αριθμός μια και δεν είναι δυνατόν για καμμιά χώρα, όσο και να κυριαρχεί ο νεοφιλελερισμός, να μην υπάρχει καθόλου κρατικός μηχανισμος με το ανάλογο προσωπικό.

Ο Πάγκαλος από την άλλη μάλλον εννοεί ένστολους (κάτι που ξέρει ότι είναι αδύνατον) και όχι από τα κρίσιμα υπουργεία υγείας και παιδείας-οι 190 χιλ που λέγαμε- (απλώς βέβαια προβοκάρει όπως πάντα ο αμετανόητος).

Γενικά μπούρδες λένε, για κάνα πζήφο απελπισμένων που θα δεχτούν τον κοινωνικό αυτοματισμό ο νεοναζί και για προβοκάρισμα όπως πάντα ο Πάγκαλος, όταν μιλάνε για εκατοντάδες(!!!) χιλιάδες απολύσεις ΔΥ (δηλ ακόμα και για 200 χιλ αν όχι 300 χιλ).

Κάποιες επιλεγμένες, πολύ λίγες χιλιάδες (το μάξιμουμ πιστεύω) ακόμα απολύσεις, θα μπορούσαν να γίνουν με επίορκους και διεφθαρμένους Δ.Υ. που έχουν πιάσει στα πράσσα  και σε κάποιους κλάδους και υπηρεσίες, που δεν είναι αληθινά απαραίτητο σε οτιδήποτε κάποιο προσωπικό εκεί και να μετατεθούν ή/και να προσληφθούν κάποιοι άλλοι (ας πούμε για την οικονομία της υπόθεσης λιγότεροι) σε υγεία και παιδεία που υπάρχουν τεράστιες ανάγκες. Αλλά μιλάμε για απειροελάχιστα ψιχία «εξοικονόμησης», μπροστά σε ένα τερατώδες δημόσιο χρέος που πρέπει να εξυπηρετηθεί,  οπότε και πάλι στα δημοσιονομικά αποτελέσματα δεν θα άλλαζε απολύτως τίποτα.

Εξάλλου τα προβλήματα είναι βαθύτερα, βαθιά λιτότητα επιβαλλόμενη από σχεδιασμένες πολιτικές, σταθερά συνεχής κρίση και αποεπένδυση, αποπληθωρισμός, πλήρης έλεγχος από την Ε.Ε. της νομισματικής και δ/σ πολιτικής κτλ.  Άμα ξεπεράσεις αυτά, που δεν θα γίνει ποτέ εντός της Ε.Ε. ενώ και οριστικά τις κρίσεις δεν τις ξεπερνάς ποτέ εντός καπιταλισμού, τουλάχιστον χωρίς πόλεμο,  τότε θα μπορείς να λες (γενικά) και για κάποιο «εξορθολογισμό του κράτους. Αλλά αυτοί φυσικά τα λένε όλα αυτά επειδή είναι σκιτζήδες και τσαρλατάνοι (και ο μιχαλολιάκος αλλά και ο πάγκαλος)
Επίσημα στοιχεία από : Γιατροί, ένστολοι, εκπαιδευτικοί και κληρικοί το 61% των δημοσίων υπαλλήλων

arresteert-communisten1

 

ΠΗΓΗ

Λέων Κόκοτας για το Avantgarde

Τα εισαγωγικά οφείλονται στο ότι το γεγονός αυτό καθαυτό  ουδεμία σχέση έχει ως περιεχόμενο με αυτό που φαντασιώνεται η Αριστερά ως επανάσταση. Η «ουγγρική επανάσταση» είναι το κεντρικό στοιχείο της εθνικής αφήγησης, ο στροφέας γύρω από τον οποίο συγκροτείται η εθνική ενότητα του ρατσιστικού καθεστώτος Ουρμπάν, στην Ουγγαρία. Υπάρχουν επαναστάσεις που κάνει η Αριστερά και επαναστάσεις που κάνει η Δεξιά. Η συγκεκριμένη «επανάσταση» ανήκει στο «Πάνθεο των ηρώων» της ουγγρικής  και ίσως της παγκόσμιας Δεξιάς. Δεν υπάρχουν επαναστάσεις που απαγάγονται, οι επαναστάσεις νικούν ή ηττώνται. Δεν μπορεί να υπάρξει Δεξιά που να μπορεί να εγγράψει στην παράδοση της ή στο μαρτυρολόγιο της την Ισπανική επανάσταση, το Πολυτεχνείο, τα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, την Παρισινή Κομμούνα.

Το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος, ο μεταπολεμικός διακανονισμός, το κοινωνικό κράτος είχαν εγγυητή και ο εγγυητής ήταν η ΕΣΣΔ και ο «Διπολικός Κόσμος». Ακόμη και η αντιφασιστική  νεολαία που βγήκε από τον πόλεμο με τα όπλα στα χέρια, για την οποία η Χάνα Άρεντ γράφει στο περιοδικό Partisan ότι δε θα ανεχόταν τίποτε λιγότερο από μια Ευρώπη της Ισότητας και της Δικαιοσύνης, είχε την αναφορά της στο Στάλινγκραντ, τις νίκες του Κόκκινου Στρατού και τις προοπτικές που άνοιγαν αυτές οι νίκες για μια άλλη Ευρώπη. Αυταπάτες, θα μου πείτε. Σωστά, απαντάω εγώ, αλλά έτσι ήταν. Την Ευρώπη αυτή των προσδοκιών που γρήγορα διαδέχθηκε η Ευρώπη του Ψυχρού πολέμου, ο μόνος τρόπος για να νικήσει μια «επανάσταση» όπως της Ουγγαρίας θα ήταν η συνολική ανατροπή του Μεταπολεμικού Διεθνούς Συσχετισμού. Ο μόνος τρόπος για να νικήσει η «εξέγερση» θα ήταν η επέμβαση του ΝΑΤΟ (που για διάφορους λόγους, που δεν είναι του παρόντος να τους αναφέρουμε δεν την επιθυμούσε), η συντριπτική  ήττα της ΕΣΣΔ και η αποικιοποίηση της. Πως τοποθετώ τον εαυτό μου απέναντι στο γεγονός; Λέω λοιπόν ότι εμείς οι κομμουνιστές είμαστε εναντίον της αδικίας. Αν είναι όμως η αποκατάσταση μιας αδικίας να επιφέρει μια ακόμη μεγαλύτερη, ας μην αποκατασταθεί ποτέ. Διαβάστε τη συνέχεια »

Αρέσει σε %d bloggers: