Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

του Σενέρ Λεβέντ, από την κυπριακή εφημερίδα Πολίτης 10/09/2019

Πώς είσαι κύριε Νίκο; Πώς πάνε τα κέφια; Το Προεδρικό, οι υποθέσεις των χρημάτων πώς πάνε; Κοίτα, ενώ λέγαμε τέλειωσε το καλοκαίρι, άρχισε το καλοκαιράκι του αγίου Δημητρίου. Στη Ρωσία το αποκαλούν «καλοκαίρι των γριών»! Χειρότερο από το καλοκαίρι. Δεν σε στεναχώρησαν και πολύ σε τούτο το ζήτημα του μαύρου χρήματος. Μην δίνεις σημασία. Ας λένε αυτά που λένε. Εσύ ξέρεις. Ο λαός της Κύπρου αγαπά πολύ το κουτσομπολιό. Όποιος μπαίνει στο χαμάμ ιδρώνει. Είδα τις φωτογραφίες σας σε μια καρέκλα. Στη μέση η κυρία Λουτ. Στα δεξιά εσύ. Στα αριστερά ο Μουσταφά. Ήσασταν σαν τα παιδιά που προσπαθούσαν να εξηγήσουν στον δάσκαλό τους ότι δεν φταίνε. Έφυγε η Λουτ, ήρθε ο Σεπτέμβριος, δρόσισαν λίγο τα βράδια Νίκο. Έφαγες παπουτσόσυκα και μαχαλλεπί αυτό το καλοκαίρι; Ανοίχτηκες στη θάλασσα; Γύρισες στα δάση του Τροόδους για οξυγόνο; Εγώ πήγα στον Κύκκο και ρώτησα τους ευρισκόμενους στο μοναστήρι για εσένα. Ύστερα κοίταξα τον Μακάριο. Σκέφτηκα ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι ευτυχισμένος μέσα σε αυτό το θαύμα της φύσης, έστω και νεκρός. Και θυμήθηκα αυτό που είπε για τους Έλληνες στρατιώτες αμέσως μετά το 1974: «Στο εξής μπορείτε να
έρχεστε στο νησί μόνο ως τουρίστες». Μέχρι σήμερα κανείς εδώ σε εμάς δεν είπε κάτι Διαβάστε τη συνέχεια »

Advertisements

ce9fcf85ceb4ceadcebd-cebdceb5cf8ecf84ceb5cf81cebf-ceb1cf80cf8c-cf84cebf-ceb4cf85cf84ceb9cebacf8c-cebcceadcf84cf89cf80cebf-1

Τετάρτη 7/8 συνεδριάζει για πρώτη φορά μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, η διαρκής επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων και άμυνας της βουλής. Το ύφος των εισηγήσεων στην επιτροπή είναι τελείως διαφορετικό από εκείνο στην ολομέλεια που συνεδριάζει ταυτόχρονα με θέμα το τρίτο νομοσχέδιο που έχει φέρει η νέα κυβέρνηση προς ψήφιση στη νεοσύστατη βουλή. Το νομοσχέδιο που έχει διχάσει την εθνική αντιπροσωπεία χάρι σε δύο άρθρα του. Του εμβληματικού νομοσχέδιου για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και του άρθρου για την κατάργηση της απλής αναλογικής στους δήμους. Στην ολομέλεια επικρατεί εθνικός διχασμός.
Στην επιτροπή την ίδια στιγμή είναι πέρα από καθε αμφιβολία, κυρίαρχες η συναίνεση, η φιλικότητα, οι απλόχωροι δίαυλοι επικοινωνίας και συνεννόησης, η ορμή για την παραγωγή εθνικά επωφελούς κοινοβουλευτικού έργου. Τα κόμματα έχουν συνεισφέρει, στην επιτροπή, με μερικά από τα καλύτερα, τα πιο γνωστά και καταξιωμένα στελέχη τους.
Πρόεδρος της επιτροπής ο Κωνσταντίνος Γκιουλέκας, από τα πιο εξαιρετικά, προσηνή και μορφωμένα στελέχη της ΝΔ. Η κ. Μπακογιάννη, υπουργός εξωτερικών των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή, αποδεικνύει με την παρουσία της την σημασία της επιτροπής. Ο κ. Βίτσας, ο απελθών υφυπουργός Εθνικής Αμύνης της κυβέρνησης Σύριζα, εξαίρετος γνώστης της σύγχρονης αμυντικής τεχνολογίας, τον θυμόμαστε από τη φωτογράφισή του στο ακριτικό Καστελόριζο ανάμεσα στον τότε υπουργό Άμυνας κ. Καμένο και το βουλευτή της Χρυσής Αυγής κ. Κασιδιάρη. Διαβάστε τη συνέχεια »

Ποια Ευρώπη;

Καθημερινά μαθαίνουμε τα δράματα των άτυπων μεταναστών λίγο έξω από τα χωρικά ύδατα της Λιβύης. Η Ιταλία του Σαλβίνι και του Μπέμπε Γκρίλο κάνει ότι μπορεί για να τους στείλει στη Μάλτα ή τέλος πάντων να μην πατήσουν τα βρωμοπόδαρά τους στη «γη της επαγγελίας».
Γιατί όμως αυτοί οι δυστυχισμένοι επιμένουν κι ας είναι τόσο σίγουρος ο θάνατος στα νερά της Μεσογείου; Το άρθρο του Χρήστου Φωτιάδη στην Αμαρυσία του Σαββάτου 3/8, δίνει ένα σημαντικό μέρος της απάντησης.
«Στη » μεγάλη ευρωπαϊκή δημοκρατική οικογένεια» του 21ου αιώνα υπάρχει μια χώρα, η Γαλλία » του πνεύματος και του φωτός», η Γαλλία της Μασσαλιώτιδας, που συνεχίζει ανεπιφύλακτα να εκμεταλλεύεται πολλούς αφρικανικούς λαούς, με αποκλειστικό σκοπό το χρηματοπιστωτικό σύστημα, με πλήρη παραβίαση του ίδιου του «φιλελεύθερου και δημοκρατικού» γαλλικού συντάγματος αλλά και των κανόνων του διεθνούς ελεύθερου εμπορίου.
Σήμερα υπάρχουν 14 αφρικανικές χώρες που εξακολουθούν να υποχρεώνονται από τη «δημοκρατική» Γαλλία να καταθέτουν το 85% των συναλλαγματικών διαθεσίμων τους στη Γαλλική Κεντρική Τράπεζα, η οποία ελέγχεται από το Υπουργείο Οικονομικών. Οι χώρες αυτές πληρώνουν «αποικιακό φόρο» στη Γαλλία, ένα είδος «χρέους» για την «αποπληρωμή της ανάπτυξης» τους από την εποχή της αποικιοκρατίας!
Η Γαλλία του «πνεύματος και του φωτός» διατηρεί την πλήρη κυριαρχία των εθνικών αποθεμάτων αυτών των χωρών από το 1961: Μπενίν (πρώην βασίλειο της Δαχομέης), Μπουρκίνα Φάσο, Γουινέα Μπισσάου, Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι (πρώην Γαλλικό Σουδάν), Νίγηρας, Σενεγάλη, Τόνγκο, Καμερούν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Τσαντ, Κονγκό – Μπραζαβίλ, Ισημερινή Γουινέα και Γκαμπόν.
Οι υπάκουες στη Γαλλία κυβερνήσεις αυτών των 14 αφρικανικών χωρών υποστηρίζονται με πλουσιοπάροχη ζωή φαραωνικού στυλ, ενώ οι λαοί ζουν την απόλυτη φτώχεια, εξαθλίωση και απελπισία! Αυτή η γαλλική «διαχείριση» επιτρέπει στα αφρικανικά κράτη να έχουν πρόσβαση μόνον στο 15% των δικών τους χρημάτων κάθε χρόνο. Εάν χρειάζονται περισσότερο ξένο νόμισμα ή συνάλλαγμα, πρέπει να δανείζονται με τιμές και τόκους ελεύθερης αγοράς στο 65% των δικών τους χρημάτων που κρατούνται και χρησιμοποιούνται από το Γαλλικό Δημόσιο Ταμείο. »
Αυτό αποτελεί ένα μόνο παράδειγμα » ισότιμων και δημοκρατικών» σχέσεων ανάμεσα σε ένα από τα ευρωπαϊκά έθνη που συναποτελούν την Ευρωπαϊκή Ένωση και κάποια αφρικανικά κράτη που είχαν στο παρελθόν την » ατυχία» να είναι αποικίες του. Δεν θα δούμε σ’αυτό το σημείωμα τι συμβαίνει με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της Ενωσης. Θα προσθέσουμε μόνο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει, εν είδει φιλευσπλαχνίας, περίπου το 1% του προϋπολογισμού της στην ανάπτυξη της Αφρικής ώστε οι Αφρικανοί να παραμείνουν στις πατρίδες τους και να μη ξενιτευτούν στη Γηραιά Ήπειρο.

του Χρήστου Φωτιάδη

Ο κωμικός Βαλοντίμιρ Ζελένσκι αρχές του χρόνου ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του στις προεδρικές εκλογές τις οποίες κέρδισε με το πρωτοφανές ποσοστό 73% τον Απρίλιο. Ήταν η απάντηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ουκρανών στα πολεμικά σχέδια του Νάτο! Τώρα το κόμμα του κατήγαγε μια επίσης λαμπρή νίκη στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές με περίπου 45% των ψήφων ενώ δεύτερο με 12% ήρθε το φιλορωσικό κόμμα, που επίσης τάσσεται κατά του πολέμου!

πηγή:Αμαρυσία, Σάββατο 27/07/2019

 

Του Γ. Γ. από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Τα αστικά κοινοβούλια, που αποτελούν ένα από τα κυριότερα ελατήρια της κυβερνητικής μηχανής της αστικής τάξης, δεν μπορούν να κατακτηθούν, όπως γενικά το αστικό κράτος δεν μπορεί να κατακτηθεί από το προλεταριάτο. Το καθήκον του προλεταριάτου είναι να σπάσει και να καταστρέψει την αστική κυβερνητική μηχανή, στην οποία περιλαμβάνονται και τα κοινοβουλευτικά σώματα, είτε είναι δημοκρατικά είτε συνταγματικά μοναρχικά.

Από τις θέσεις, του Β’ Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Σαν σήμερα στις 26/6/1908 έρχεται στην ζωή ο Σαλβαδόρ Αλιέντε ο σοσιαλιστής πολιτικός ο οποίος ηγούμενος ενός συνασπισμού κομμάτων ανάμεσα στα οποία το ΚΚ Χιλής και το Σοσιαλιστικό κόμμα, διατέλεσε πρωθυπουργός της Χιλής από το 1970 μέχρι το 1973 οπότε  ανετράπη από στρατιωτικό πραξικόπημα καθοδηγούμενο από τους Αμερικάνους και την ντόπια ολιγαρχία. Ο Αλιέντε δολοφονείται (κατά μια πιο επικρατέστερη εκδοχή αυτοκτόνησε) και χιλιάδες αριστεροί και κομμουνιστές γνωρίζουν άγριους διωγμούς.

Η πολιτική διαδρομή του Αλιέντε βρίθει πολιτικών διδαγμάτων και συμπερασμάτων κάτι που θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε στην ανάρτησή μας και στις παραπομπές που θα παραθέσουμε.

Οι θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής καθώς και του Αλιέντε ήταν γνωστές από την δεκαετία του ’50. Οι αυταπάτες, η στρατηγική των σταδίων και οι αντιλήψεις περί ειρηνικού, κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό, καθόρισαν τελικά τη λεγόμενη λεγκαλιστική, μη συγκρουσιακή δηλαδή στάση με το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του. Το ΚΚ Χιλής ξόρκιζε κάθε βίαιη σύγκρουση με το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο της χώρας και  μιλούσε για αντιιμπεριαλιστικό, αντι-ολιγαρχικό μέτωπο που θα οδηγούσε στον σοσιαλισμό, ενώ τις ίδιες αντιλήψεις είχε και ο Σαλβαντόρ Αλιέντε, περιγράφοντας αυτόν το «νέο δρόμο» προς το σοσιαλισμό, αναφέρει: «Για μένα επανάσταση δε σημαίνει αναγκαστικά αίματα και βία. Για μένα η επανάσταση έχει μια άλλη έννοια: Να δημιουργήσει, να μετασχηματίσει, να σπείρει, να δώσει στη ζωή νέο περιεχόμενο, μια καινούρια ηθική! Για μένα επανάσταση συνίσταται στην αντικατάσταση από την πλειοψηφία της μειοψηφίας, που κρατούσε την εξουσία προηγουμένως. Υπάρχουν τάσεις στην άκρα Αριστερά που προσδίδουν στη λέξη επανάσταση ένα περιεχόμενο πολύ πιο ριζοσπαστικό, που δεν αποκλείει -αν χρειαστεί- τον ένοπλο αγώνα. Κάθε χώρα έχει τη δική της πραγματικότητα. Στη Χιλή, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ένοπλη αναμέτρηση με την πρωτοβουλία της κυβέρνησης… Εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι δυνατό να οικοδομηθεί στη Χιλή μια σοσιαλιστική κοινωνία με μέσα ειρηνικά, παρά και αντίθετα από τους αστικούς μας θεσμούς, παρά τις, απ’ όλες τις μεριές, δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει ο χιλιανός μας δρόμος για το σοσιαλισμό». Διαβάστε τη συνέχεια »

“Να λύσουμε το πάθος στην πράξη”, του Θανάση Σκαμνάκη

Η πρόταση που ακολουθεί προϋποθέτει την ορθότητα μιας θεωρητικής παραδοχής: η Αριστερά, από την μεγαλύτερη, οργανωτικά και εκλογικά, συνιστώσα της το ΚΚΕ, μέχρι και τις πιο «αμελητέες» εκδοχές της, το ΕΕΚ και την ΟΚΔΕ, αφού περάσουμε από τις υπολογίσιμες ΑΝΤΑΡΣΥΑ ( ή ΑΝΤΑΡΣΙΑ) και την ΛΑΕ, όλες λοιπόν οι οργανωμένες δυνάμεις της Αριστεράς δεν είναι παρά οι μηχανισμοί της. Ας μου επιτραπεί να μην κατατάξω στην Αριστερά τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι λόγω του ρεφορμιστικού και τυχοδιωκτικού παρελθόντος του, όσο λόγω του αδιαμφισβήτητου φιλοκαπιταλιστικού και φιλοϊμπερια-λιστικού παρόντος του. Επίσης δεν νομίζω ότι μπορούν να συγκαταλεχθούν στην Αριστερά η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, το ΜΕΡΑ25 και το ΕΠΑΜ καθώς από τις διακηρυγμένες αρχές τους κατατάσσονται στον μεσαίο κοινωνικά χώρο και τα πολιτικά τους προτάγματα δεν είναι σοσιαλιστικά.

Και τι εννοώ με αυτό το η Αριστερά δεν είναι παρά οι μηχανισμοί της; Εκλογικοί μηχανισμοί – γραφειοκρατία – κομματικοί υπάλληλοι – επαγγελματικά στελέχη; Όλα αυτά αλλά και κάτι πολύ – πολύ σημαντικότερο. Ο Α. Γκράμσι προσδιόριζε ότι η πολιτική πράξη – που διαμεσολαβείται από τα πολιτικά κόμματα- απαιτεί τρία συστατικά: την ηγεσία, τα ενδιάμεσα στελέχη και τους οπαδούς. Μηχανισμό λοιπόν αποκαλώ τα ενδιάμεσα στελέχη. Διαβάστε τη συνέχεια »

Αποτέλεσμα εικόνας για aggelow sikelianow

Ο Σικελιανός σηκώνει το φέρετρο του Κωστή Παλαμά μαζί με νέα παιδιά στις 28 του Φλεβάρη του 1943

από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

«Ψεύτικοι θεοί πολλοί σαπίζουνε την πλάση,/ μ’ αυτός ο θεός που ‘ναι ο λαός θα μείνει πάντα/ στη σαπισμένη γη να φέρει την υγειά της…
Καρδιά, παιδιά… και θ’ απλωθεί ο Παράδεισος μια μέρα…».
….
«Δεν είναι τούτο πάλεμα σε μαρμαρένια αλώνια/ εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος/ Εδώ σηκώνετ’ όλ’ η γη με τους αποθαμένους/ και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της.
Κι απάνω – απάνω στα βουνά, κι απάνω στις κορφές τους,/ φωτάει με μιας Ανάσταση, ξεσπάει αχός μεγάλος./ Η Ελλάδα σέρνει το χορό, ψηλά, με τους αντάρτες/ – χιλιάδες δίπλες ο χορός, χιλιάδες τα τραπέζια,- / κ’ είν’ οι νεκροί στα ξάγναντα πρωτοπανηγυριώτες».

 

Αγγελος Σικελιανός

Σαν σήμερα στις 19 του Ιούνη του 1951 έσβησε ένας αγωνιστής και διανοούμενος.

Ο Α. Σικελιανός, έφυγε πικραμένος και παραγκωνισμένος από την επίσημη μετεμφυλιακή Ελλάδα.
Συκοφαντημένος, επειδή είχε το σθένος να συμπορευτεί με το ΕΑΜ, και μάλιστα σαν επικεφαλής του ΕΑΜ Διανοουμένων –Καλλιτεχνών ενώ δεν του συγχωρέθηκε ποτέ από το επίσημο κράτος ότι είχε το θάρρος να μην απαρνηθεί, μετά την απελευθέρωση, τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης.
Να μη «συνδράμει» τις προσπάθειες της αγγλοκρατίας και της άρχουσας τάξης για κατασυκοφάντηση του ΕΑΜ. Να μη «συμφωνήσει» για τις διώξεις των εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. 

Ο ποιητής δε θεώρησε ότι επιτελούσε το καθήκον του με το να υμνεί απλώς τον ΕΑΜικό αγώνα κλεισμένος στο σπίτι του. Τον υμνούσε και δημόσια. Διακινδυνεύοντας.
Εφτασε να«χτυπήσει» με τους στίχους του, την καμπάνα του αγώνα και στην κηδεία του Παλαμά. Εβγαζε εγερτήριους λόγους σε διάφορες εκδηλώσεις. Τόλμησε σε εκδήλωση στο Ηρώδειο (Αύγουστος του 1944) να απαγγείλει με τη βροντώδη φωνή του τον αντάρτη «Αστραπόγιαννό» του. Αλλά και σε εκδήλωση μετά την απελευθέρωση (1946) ύμνησε τον αγώνα και τις ιδέες του ΕΑΜ. Και καθώς είχε, ήδη, πει το μεγάλο «ΝΑΙ» και το μεγάλο «ΟΧΙ» του, στην πρώτη μεταπολεμική εκδήλωση της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, ως πρόεδρός της, έκανε μια μεγαλόπνοη προγραμματική ομιλία με θέμα «Προς μια αποφασιστική πνευματική στροφή»Οι ΕΑΜικές ιδέες του Σικελιανού δε λύγισαν ούτε με τον Δεκέμβρη, ούτε στα μαύρα χρόνια του Εμφυλίου. Γιατί, όπως έβαζε τον Μακρυγιάννη να λέει, «Τη λευτεριά μας τούτη δεν την ήβραμε στο δρόμο, και δε θα μπούμεν εύκολα στου αυγού το τσόφλι, γιατί δεν είμαστε κλωσόπουλα, σ’ αυτό να ξαναμπούμε πίσω, μα εγίναμε πουλιά, και τώρα πια στο τσόφλι μέσα δε χωρούμε».

 

Ο Σικελιανός βλέποντας τη νέα, μετά το Δεκέμβρη, σκλαβιά των αγωνιστών, τοποθετούσε υπεράνω όλων των αγαθών τη Λευτεριά, βάζοντας τον Βλαχογιάννη να λέει:
«Τη Λευτεριά, τη Λευτεριά ως τα ύψη,/ τη Λευτεριά ως το θάνατο,/ τη Λευτεριά ως τον Αδη,/ κι απέκει τ’ άλλα είναι καλά, απάνου ή κάτου κόσμος!».
Και στο επίγραμμά του «25 Μάρτη 1821 – 25 Μάρτη 1946» έλεγε:
«Του αγώνα μας πρωτόφλεβα, καρδιά του Εικοσιένα,/ για να σε χαιρετίσουνε ορθό είναι σηκωμένοι/ γυναίκες, γέροντες,/ παιδιά κ’ εγώ στη σύναξή τους/ για βιαστικό αντροκάλεσμα, για σημερινό σημάδι.
Τι τώρα σμίγει το αίμα Σου στην πιο πλατιά του κοίτη/ μ’ όσο αίμα χύθηκεν εχτές, και δες το, ξεχειλίζει/ να μπει ποτάμι ακράταγο με τα ποτάμια τ’ άλλα/ των Λαών ορμάν στη Λευτεριά π’ ανοίγεται μπροστά τους/ Ανθρωποθάλασσα της Ζωής, σ’ Εσέ, Δημοκρατία!».

Τιμωρημένος αλλά περήφανος

Δεν του τα συγχώρεσε όλα αυτά η μεταπολεμική σκοταδιστική εξουσία. Γι’ αυτό και σαμποτάρισε τρεις φορές την υποψηφιότητά του για το Νόμπελ, την οποία έθεσε η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών.
Τον πολέμησε και για έναν ακόμα λόγο.

Επειδή η ΕΑΜοθραφείσα ΕΕΛ το 1947 τον ανακήρυξε τιμητικά ως επίτιμο πρόεδρό της. Το αντιδραστικό κατεστημένο κατηγόρησε την ΕΕΛ ότι προπαγανδίζει το δεύτερο αντάρτικο.
Το «επιχείρημα» ήταν ότι στην πρωτοχρονιάτικη γιορτή της ΕΕΛ (Γενάρης του ’48), την ώρα που ο επίτιμος πρόεδρος της εταιρίας έκοβε την πρωτοχρονιάτικη πίτα, ο Μάρκος Αυγέρης του ευχήθηκε «Να ζήσει σαν τα Ψηλά Βουνά», προπαγανδίζοντας, υποτίθεται, έτσι, τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Με αυτήν την κατηγορία μπήκε μπροστά η «μηχανή» τρομοκράτησης του πνευματικού κόσμου. «Μηχανή», που χώρισε τους λογοτέχνες σε «εθνοπροδότες» και «εθνικόφρονες» και διέσπασε το παλαιότερο σωματείο της χώρας, την ΕΕΛ, με τη δημιουργία της «Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών».

Ο Σικελιανός παραμένει αθάνατος και κατατάσσεται στην κορυφαία τετράδα των δημιουργών του πρώτου μισού του 20ού αιώνα -Παλαμάς, Βάρναλης, Σικελιανός , Καζαντζάκη

Στοιχεία στην ανάρτησή μας πήραμε από δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη»

 

 

Αξίζει ιδιαίτερα να διαβαστούν τα αφιερώματα στον Α. Σικελιανό της Αριστούλας Ελληνούδη στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη της 17/6/2001
https://www.rizospastis.gr/story.do?id=827742 και της Βιβέτ Τσαρλαμπά – Κακλαμάνη στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη στις 16/7/2000 https://www.rizospastis.gr/story.do?id=361467

 

ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ

«Ο συγγραφέας που αγάπησε τη ζωή και τον άνθρωπο»

 

Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ 

Πάντα πρόθυμος να στηλιτεύσει τις παρεκτροπές των απανταχού ισχυρών, κομμουνιστής από νεαρή ηλικία, ένθερμος υποστηρικτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας ως το τέλος της ζωής του, ο νομπελίστας Πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάγκου , που πρόλαβε να δει εκδομένο το τελευταίο του αλληγορικό μυθιστόρημα «Κάιν» (Νοέμβρης 2009), «έφυγε» στις 18/6/2010 , στο νησί Λανθαρότ (των Κανάριων νήσων), όπου ζούσε από το 1993 αυτοεξόριστος.

Αιτία της αυτοεξορίας του στάθηκαν οι απόψεις του που εξόργισαν τα μέλη της κοινότητας των καθολικών της χώρας του, ειδικά μετά την έκδοση του μυθιστορήματος «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον» (με την παρουσίαση του Ιησού από τον συγγραφέα ως σφαλερού ανθρώπινου όντος), ώστε η συντηρητική κυβέρνηση της Πορτογαλίας να απορρίψει την υποψηφιότητά του για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας, διατεινόμενη ότι το έργο αυτό προσέβαλε την Καθολική Εκκλησία και τους πιστούς της.

Βίαιες αντιδράσεις από την Καθολική Εκκλησία προκάλεσε, όμως, και το Κύκνειο άσμα του, ο «Κάιν» (2009), μια νουβέλα με πρωταγωνιστές τον Κάιν, τον Θεό και την ανθρωπότητα. Κατά τη διάρκεια μάλιστα της παρουσίασης του βιβλίου, ο Σαραμάγκου είπε ότι η Βίβλος είναι «ένα εγχειρίδιο κακής ηθικής» και «ένας κατάλογος με ό,τι χειρότερο έχει η ανθρώπινη φύση». Διαβάστε τη συνέχεια »

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (στην ΑΣΟΕΕ) πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 12 Ιούνη η παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Μαραγκουδάκη, «80 ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΩΝΕΣ για Λευτεριά – Κοινωνική Απελευθέρωση» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

Εκεί που το 1955 ο Κώστας Μαραγκουδάκης ολοκλήρωσε τις οικονομικές σπουδές του, παρουσίασε την αυτοβιογραφική καταγραφή της 80χρονης αγωνιστικής πορείας του, στους συγκινημένους «νεολαίους» όλων των ηλικιών που παραβρέθηκαν.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με λίγη καθυστέρηση λόγω της ατέλειωτης ουράς που σχηματίστηκε στην αρχή, από τους φίλους και συναγωνιστές του Κ. Μαραγκουδάκη, που περίμεναν υπομονετικά και με χαμόγελο για μια αφιέρωση στο βιβλίο που μόλις αγοράστηκε.

Στην αρχή προβλήθηκαν αποσπάσματα από το ντοκιμαντέρ του Ξενοφώντα Βαρδαρού και του Γιάννη Ξύδα «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών», και από το «Τόποι πολιτικής εξορίας – Γυάρος» του Λεωνίδα Βαρδαρού, στα οποία παρουσιάστηκαν καταγραμμένες μαρτυρίες του Κώστα Μαραγκουδάκη, από τα δύσκολα χρόνια της κατοχής, τον αγώνα του λαού μας και τις εξορίες που ακολούθησαν στα θανατονήσια με επίκεντρο τη Γυάρο. Αποσπάσματα που ζωντάνεψαν με ιδιαίτερο τρόπο πλευρές του ίδιου του βιβλίου.

Τα αποσπάσματα από το ντοκιμαντέρ του Ξενοφώντα Βαρδαρού και του Γιάννη Ξύδα «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών», και από το «Τόποι πολιτικής εξορίας – Γυάρος» του Λεωνίδα Βαρδαρού, που προβλήθηκαν στην εκδήλωση – παρουσίασης του βιβλίου «80 χρόνια αγώνες για Λευτεριά – Κοινωνική Απελευθέρωση» του Κώστα Μαραγκουδάκη. Ευγενική προσφορά των δημιουργών στον Ημεροδρόμο.

Στη συνέχεια διαβάστηκε από την Άλκηστη Φασούλα,  ένα, όσο ήταν δυνατόν, σύντομο βιογραφικό του Κώστα Μαραγκουδάκη.

Ο Πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και Αντιπρόεδρος της FIR, Χρήστος Τζιτζιλώνης, στην ομιλία του παρουσίασε το περιεχόμενο του βιβλίου: Μέσα στις 600 σελίδες του, είπε, το βιβλίο, και στα τέσσερα μέρη του, επιχειρεί να χωρέσει 80 χρόνια μαζικών αγώνων. Το πρώτο μέρος που έχει τίτλο «Ζωή δοσμένη στον αγώνα» είναι βασικά μια αυτοβιογραφική αφήγηση του Μαραγκουδάκη. Ο  ομιλητής αναφέρθηκε στα χρόνια της εφηβείας του Κώστα Μαραγκουδάκη, από τους προσκόπους της Κηφισιάς που βρέθηκαν εκτός νόμου από τη δικτατορία του Μεταξά και το πέρασμα πολλών από αυτούς, αργότερα, στην ΕΠΟΝ. Ακολούθησε η ένταξή του στο ΕΑΜ Νέων και αργότερα στην ΕΠΟΝ. Το 1944 γίνεται μέλος του ΚΚΕ και την ίδια χρονιά παίρνει μέρος και μαζί το βάπτισμα του πυρός, στη μάχη στο Κεφαλάρι. Υστερα ήρθε η σύλληψή του, το ’45, η εξορία στην Ικαρία, η εξορία στη Γιούρα, οι φυλακές Αβέρωφ και ο «Λόχος των Αμετανόητων» στη Μακρόνησο. Τελικά, μετά την απελευθέρωσή του από το θανατονήσι, κατάφερε, το 1955, στα τριάντα του, να αποφοιτήσει από την ΑΣΟΕΕ, παρότι αντιμετώπισε, κι αυτός, κάποιους χαφιέδες καθηγητές που επιχειρούσαν να φέρουν εμπόδια στους αριστερούς φοιτητές. Διαβάστε τη συνέχεια »

 

Ο κόσμος της Αριστεράς, σε όποιο συλλογικό υποκείμενο και εάν (ή δεν) ανήκει, ότι και εάν ψήφισε (ή δεν ψήφισε), είναι, από προχθές βράδυ, μουδιασμένος. Ή απογοητευμένος ή και τρομαγμένος. Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ένα ισχυρό shock!

Α: Είναι ο Λαός ένα Τέρας;

Διαβάζοντας σχόλια και ανακοινώσεις αναρωτιέσαι:  Άραγε μεταμορφώθηκε η ελληνική κοινωνία σε ένα (ακρο)δεξιό τέρας, με μνήμη χρυσόψαρου, που επιλέγει για σωτηρία την οικογένεια Μητσοτάκη, για ευρωβουλευτές τον Γεωργούλη και τον Λαγό, για δημάρχους νονούς της Μαφίας, δίνει ανάσα ζωής στο κόμμα των Τσοχατζόπουλων, βάζει στην ευρωβουλή ένα πλασιέ χειρόγραφων του Ιησού, ενώ, από την άλλη, περιορίζει την επιρροή του «εμείς σας τα λέγαμε» ΚΚΕ, εξαφανίζει τη «τίμια» ΛΑΕ και τους «μοναδικούς αντάρτες» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τους βάζει πιο κάτω από το κόμμα του Ψηνάκη;

Που πήγε, άραγε, εκείνη η κοινωνία που από το 2010 έως το 2015 έβγαινε κατά εκατοντάδες χιλιάδες στις πλατείες και τις απεργίες ή έστελνε μήνυμα ανυπακοής στην Ευρώπη, με το δημοψήφισμα;

Αχάριστοι, ηλίθιοι, νεοφιλελέδες, φασίστες, ρατσιστές και άλλες τέτοιες κατηγορίες (υπο)πολιτών κυκλοφορούσαν, πλειοψηφικά, ανάμεσά μας και δεν το είχαμε καταλάβει; Θλίψη, θλίψη, θλίψη!(;)

Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι; Διαβάστε τη συνέχεια »

Αποτέλεσμα εικόνας για πασοκ πλαστικα σημαιάκια

 Πιστεύω πως ενόψει του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών πρέπει να συζητήσουμε κάποια θεμελιώδη πράγματα ως πολιτικά όντα. Στην Αριστερά στην οποία δεν συγκαταλέγω τον ΣΥΡΙΖΑ, διαμορφώνονται δύο στάσεις. Πρώτον το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΛΑΕ στηρίζουν τους πέντε υποψήφιους δήμαρχους της Λαϊκής Συσπείρωσης (πρόσκειται στο ΚΚΕ ) που πέρασαν στο δεύτερο γύρο. Δεύτερη στάση είναι η λεγόμενη στάση της ψήφου κατά συνείδηση, κυρίως σε περιπτώσεις όπου οι δύο πλευρές ανήκουν σε συστημικές δυνάμεις ( ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ ). Στην ψήφο κατά συνείδηση δεν μπορούμε να συμπεριλάβουμε τη στάση του ΚΚΕ, της πλευράς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που πρόσκειται στο ΝΑΡ, του μ-λ χώρου, καθώς και άλλων μικρότερων συνιστωσών της Αριστεράς που έχουν κομμουνιστική αναφορά.

 Είναι ολοφάνερο ότι τόσο ο πρώτος όσο και δεύτερος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών ( κυρίως ο δεύτερος ) χρησιμοποιήθηκαν και θα ξαναχρησιμοποιηθούν σαν εργαλεία για την εξαγωγή  συμπερασμάτων δημοσκοπικού χαρακτήρα.  Όταν μάλιστα βρισκόμαστε ένα μήνα πριν τις κοινοβουλευτικές εκλογές είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η προεκλογική συγκυρία τις επιβάλλει σαν πολιτικά όπλα πρώτου μεγέθους. Βεβαίως δεν πρέπει καθόλου να υποτιμάται ο αυτόνομος ρόλος των τοπικών εκλογών καθώς οι νικητές της επαύριον ή και της προηγούμενης Κυριακής θα κληθούν να διαχειριστούν τεράστια κρατικά κονδύλια, κυρίως κοινοτικής προέλευσης, προς όφελος φυσικά του μεγάλου κεφαλαίου και των ξένων επενδυτών.

 Η πολιτική ως συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα, σε μια αντιστροφή του περίφημου «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» που αποδίδεται στο Λένιν,  επιβάλλει όπως λέει και ο νόμος του Σόλωνα στην επικεφαλίδα του άρθρου, να παίρνει ο πολίτης θέση ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα της εμφύλιας διαμάχης. Στην περίπτωση μας όμως διαμορφώνεται από τις δύο πλευρές μια καρικατούρα εμφυλίου. Όχι ότι δεν έχει σημασία για τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα ποιος θα διαχειριστεί την εξουσία και τα οφέλη που απορρέουν από την διαχείρισή της. Οι εμφύλιοι όμως δεν γίνονται για την διαχείριση της εξουσίας αλλά για την αποκλειστική κατοχή της! Διαβάστε τη συνέχεια »

Ο τίτλος καθώς θα καταλάβετε αμέσως είναι παραπλανητικός και ειρωνικός.
Φυσικά και είναι δυνατή μια μεταρρύθμιση σε οποιοδήποτε πραγματικό
πρόβλημα αφορά χιλιάδες ανθρώπους μέσα στο σύστημα στο οποίο ζούμε.
Δύο πράγματα χρειάζονται: από την πλευρά των ενδιαφερομένων μεγάλοι και
σοβαροί αγώνες και από την πλευρά της εξουσίας πολιτική βούληση.
Το άρθρο που ακολουθεί είναι τοποθέτηση του υπογράφοντος στην
εκδήλωση της ΕΛΜΕ- Ζακύνθου για το «Νέο Λύκειο», στις 3/4/2019. Διαβάστε τη συνέχεια »

 

alexander725

 Ολοκληρώθηκε ακόμη μια πράξη αυτού που αποτελεί το πρώτο μεταμοντέρνο πραξικόπημα στην σύγχρονη ελληνική ιστορία, μία εκδοχή της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ο καλύτερος διαχειριστής των συμφερόντων του Ιμπεριαλισμού στη χώρα μας. Ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή με 153 ψήφους η εισδοχή της ¨Βόρειας Μακεδονίας¨ στο ΝΑΤΟ.

 Επειδή όμως στον τίτλο μιλάω για αυτοκριτική και επαναπροσανατολισμό πρέπει να  εξηγηθώ. Μετά το 2000 άρχισα να αντιλαμβάνομαι την πολιτική με όρους πραγματιστικούς. Κάνω πολιτική σήμαινε κάνω αποτελεσματική πολιτική, πολιτική που
παράγει ιδεολογικές μεταβολές στο κοινωνικό σώμα και αλλαγή πολιτικών συσχετισμών. Διαβάστε τη συνέχεια »

  Φίλες και φίλοι, σύντροφοι και συντρόφισσες, θα δεχτούμε να συμμετάσχουμε σ΄αυτές τις ευρωεκλογές για μια τέτοια Ευρωβουλή;
  Πιστεύω πως όλα έχουν και τα όρια τους. Δεν φτάνει που αυτό το μαγαζάκι χρησιμεύει ως φύλο συκής για το περίφημο δημοκρατικό έλλειμμα της Ε.Ε.! Την Ε.Ε. στην οποία αποφασίζουν σχεδόν για τα πάντα θεσμοί ανεξέλεγκτοι από τους πολίτες, όπως η Ε.Κ.Τ., η Κο-μισιόν, το Γιούρογκρουπ και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Θεσμοί στους οποίους κυριαρχούν οι μεγάλες χώρες και βεβαίως υπερισχύουν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των πολυεθνικών.
  Η Ευρωβουλή χρησιμεύει σχεδόν μόνο για να βγάζει ψηφίσματα και να εκλέγει τον Πρόεδρο της Ε.Ε.. Οι ευρωβουλευτές είναι  φιμωμένοι καθώς τους επιτρέπεται να μιλήσουν μόνο για δυο ολόκληρα λεπτά κι αυτό δια ροπάλου. Η Ευρωβουλή είναι συνήθως αδειανή εκτός κι αν πρόκειται να βγουν ψηφίσματα όπως εκείνο το επαίσχυντο, που εξίσωνε το Ναζισμό με τον Κομμουνισμό! 

Διαβάστε τη συνέχεια »

_82879998_vdayputinchineseap

Ο Πούτιν δεν είναι ένας ακόμα μεγάλος ηγέτης Ιμπεριαλιστής per se αν και εκπρόσωπος και εξισορροπιστής της σάπιας ρωσικής καπιταλιστικής ολιγαρχίας -να μην το ξεχνάμε και αυτό – γιατί αναγκάζεται σε συνεχή άμυνα από τους ωμούς όρους συσχετισμού δύναμης απέναντι στον κακοήθη και ακραία επιθετικό δυτικό ισχυρότερο ιμπεριαλισμό. Επίσης είναι δεσμευμένος και από την πολυετή σοβιετική παράδοση επί ΕΣΣΔ που έχει αφήσει το ισχυρό αποτύπωμα της στο Ρωσικό λαό και κυρίως στο Ρωσικό κράτος και στη στρατηγική που ακολουθεί. Όχι πως παίζει σημαντικό ρόλο σήμερα κάποια αληθινή ισχυρή σοσιαλιστική ιδεολογία στην Ρωσία, αλλά τα κράτη και οι διαμορφωμένοι ιστορικά θεσμοί εντός τους έχουν ιστορική “μνήμη” και διαμορφωμένες “νοοτροπίες”. Η Ρωσία επίσης ήταν πάντα μια πιο εσωστρεφής και περιφερειακή μεγάλη δύναμη και αυτό βασίζεται και σε μια γεωπολιτική και γεωγραφική πραγματικότητα μιας τεράστιας χώρας-”ηπείρου”, στην οποία πάτησε και το -υπό συνεχή διαμόρφωση- σοσιαλιστικό καθεστώς και αναπτύχθηκε ως απομονωμένο σε ένα παγκόσμιο εχθρικό περιβάλλον για σημαντικό χρονικό διαστήμα.

Στις ενδο-ιμπεριαλιστικές διαμάχες σαφώς η Ρωσία εντάσσεται στην αλυσίδα (ή πλέγμα) των μεγάλων ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών χωρών, σαφώς ψηλά σε μια νοητή πυραμίδα -όχι όμως στην κορυφή της. Αλλά σε αυτή τη διαμάχη ο ρόλος της είναι με ένα παράδοξο και έμμεσο τρόπο “θετικός”. Μια και οφείλουμε να ζητάμε και να επιδιώκουμε όσο μπορούμε πάντα, να μην υπάρχει ένας κυρίαρχος πανίσχυρος πόλος που θα σαρώσει τα πάντα επιβάλλοντας μια μόνιμη Pax (Americana εδώ αναγκαστικά) φόβου και πλήρους υποταγής-και είναι οι ΗΠΑ που επιδιώκουν ξεκάθαρα αυτό το ρόλο εδώ και δεκαετίες- αλλά μια “ισορροπία” εν μέσω μιας συνεχούς “ήπιας και συγκρατημένης» ισοβαρούς σύγκρουσης σε μια μόνιμα άλυτη ιμπεριαλιστική «εξίσωση». Που σε μια απότομη πολιτική και οικονομική κατάρρευση στο -ασαφές- μέλλον μπορεί και να μετατραπεί και σε σοσιαλιστική επανάσταση ή έστω σε μια ριζοσπαστική φιλολαϊκή ανατροπή προς τα αριστερά σε κάποια (ή κάποιες) μεγάλη ιμπεριαλιστική χώρα. Πάντα με γνώμονα για την όποια τακτική και στρατηγική, τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στα λαϊκά στρώματα, οι οποίοι συναθροιζόμενοι στη σημερινή φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού με την συνεχή διάλυση της “μεσαίας τάξης” είναι, τουλάχιστον εν δυνάμει, σαφώς η μεγάλη πλειοψηφία σε όλο και πιο πολλές χώρες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Αρέσει σε %d bloggers: