Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ΔΙΕΘΝΗ’ Category

kastro-guevara

 

Από Yorgos Mi

Λίγα λόγια για τη διεθνή προσφορά του Κάστρο και της Κούβας.
Σήμερα τον Κάστρο αποχαιρετά σχεδόν όποιο απελευθερωτικό κίνημα γεννήθηκε στην υφήλιο τα τελευταία 50 χρόνια.

Οι Ιρλανδοί και Βάσκοι «τρομοκράτες» του IRA και της ΕΤΑ, οι Ευρωπαίοι αρωγοί του αλγερινού αντιαποικιακού αγώνα. Εκπαιδεύτηκαν κι ενισχύθηκαν ποικιλοτρόπως απ’ την Κούβα.

Ο Malcolm X κι οι Μαύροι Πάνθηρες που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα των μαύρων πολιτών των ΗΠΑ. Η Angela Davis που έσταζε μέλι για τον Φιντέλ και η Assata Shakur, η πρώτη γυναίκα που μπήκε στη λίστα των πιο καταζητούμενων στις ΗΠΑ με αμοιβή 2 εκ.δολ. για την επαναστατική της δράση. Ζει στην Κούβα απ’ το 1984.

Όλα τα απελευθερωτικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής. Οι στρατοί των FARC και ELN της Κολομβίας, το MIR του Περού, οι Σαντινίστας της Νικαράγουα που έριξαν τον δικτάτορα Σομόζα, το FMLN στο Ελ Σαλβαδόρ, ο δημοκράτης πρόεδρος της Χιλής Αλιέντε που δεν άκουσε τις συμβουλές του Κάστρο να εκκαθαρίσει τον στρατό απ’ τα ακροδεξιά στοιχεία και πέθανε μαχόμενος με το όπλο που του ‘χε δωρίσει ο Κουβανός «δικτάτορας», μαζί και το MIR της Χιλής που μαχόταν ένοπλα ενάντια στον δικτάτορα Πινοσέτ, οι αντάρτες Tupamaros απ’ την Ουρουγουάη, και πολλοί άλλοι είτε εκπαιδεύτηκαν στην Κούβα, είτε πήραν οπλισμό και υλική βοήθεια, είτε τέλος βρήκαν καταφύγιο εκεί όταν κυνηγήθηκαν.
Τον Κάστρο αποχαιρετούν και τα εκατομμύρια φτωχών Βενεζουελάνων απ’ τις φαβέλες που είδαν χιλιάδες Κουβανούς γιατρούς να τους φροντίζουν μετά τη συμφωνία Τσάβες-Κάστρο (πετρέλαιο για γιατρούς)

Νερό στο όνομα του Κάστρο πίνει κι ο παλαιστινιακός λαός. Οι πρώτοι Παλαιστίνιοι μαχητές της ελευθερίας από την PLO του Αραφάτ που εκπαιδεύτηκαν στην Κούβα. Μαζί και το PFLP, το Λαϊκό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης που ενισχύθηκε ποικιλοτρόπως απ’ την Αβάνα ενώ μέλη του ακόμα ζουν εκεί. Αυτοί δεν ξεχνούν την μικρή και μακρινή Κούβα, με τη δυσανάλογα μεγάλη βοήθειά της που διέκοψε διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ το 1973 και δεν τις έχει αποκαταστήσει έως σήμερα. Από κοντά, μαζί με τους Παλαιστίνιους μαχητές τίμησαν τον Κάστρο και οι Κούρδοι μαχητές της Τουρκίας και της Συρίας, με ανακοίνωσή τους (http://www.telesurtv.net/…/Kurdish-Revolutionary-Group-Vows…)

Τον Κάστρο τέλος αποχαιρετά και ολόκληρη η αγωνιζόμενη «μαύρη ήπειρος». Πώς να ξεχάσει η Ανγκόλα τους 25.000 Κουβανούς «Τσε Γκεβάρα» που έφυγαν απ’ την Καραϊβική και πήγαν στον αφρικανικό νότο για να βοηθήσουν τον λαό της Ανγκόλα να ξεφύγει απ’ το ρατσιστικό καθεστώς του απαρτχάιντ που τους είχε επιβληθεί απ’ τη δικτατορία της Νότιας Αφρικής. Δύο χιλιάδες Κουβανοί έπεσαν υπερασπιζόμενοι την Ανγκόλα απ’ τον στρατό της Νότιας Αφρικής κι ακόμη 300.000 Κουβανοί γιατροί, τεχνικοί κλπ πέρασαν τα επόμενα 15 χρόνια απ’ την Ανγκόλα για να βοηθήσουν να στερεωθεί η νεαρή δημοκρατία και να αντέξει τις συνεχείς επιθέσεις του αποικιοκρατικού στρατού της Νότιας Αφρικής που κόστισαν κάπου 800.000 νεκρούς. Και η Ανγκόλα άντεξε με τη διαρκή βοήθεια της Κούβας. Πώς να ξεχάσει κι ο μαύρος πληθυσμός της Νότιας Αφρικής, την τεράστια πολιτική και υλική στήριξη της μικρής Κούβας στον Νέλσον Μαντέλα και τον αγώνα για να πέσει το καθεστώς διακρίσεων που είχαν επιβάλλει οι λευκοί αποικιοκράτες. Τί είπε ο Νέλσον Μαντέλα λίγο μετά την απελευθέρωσή του για τους Κουβανούς;

«Εμείς οι Αφρικανοί ήμασταν συνηθισμένοι να ‘μαστε θύματα κρατών που ήθελαν να πάρουν τις περιοχές μας ή να υπονομεύσουν την κυριαρχία μας. Είναι δίχως προηγούμενο στην Αφρικανική ιστορία να έχουμε εδώ έναν άλλον λαό που σηκώνεται για να υπερασπιστεί έναν από εμάς»

Ξαναδιαβάστε λέξη προς λέξη την παραπάνω δήλωση.
Υπάρχει μεγαλύτερη τιμή απ’ αυτά τα λόγια;
Αυτά και πολλά άλλα που δεν χωράνε εδώ κατάφερε μια μικρή, φτωχή και στριμωγμένη-μέσα-στο-στόμα-του-λύκου χώρα των 10 εκατομμυρίων, τα τελευταία 50 χρόνια.

Γι’ αυτό έχουν λυσσάξει εναντίον του Κάστρο τα μεγάλα ΜΜΕ και προσπαθούν να τσαλακώσουν την εικόνα του. Γιατί Κούβα του Φιντέλ δεν σημαίνει απλά και μόνο «υπερασπίζομαι το σπίτι μου και την αξιοπρέπειά μου» αλλά βάζω τρικλοποδιές στα τέρατα σε κάθε άκρη της γης και δίνω το χέρι σε όποιον σηκώνεται.

*Φιλική συμβουλή προς αγνούς/ές φίλους/ες. Στον εμφανή πόλεμο της προπαγάνδας προσέξτε με ποιους ευθυγραμμίζεστε και ποιων τη γλώσσα μιλάτε.

 

Read Full Post »

Ντοκυμαντέρ του 2013 -Η τερατώδης πολιτική και ο βρώμικος πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράκ, μέσω των κρατικών αξιωματούχων του Ιράκ και παραστρατιωτικών ιρακινών ομάδων , που τελικά σαφώς βοήθησε πάρα πολύ στο να γεννηθεί το παρανοικό τέρας του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ). Μια και τα θύματα τότε ήταν σχεδόν αποκλειστικά σουνίτες που αργότερα εντάχθηκαν μαζικά στο ΙΚ μαζί με τους ξένους τζιχαντιστές που είχαν τη χρηματοδότηση πετροδολλαρίων από τις χώρες της χερσόνησου της Σαουδικής Αραβίας.

Μυστικές φυλακές, φρικτά βαναστήρια, δολοφονίες συλληφθέντων, τάγματα θανάτου που δεν ελέγχονταν από καμμιά διάταξη κανόνων. Δηλ φρίκη σε μεγάλο βαθμό ανάλογη με αυτά που κάνει σήμερα και το Ισλαμικό Κράτος (σφαγές αιχμαλώτων και αμάχων, νομιμοποίηση της δουλείας, βιασμοί – η μια φρίκη δεν ξεπλένει την άλλη αντίθετα συνδέονται εδώ σε μεγάλο βαθμό με σχέση αίτιου αιτιατού) το οποίο απλώς τα βαφτίζει «ως νόμο και θέληση του θεού». Ενώ απλώς οι ΗΠΑ και οι εσωτερικοί σύμμαχοι τους στο Ιράκ τα βάφτιζαν «απαραίτητες πολιτικές για να υπάρχουν αποτελέσματα στην εμπέδωση της δημοκρατίας, της ειρήνης και της σταθερότητας»… Μάλιστα…

Επειδή πολλοί αναρωτιούνται πως αναδύθηκε στο Ιράκ κάτι τόσο τερατώδες και παρανοικό σαν το Ισλαμικό Κράτος, χωρίς να κοιτάνε και το ρόλο που έπαιξε και η πρόσφατη ιστορία των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολιτικών των ΗΠΑ στην χώρα και στην περιοχή.

Πρόκεται για μια παραγωγή του 2103 μετά από 15μηνη έρευνα από τον Guardian και το BBC με τίτλο «Untold Story of the Iraq War, Commandos, Dirty Wars and Col. James Steele» που δείχνει όλη την φρίκη αυτού του βρώμικου πολέμο που προηγήθηκε της φρίκης του ΙΚ και τη σχέση βετεράνων των ΗΠΑ που μετέφεραν «τεχνογνωσία» ως σύμβουλοι από άλλους βρώμικους πολέμους με φρικτά βασανιστήρια, σφαγές αιχμαλώτων και εξαφανίσεις, στους οποίους είχαν εμπλακεί «συμβουλευτικά» με το χειρότερο δυνατό τρόπο οι ΗΠΑ (Ελ Σαλβαδόρ).

Κάποια στιγμή όταν γίνει κατορθωτό θα μπουν και Ελληνικοί υπότιτλοι.

Read Full Post »

arresteert-communisten1

 

ΠΗΓΗ

Λέων Κόκοτας για το Avantgarde

Τα εισαγωγικά οφείλονται στο ότι το γεγονός αυτό καθαυτό  ουδεμία σχέση έχει ως περιεχόμενο με αυτό που φαντασιώνεται η Αριστερά ως επανάσταση. Η «ουγγρική επανάσταση» είναι το κεντρικό στοιχείο της εθνικής αφήγησης, ο στροφέας γύρω από τον οποίο συγκροτείται η εθνική ενότητα του ρατσιστικού καθεστώτος Ουρμπάν, στην Ουγγαρία. Υπάρχουν επαναστάσεις που κάνει η Αριστερά και επαναστάσεις που κάνει η Δεξιά. Η συγκεκριμένη «επανάσταση» ανήκει στο «Πάνθεο των ηρώων» της ουγγρικής  και ίσως της παγκόσμιας Δεξιάς. Δεν υπάρχουν επαναστάσεις που απαγάγονται, οι επαναστάσεις νικούν ή ηττώνται. Δεν μπορεί να υπάρξει Δεξιά που να μπορεί να εγγράψει στην παράδοση της ή στο μαρτυρολόγιο της την Ισπανική επανάσταση, το Πολυτεχνείο, τα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ, την Παρισινή Κομμούνα.

Το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος, ο μεταπολεμικός διακανονισμός, το κοινωνικό κράτος είχαν εγγυητή και ο εγγυητής ήταν η ΕΣΣΔ και ο «Διπολικός Κόσμος». Ακόμη και η αντιφασιστική  νεολαία που βγήκε από τον πόλεμο με τα όπλα στα χέρια, για την οποία η Χάνα Άρεντ γράφει στο περιοδικό Partisan ότι δε θα ανεχόταν τίποτε λιγότερο από μια Ευρώπη της Ισότητας και της Δικαιοσύνης, είχε την αναφορά της στο Στάλινγκραντ, τις νίκες του Κόκκινου Στρατού και τις προοπτικές που άνοιγαν αυτές οι νίκες για μια άλλη Ευρώπη. Αυταπάτες, θα μου πείτε. Σωστά, απαντάω εγώ, αλλά έτσι ήταν. Την Ευρώπη αυτή των προσδοκιών που γρήγορα διαδέχθηκε η Ευρώπη του Ψυχρού πολέμου, ο μόνος τρόπος για να νικήσει μια «επανάσταση» όπως της Ουγγαρίας θα ήταν η συνολική ανατροπή του Μεταπολεμικού Διεθνούς Συσχετισμού. Ο μόνος τρόπος για να νικήσει η «εξέγερση» θα ήταν η επέμβαση του ΝΑΤΟ (που για διάφορους λόγους, που δεν είναι του παρόντος να τους αναφέρουμε δεν την επιθυμούσε), η συντριπτική  ήττα της ΕΣΣΔ και η αποικιοποίηση της. Πως τοποθετώ τον εαυτό μου απέναντι στο γεγονός; Λέω λοιπόν ότι εμείς οι κομμουνιστές είμαστε εναντίον της αδικίας. Αν είναι όμως η αποκατάσταση μιας αδικίας να επιφέρει μια ακόμη μεγαλύτερη, ας μην αποκατασταθεί ποτέ. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Εξαιρετικό κείμενο του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, Αντιπρόεδρου  της Βολιβίας, στην κυβέρνηση του Έβο Μοράλες.  Όλο το κείμενο είναι πολύ ενδιαφέρον και μιλά για τις πραγματικές εμπειρίες των ριζοσπαστικών σοσιαλιστικών και αριστερών  κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική.

Μια απόπειρα σε ηπειρωτικό επίπεδο,  με περιορισμούς και λάθη αλλά και σημαντικές επιτυχίες που είναι τώρα σε σημαντική κάμψη, αλλά από το κείμενο αναδύεται αισιοδοξία για το μέλλον μέσα και από ένα τίμιο και πολύ διεισδυτικό απολογισμό με αυτοκριτική.

Μιλάμε βέβαια για ανθρώπους που θα γραφτούν στην Ιστορία ως αληθινή απόπειρα σοσιαλισμού (δημοκρατικού) και όχι ως άθλια απόπειρα τσαρλατανισμού όπως εδώ ο Σύριζα. Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι οι απόψεις του Λινέρα πάνω στην έμπρακτη πολιτική θεωρία και τη πολιτική πράξη  είναι πραγματιστικές και ρεαλιστικές,  χωρίς να χάνουν τίποτα από την επαναστατικότητα τους.

Πηγή: Solidaridad_griega

1024px-banco_del_sur

O Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, Αντιπρόεδρος της Βολιβίας από το 2006 στην κυβέρνηση του Έβο Μοράλες, επιχειρεί τη δική του αποτίμηση για τους κλυδωνισμούς των αριστερών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική.

H πολιτική κρίση στη Βραζιλία με την αποπομπή της Ντίλμα Ρούσεφ από το αξίωμα της Προέδρου της χώρας στις αρχές Σεπτεμβρίου, η αύξηση της κοινωνικής και πολιτικής πίεσης στη Βενεζουέλα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με θέμα την απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο από την Προεδρία, αλλά και η αμφισβήτηση της πολιτικής του Μοράλες στη Βολιβία, διαμορφώνουν ένα τοπίο έντονων πολιτικών ανακατατάξεων στην ήπειρο. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από την ομιλία του Λινέρα στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, τον Μάιο του 2016.

«Βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σημείο καμπής στη Λατινική Αμερική. Ορισμένοι μιλούν για πισωγύρισμα, για την επάνοδο των συντηρητικών δυνάμεων. Η αλήθεια είναι ότι τους τελευταίους δώδεκα μήνες, μετά από μια δεκαετία έντονης προόδου και ενίσχυσης των προοδευτικών και επαναστατικών κυβερνήσεων στην ήπειρο, αυτή η πρόοδος συναντά εμπόδια. Σε κάποιες περιπτώσεις υποχωρεί και σε άλλες απειλείται η συνέχειά της.

Εκεί όπου οι συντηρητικές δυνάμεις κερδίζουν έδαφος, παρατηρούμε μια εντατική διαδικασία επαναφοράς των παλιών ελίτ των δεκαετιών του 1980 και του 1990, οι οποίες επιχειρούν να ανακτήσουν τον έλεγχο του κράτους.

Στο επίπεδο της πολιτισμικής ατζέντας, υπάρχει η αποφασιστική προσπάθεια από ΜΜΕ, μη κυβερνητικές οργανώσεις και οργανικούς διανοούμενους της Δεξιάς, να θέσουν υπό αμφισβήτηση και να αποδυναμώσουν το σχέδιο της αλλαγής και της επανάστασης.

Στοχοποιούν αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε χρυσή και ενάρετη δεκαετία στη Λατινική Αμερική.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

argentina-water

Πηγή: Ημερόδρομος

Το «Ταμείο αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας», δηλαδή η holding «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.» όπως θα ονομάζεται, προβλέπεται από το τρίτο μνημόνιο του Ιουλίου του 2015 που υπέγραψε η κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστεράς» και είναι απόλυτα ανεξάρτητο από το ελληνικό κράτος.

Τον έλεγχο του ξεπουλήματος τον έχει ένα Εποπτικό Συμβούλιο τα μέλη του οποίου ορίζονται και διορίζονται κατόπιν διαταγών των δανειστών- εταίρων της κυβέρνησης. Τα έσοδα του ταμείου από εκποίηση των δημοσίων περιουσιακών στοιχείων πηγαίνουν αποκλειστικά για την αποπληρωμή του «χρέους» της χώρας.

Η «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε» θα αποτελέσει την «ομπρέλα» κάτω από την οποία, με τη μορφή θυγατρικών εταιρειών, θα στεγαστούν οι υπάρχουσες εταιρείες διαχείρισης και συγκεκριμένα το ΤΑΙΠΕΔ, και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Η  κυβέρνηση  του ΣΥΡΙΖΑ περνάει τις ΔΕΚΟ στο νέο «υπερταμείο»  τη στιγμή που  όχι μόνο δεν έχει στελεχωθεί το διοικητικό του συμβούλιο αλλά  δεν έχει καν συσταθεί και ιδρυθεί η εταιρεία holding! Ανάμεσα στις ΔΕΚΟ που οδεύουν προς πλήρη ιδιωτικοποίηση είναι και το δημόσιο δίκτυο νερού.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να υπενθυμίσουμε πως το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματική τη μεταβίβαση του 34,033% της ΕΥΔΑΠ στο ΤΑΙΠΕΔ στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης που επιχείρησε η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου με το σκεπτικό πως η μετατροπή της ΕΥΔΑΠ σε ιδιωτική επιχείρηση είναι αντίθετη στα άρθρα 5 και 21 του Συντάγματος, που επιβάλλουν τη μέριμνα του κράτους για την υγεία των πολιτών και κατοχυρώνουν το δικαίωμα στην προστασία της υγείας. (περισσότερα…)

Read Full Post »

CqzrP4oWAAAbO-p

Ως προς το Μπουρκίνι και την απαγόρευση του στη Γαλλία γίνεται νομίζω καμμιά φορά αδιέξοδη συζήτηση από τους ίδιους τους όρους της.

Για μένα όλο το πράγμα δείχνει την τραγική αποτυχία της δυτικής κουλτούρας των Γάλλων να ενσωματώσει τις τελευταίες δεκατίες τους μουσουλμάνους. Και πρωταρχική αιτία είναι φυσικά κυρίως οικονομικοί λόγοι, ο ανηλεής καπιταλισμός μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και η διάλυση του κοινωνικού κράτους και των εξισωτικών θεσμών κάνει την παράδοση- και τις μετριοπαθείς και τις εξτρεμιστικές ερμηνείες της- και την θρησκευτική ταυτότητα να μοιάζουν ως «αληθινές διέξοδους». Κάτι που φυσικά δεν είναι μόνο «πνευματικό και άυλο» αλλά ταίζεται –στην περίπτωση του militant ισλαμισμού –με λεφτά των Σαουδάραβων ουαχαμπιστών, με την «παράξενη» αποδοχή και έγκριση των δυτικών τους συμμάχων. (Μιλάω για τις διάφορες λίγο πολύ επιθετικές, πουριστικές σκληρές βέρσιον του ισλαμισμού που είναι σε μεγάλο βαθμό εξωγενείς και τροφοδοτούμενος από συγκεκριμένα κέντρα και όχι για την παράδοση της γιαγιάς που την διατηρεί όπως την παρέλαβε)

Και φυσικά η εξτρεμιστική κοινωνιοπαθής βέρσιον του ισλαμισμού με τις τυφλές, κατά απλών ανθρώπων που περπατάνε στο δρόμο, φονικές ενέργειες είναι εκτός συζήτησης, διαπλεκόμενη πάντα όμως με το βρώμικο παιχνίδι των μυστικών υπηρεσιών και την διαχείριση του τελικού πολιτικού και κοινωνικού νοήματος από τα ΜΜΕ των καπιταλιστικών ελίτ. Αλλά και η μετριοπαθής βέρσιον-διαπλεκόμενη επίσης πάντα με μη διαφανείς τρόπους με την εξτρεμιστική- είναι μικρόπνοης «βιωσιμότητας», ψυχολογικής τελικά κυρίως υφής και μια μεγάλη αυταπάτη που στο τέλος του δρόμου είναι η σύγκρουση ή η απομόνωση ως best case scenario. Γιατί εκεί οδηγεί κάθε, κανονιστικό αυταρχικό πρόταγμα ειτε «υλικό » είτε «μεταφυσικό», ειδικά στην σύγχρονη εποχή αν σκεφτούμε και το εφιαλτικό πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού, με ηγεμονεύουσα ιδεολογία τον πόλεμο όλων εναντίων όλων-άσχετα αν είναι πόλεμος του κεφαλαίου εναντίον της κοινωνίας – και την σχεδόν ανυπαρξία δυτικών επαναστατικών μαζικών κομμάτων και οργανώσεων. (περισσότερα…)

Read Full Post »

erdogan1

Aπό τον unexpert 

Σαφώς το πόσο σάπιος και αυταρχικός κρυφοφασίστας είναι ο Ερντογόν δεν κάνει «καλούς» τους αποτυχημένους επίδοξους χουνταίους της Τουρκίας. Μια χούντα ως ξεκάθαρος εδραιωμένος φασισμός αφήνει και λιγότερα περιθώρια αντίστασης. Πάντως ούτως ή άλλως όσοι αντέδρασαν και βγήκαν στους δρόμους, πιστεύω, δεν το έκαναν για τη δημοκρατία αλλά από προσωπολατρία στον νεοσουλτάνο και επειδή έχουν μασήσει το σανό της ισλαμικής βέρσιον του Ερντογαν για αξίες και παράδοση ως χρυσωμένο χάπι για το νεοφιλελερισμό. Πάντως το να θες συναισθηματικά να πέσει με αυτούς τους όρους ο Ερντογάν επειδή τον απεχθάνεσαι-που το συμμερίζομαι πλήρως– είναι πολιτικά μεγάλο λάθος και κυριαρχία των συναισθημάτων πάνω στο πολιτικό κριτήριο. Πολύ πιθανώς το πραξικόπημα να είχε την κρυφή στήριξη της δύσης με πολλούς συμμετέχοντες αλλά ως δοκιμή. Αυτό που έσωσε το νεοσουλτάνο είναι ότι όντως βγήκε ο κόσμος-οι οπαδοί του κυρίως- στους δρόμους απέναντι στα τανκς. Και άρα και για τη δύση πέρασε το τεστ, εφόσον είναι λαοφιλής και ελέγχει αρκετό κόσμο είναι ακόμα χρήσιμος ως πολιτικός παράγοντας. Ενώ φυσικά και το ΝΑΤΟ δεν θα ήθελε ένα ακόμα ανοιχτό εμφύλιο σε όλη την έκταση της Τουρκίας.

Επίσης ο μόνος μεγάλος πολιτικός θεσμός/ κόμμα της Τουρκίας το People’s Democtratic Party, που μπορεί κανείς να αποδεχτεί στα σοβαρά ως δημοκρατικό ήταν εναντίον του πραξικοπήματος. Κάτι λογικό γιατί η χούντα θα έκανε άμεσα, λειτουργώντας υπέρ της αστικής τάξης και με μόνο σκοπό την αναβάθμιση της δύναμης του στρατού ως θεσμό, αυτό που ΄κάνει ο Ερντογάν, αργά και με σαλαμοποίηση. Κάτι που δίνει χρόνο και δυνατότητες αντίστασης, ενώ η χούντα δεν θα τα έδινε αυτά. Και αν και τώρα πια θα γυρίσει πιο «δυνατός» από ποτέ ο Ερντογάν, δεν μπορεί να εξαφανίσει τα αληθινά βαθιά προβλήματα. (περισσότερα…)

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: