Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ’ Category

Το ΕΑΜ έφτασε πολύ ψηλά, σε κορυφές απάτητες για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά δεν μπόρεσε λόγω αντικειμενικών κι υποκειμενικών αδυναμιών, να προχωρήσει παραπέρα, στο τελικό άλμα και στην έφοδο προς τον ουρανό. Κι αν τελικά έφτασε στη βρύση, αλλά τα έκανε μούσκεμα, πότισε ωστόσο με το χνάρι του τον εικοστό αιώνα και συνεχίζει να είναι αστείρευτη πηγή διδαγμάτων (θετικών κι αρνητικών) για το λαϊκό κίνημα.

Libération Popular

Mέ αφορμή τα γραφόμενα κάποιας  Ελια  Ζερβού μετα τήν επιστολή του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη ο οποίος είχε το θάρρος νά γράψει τα πράγματα με το όνομα τους,αναδημοσιεύσουμε τούτο το άρθρο γιά την κάθε νεοφιλελέρα πού προσπαθεί με τόν έναν ή τόν άλλον τρόπο να δικαιολογήσει τα εγκλήματα των ναζί,των δοσίλογων τών προγόνων τους……ο νοών νοείτο

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.130 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Read Full Post »

 

Απολογισμός της χυδαίας και τραμπούκικης επίθεσης του ναζί Κασιδιάρη σε ακροδεξιό Δένδια, που και αυτός με την σειρά του έχει αφήσει «όμορφες» μνήμες ακραίας αυταρχικότητας, ως υπουργός Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη και έχει εξυμνήσει στη βουλή με παρρησία τον δικτάτορα Μεταξά:

Mια «σε κίνδυνο» «αντιπροσωπευτική» μεταδημοκρατία -που δεν έχουν μείνει και πολλά για να υπερασπίσεις, πιο «μάγκες» οι εγκληματίες ναζί στα μάτια κρετίνων και λούμπεν οπαδών και ένα ακόμα μνημόνιο αμάσητο από την βουλή #vouli

Οι ναζί θα είναι ναζί και οι ακροδεξιοί σαν τον Δένδια ακροδεξιοί. Υπάρχει η κλίμακα επικινδυνότητας του φασισμού και οι κασιδιάρηδες είναι πολύ πιο πάνω από όλους, στο τέρμα κόκκινο.

Εγώ δεν συμπάσχω και τόσο με τον Δένδια αλλά κατανοώ τον κίνδυνο της διόγκωσης της ψευδο-αντισυστημικότητας των ναζί, των ιδανικών και πιο αδίστακτων υπηρετών της καπιταλιστικής ολιγαρχίας ειδικά όταν όλοι οι φερετζέδες και τα προσχήματα πέφτουν εντελώς.

Οι οποίοι ναζί επιδιώκουν σχεδιασμένα -με σπρώξιμο θεωρώ και από το βαθύ κράτος- να βρεθούν στο επίκεντρο ως «αντισυστημικοί και λύση» με κάτι τέτοια, που είναι το βασικό «πολιτικό» τους μάρκετινγκ.

Αυτό που παρατηρώ όμως είναι μια συσπείρωση του «δημοκρατικού» τόξου στο πολιτικό «αντιπροσωπευτικό» εποικοδόμημα «από πάνω», του τύπου «όλοι ενάντια στους ναζί», λες και αυτοί είναι ένα ανεξάρτητο «πολιτισμικό και ηθικό» φαινόμενο εγκληματικών πρακτικών και βρωμερής χυδαίας συμπεριφοράς, που έπεσε από τον ουρανό (πιο σωστά ανέβηκε από τα βάθη του βούρκου ) που θα αντιμετωπιστεί «ηθικά και θεσμικά».

Λες και δεν είναι όλη αυτή η εγκληματική μούργα, δημιούργημα πρώτα και πάνω από όλα της ίδιας της κρίσης του καπιταλισμού σε όλα τα επίπεδα, πρωταρχικά στο οικονομικό επίπεδο που παρασύρει -ή έστω «αποκαλύπτει»- την σκληρή αλήθεια του καπιταλισμού και στα άλλα επίπεδα, και της συνεχιζόμενης έντασης και εκβάθυνσης αυτής της κρίσης, που διαχειριστικοί φορείς της ( κρίσης) και πολιτικά υπεύθυνοι-με ξεκάθαρη συνειδητή επιλογή τους- είναι αυτοί που συγκροτούν το «δημοκρατικό» μέτωπο.

Στο μέλλον βλέπω ένα συγκροτημένο μέτωπο «δημοκρατίας» που θα μαλλιοτραβιέται για διαχειριστικά «επίδικα» της νεοφιλ καπιταλιστικής φρίκης ή θα κατεβαίνει μαζί σε «δημοκρατική» σύμπνοια, ανάλογα με τα κόζα. Και αυτό απέναντι στην ΧΑ, δίνοντας της συμβολικά και έμμεσα το ρόλο της «αντισυστημικής» αντιπολίτευσης. Κάτι που δεν θεωρώ ότι θα πιάσει ρίζες λόγω της συγκεκριμένης ιστορίας της Ελλάδας, που δίνει συγκεκριμένο ταβάνι στην ΧΑ, αλλά θα είναι ένα ακόμα παραπλανητικό «επίδικο», σε μια παράσταση όπου η θεσμική «δημοκρατία» ενισχύει συνεχώς με τις νεοφιλ και μνημονιακές πολιτικές της τον εγκληματικό φασισμό και ναζισμό, για να αυτοανακηρύσσεται συνεχώς όλο και πιο απαραίτητη ως ο αναγκαίος φραγμός απέναντι του, σε ένα ατέρμων φαύλο κύκλο.

Αυτή είναι η κατάντια τους, όλου του μνημονιακού νεοφιλ τόξου (σύριζα, νδ, πασοκ, φιλελε λιμά) όπου παλεύουν μεταξύ τους -δήθεν- για τα «επίδικα» γελοίων διαχειριστικών σοφισμάτων και τεχνασμάτων όπως η ψευτοαναδιάρθρωση του χρέους, τα -δήθεν- αντίμετρα και τον κατάλληλο ρυθμό και την εμπροσθοβαρής ή οπισθοβαρής χρονικότητα εκτέλεσης (μας) των φονικών ταξικών μέτρων.

υγ

Και μιλάω πάντα για το «αντιπροσωπευτικό» πολιτικό εποικοδόμημα των κομμάτων «από πάνω». Στην κοινωνική βάση πάντα καλή είναι η δράση, η εγρήγορση και η άμυνα στους ναζί και στα τάγματα ασφαλείας και ας είναι μονοθεματική και χωρίς πολιτική στρατηγική. Άλλο αν χρειάζεται για μένα και πολιτική στρατηγική βάθους για να χτυπηθούν και τα αληθινά αίτια του φασισμού και ναζισμού.

Read Full Post »

Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο σε αυτά τα πλαίσια ενός «μαφιόζικου» καπιταλισμού (όχι πως υπάρχει μη μαφιόζικος και «καλός» απλώς διαφορετικοί τρόποι ιδεολογικής επιβολής του) , είναι δομημένο για να λειτουργεί με όρους ωμής δύναμης και επιβολής, μέσα από τα πολλά φράγκα των ολιγαρχών, που ούτως ή άλλως ξέρουν να παίρνουν με διάφορους τρόπους πάντα πιο πολλά από όσα δίνουν, τις παρασκηνιακές βρώμικες ίντριγκες και την βία.

Είναι η κανονικότητα του αυτή και όχι κάποια παρεκτροπή που μπορεί να «διορθωθεί». Απλώς υπάρχουν όρια όπως το «να μην υπάρχουν δα και νεκροί ή σακατεμένοι» που βάζουν οι αρχιμαφιόζοι εφοπλιστές, επιχειρηματίες και «επενδυτές» των ΠΑΕ και το κράτος, απλώς και μόνο για το PR αυτής της «βιομηχανίας» θεάματος και την μη παρεμπόδιση της συνέχισης της λειτουργίας της ίδιας της «βιομηχανίας» (παρόλο που και με νεκρούς έχουμε δει ότι οι μπίζνες συνεχίζουν ως συνήθως). Όχι τόσο ως κερδοφόρας μπίζνας το ίδιο αλλά ως ιδανικό ξέπλυμα άλλων κερδοφόρων δραστηριοτήτων.


Παρόλο που υπάρχει και το αθλητικό θέαμα και το φίλαθλο πνεύμα σε πολλούς θεατές. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο και μια χαρά συνυπάρχουν. Απλώς θεσμικά εντός του καπιταλισμού το αληθινά κυρίαρχο που θα καθορίζει την λειτουργία του ποδοσφαίρου -όταν το βλέπεις με όρους κοινωνικούς και οικονομικούς – θα είναι πάντα η επιβολή του “ισχυρότερου” με όρους καπιταλισμού ή “πολιτισμικού” καπιταλισμού.

Read Full Post »

no-turning-back-sign-sky-4719357

 

Η τελική χειρότερη κατάληξη θα είναι η δραχμή με τους όρους Σόιμπλε/Ε.Ε./Eurogroup από ένα «απελπισμένο» συμβιβασμό από την αστική τάξη που θα κοιτάξει φυσικά και τότε να αρπάξει, μαζί με τους λακέδες της, ότι μπορεί -όχι με τόσο κέφι βέβαια και με αρκετό αληθινό κλαψούρισμα μια και με ευρώ (και Ε.Ε.) σαφώς είναι better off που λένε οι Αμερικάνοι φιλελέδες.

Αλλά όταν η μόνη αναγκαστική «διέξοδος» θα είναι αυτή, τότε θα γίνει το νέο σχέδιο «σωτηρίας» της αστικής τάξης και θα την διαλαλούν οι κάθε Κούλης και Τσίπρας μαζί με τα κάθε λογής πολιτικάντικα λιμά, που απλώς έτυχε να περνάνε και είδαν φως, ΕΣΠΑ και βουλευτικά μισθά και μπήκαν. Πάρα πολλοί τέτοιοι τελευταίοι φυσικά υπάρχουν και σε συριζονουδούλα, απλώς υποταγμένοι και προσαρμοσμένοι στην «διαφορετική» ιδεολογία-ζόμπι που εκφράζει το κάθε κόμμα εξουσίας.

Αδιάφορα τα ρητορικά σχήματα που θα ανακαλύψει ο καθένας τους για να νομιμοποιήσει αυτήν την νέα «δραχμολαγνική” επιλογή «σωτηρίας» (δραχμή με όρους Ε.Ε/Εurogroup/Σόιμπλε όπως και με το ευρώ) , κολλώντας ταυτόχρονα σαν βδέλλα τα τομάρια τους στο νέο αυτό σχέδιο, παρουσιάζοντας την κομματική ψευδοιδεολογία τους, ως μια αναγκαιότητα για τη νέα διαχείριση της πάντα μόνιμης «φυσικής και αναπόφευκτης” φρίκης. Όπως αδιάφορα είναι και τα σημερινά περί “Ευρώπης πατρίδας μας και πατρίδας του διαφωτισμού”, “Η Ευρώπη αλλάζει, λίγη υπομονή να πάρουμε κάνα ψήφο από τους εμμονικούς της λιτότητας” κτλ κτλ. 

Σημασία έχει ότι εντός των πλαισίων του οικονομικού ιμπεριαλισμού της Ε.Ε.-των ισχυρότερων χωρών της-  και του ευρύτερου δυτικού ιμπεριαλισμού, η δραχμή θα παρουσιαστεί και θα εφαρμοστεί ως πολιτική  «αναβαπτισμένη» ως μια νέα ΤΙΝΑ, όπως ακριβώς παρουσιάζεται ως τώρα το ευρώ και η Ε.Ε.. 

Δεν ξέρω αν υπάρχουν οι αναγκαίοι υποκειμενικοί όροι για ένα μαζικό κοινωνικό πρόταγμα οργανωμένο από επίσης μαζικούς πολιτικούς φορείς, που θα στηρίξει ως απάντηση ένα εναλλακτικό φιλολαϊκό σχέδιο που θα είναι σε πλήρη ταξική και πολιτική αντίθεση με το σχέδιο της Ε.Ε. (και αναγκαστικά και της εσωτερικής ολιγαρχίας), με αυτούς τους νέους όρους και το νέο διακύβευμα, δηλ. δραχμή ως η μόνη πια επιλογή ούτως ή άλλως. Στα χαρτιά βέβαια και σε προγράμματα υπάρχει το σχέδιο (ή σχέδια) όπως υπάρχουν και οι εκπρόσωποι του. Αλλά αυτό δεν φτάνει…

Από ότι βλέπω ως τώρα, οι εκπρόσωποι αυτού του σχεδίου/σχεδίων αρκετά εύκολα απαξιώνονται και περιθωριοποιούνται για τα δεδομένα της απήχησης στην κοινωνία που θα έπρεπε να έχουν, ή χειρότερα ίσως κάποιοι να γίνουν και ουρές του αστικού σχεδίου Α* που θα είναι εκπορευόμενο από την Ε.Ε., όσο αυτή τουλάχιστον υπάρχει με την σημερινή μορφή της.

*Και σχέδιο Α και μόνο Α υπήρχε και υπάρχει από την άλλη πλευρά, γιατί μόνο ένα σχέδιο έχουν οι καπιταλιστικές ολιγαρχίες, το ίδιο παντού, την διατήρηση και αναπαραγωγή της οικονομικής και πολιτικής ισχύος τους, με μόνο περιορισμό την αντίσταση με έμπρακτους όρους ισχύος από τους λαούς (ή άλλες πιο ισχυρές ολιγαρχίες αν και αυτό είναι εντελώς άλλης φύσης πολιτικό γεγονός).

Read Full Post »

_82879998_vdayputinchineseap

Ο Πούτιν δεν είναι ένας ακόμα μεγάλος ηγέτης Ιμπεριαλιστής per se αν και εκπρόσωπος και εξισορροπιστής της σάπιας ρωσικής καπιταλιστικής ολιγαρχίας -να μην το ξεχνάμε και αυτό – γιατί αναγκάζεται σε συνεχή άμυνα από τους ωμούς όρους συσχετισμού δύναμης απέναντι στον κακοήθη και ακραία επιθετικό δυτικό ισχυρότερο ιμπεριαλισμό. Επίσης είναι δεσμευμένος και από την πολυετή σοβιετική παράδοση επί ΕΣΣΔ που έχει αφήσει το ισχυρό αποτύπωμα της στο Ρωσικό λαό και κυρίως στο Ρωσικό κράτος και στη στρατηγική που ακολουθεί. Όχι πως παίζει σημαντικό ρόλο σήμερα κάποια αληθινή ισχυρή σοσιαλιστική ιδεολογία στην Ρωσία, αλλά τα κράτη και οι διαμορφωμένοι ιστορικά θεσμοί εντός τους έχουν ιστορική “μνήμη” και διαμορφωμένες “νοοτροπίες”. Η Ρωσία επίσης ήταν πάντα μια πιο εσωστρεφής και περιφερειακή μεγάλη δύναμη και αυτό βασίζεται και σε μια γεωπολιτική και γεωγραφική πραγματικότητα μιας τεράστιας χώρας-”ηπείρου”, στην οποία πάτησε και το -υπό συνεχή διαμόρφωση- σοσιαλιστικό καθεστώς και αναπτύχθηκε ως απομονωμένο σε ένα παγκόσμιο εχθρικό περιβάλλον για σημαντικό χρονικό διαστήμα.

Στις ενδο-ιμπεριαλιστικές διαμάχες σαφώς η Ρωσία εντάσσεται στην αλυσίδα (ή πλέγμα) των μεγάλων ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών χωρών, σαφώς ψηλά σε μια νοητή πυραμίδα -όχι όμως στην κορυφή της. Αλλά σε αυτή τη διαμάχη ο ρόλος της είναι με ένα παράδοξο και έμμεσο τρόπο “θετικός”. Μια και οφείλουμε να ζητάμε και να επιδιώκουμε όσο μπορούμε πάντα, να μην υπάρχει ένας κυρίαρχος πανίσχυρος πόλος που θα σαρώσει τα πάντα επιβάλλοντας μια μόνιμη Pax (Americana εδώ αναγκαστικά) φόβου και πλήρους υποταγής-και είναι οι ΗΠΑ που επιδιώκουν ξεκάθαρα αυτό το ρόλο εδώ και δεκαετίες- αλλά μια “ισορροπία” εν μέσω μιας συνεχούς “ήπιας και συγκρατημένης» ισοβαρούς σύγκρουσης σε μια μόνιμα άλυτη ιμπεριαλιστική «εξίσωση». Που σε μια απότομη πολιτική και οικονομική κατάρρευση στο -ασαφές- μέλλον μπορεί και να μετατραπεί και σε σοσιαλιστική επανάσταση ή έστω σε μια ριζοσπαστική φιλολαϊκή ανατροπή προς τα αριστερά σε κάποια (ή κάποιες) μεγάλη ιμπεριαλιστική χώρα. Πάντα με γνώμονα για την όποια τακτική και στρατηγική, τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στα λαϊκά στρώματα, οι οποίοι συναθροιζόμενοι στη σημερινή φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού με την συνεχή διάλυση της “μεσαίας τάξης” είναι, τουλάχιστον εν δυνάμει, σαφώς η μεγάλη πλειοψηφία σε όλο και πιο πολλές χώρες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Το πλήρες κείμενο από το μπλογκ του Θ. Μαριόλη

Πιο πάνω είναι το λινκ από ένα ενδιαφέρον κείμενο οικονομικής θεωρητικής ανάλυσης,-νομίζω του 2015- για την Ευρωζώνη αν και αρκετά τεχνικό, κάτι όμως όχι και τόσο κακό μια και μέσω εξισώσεων και μαθηματικών σχέσεων που βασίζονται σε αποδεκτές από πολλούς και συμβατές με την πραγματικότητα αξιωματικές θέσεις, το όλο επιχείρημα ενισχύεται.

Συνοπτικά η ίδια η ευρωζώνη, ως «τοπική» διαδικασία παγκοσμιοποίησης, μια και αφήνει πλήρως έκθετα  όλα τα κράτη-μέλη της στον παγκόσμιο ανταγωνισμό αυτά για να λειτουργούν ως οικονομίες εντός της, οφείλουν να προσαρμόζουν τους μισθούς νομοτελειακά και καταναγκαστικά με βάση την παραγωγικότητα κεφαλαίου και εργασίας, πάντα συγκριτικά και σε σχέση με τις ανάλογες παραγωγικότητες στις άλλες χώρες της ζώνης του Ευρώ.

Και επειδή η παραγωγικότητα -ειδικά- του κεφαλαίου και της εργασίας είναι προϊόντα μακρόχρονης καπιταλιστικής ιστορικής και θεσμικής εξέλιξης , οι όλο και χαμηλότεροι μισθοί στις χώρες της περιφέρειας με την χαμηλότερη παραγωγικότητα είναι επίσης μια αναπόφευκτη και νομοτελειακή κατάσταση και καθόλου αποτέλεσμα κάποιας εσφαλμένης πολιτικής, κάποιου “κακού Σόιμπλε” ή «μη σωστής συνεννόησης μεταξύ των μελών-χωρών».

Ενδιαφέρον είναι επίσης ότι όσο χαμηλότερη είναι η παραγωγικότητα κεφαλαίου τόσο μεγαλύτερο το μικτό κέρδος σε απόλυτους αριθμούς -δηλ. στην Ελλάδα κάνουν τρελή μπάζα οι καπιταλιστές- στο νομισματικό, εμπορικό και δημοσιονομικό πλαίσιο εντός ευρωζώνης που διαμορφώνει κοινό ποσοστό κέρδους σε όλες τις χώρες-μέλη. Προφανώς η σύγκλιση του ποσοστού κέρδους ανάμεσα στους καπιταλιστές των χωρών του «πυρήνα» με την υψηλότερη παραγωγικότητα και των περιφερειακών χωρών με την χαμηλότερη, γίνεται με την υψηλότερου κόστους δαπάνη για πάγιες επενδύσεις -εδώ βέβαια βοηθάνε αρκετά και τα ΕΣΠΑ και οι κρατικές επιδοτήσεις- και τα υψηλότερα overhead κόστη στις δεύτερες χώρες. 

Όμως πολλοί από αυτούς τους Έλληνες καπιταλιστές δεν θα χαίρονται για πολύ -παρόλο που ως συνήθως θα βρουν αρκετοί από αυτούς την άκρη να την «κοπανήσουν με τα φράγκα» και να επενδύσουν αλλού ή να κάνουν συνεργίες με Ευρωπαικά μονοπώλια/καρτέλ εντός της χώρας, όσοι δεν έχουν ήδη προβλέψει για αυτό- μια και όπως αναφέρει το ίδιο το κείμενο … «Εξάλλου, όπως έχουμε υποστηρίξει αρκετές φορές, στόχος των «αρχι-τεκτόνων» της ΖΕ είναι η επιβίωση μόνον των τεχνικοοικονομικά προηγμένων επιχειρήσεων. Διότι έτσι, και μόνον έτσι, δηλαδή μέσω σοσιαλ-«δαρβινιστικής» διαδικασίας εκκαθάρισης τ ων «αδυνάμων», θα διαμορφωθεί μία ευρωπαϊκή οικονομία ενιαίου νομίσματος, η οποία θα είναι σε θέση (α) να μεταβεί στο στάδιο της «Πολιτικής Ενοποίησης» κατά – κεφαλαιοκρατικά – ευσταθή τρόπο,»

Το πιο τρομακτικό από όλα είναι το συμπέρασμα στο τέλος σχετικά με την τελική φάση της «Ολοκλήρωσης της Ε.Ε.»

fireshot-screen-capture-455-www_theo-mariolis_gr_files_gr_publications_pop_arthra_oikonomikos_nomos_eurozone_pdf

Read Full Post »

The fall of Eastern Aleppo

Statement by YPG commander Polat Can on the fall of east-Aleppo…
….
Not only did Eastern Aleppo fall, it was completely destroyed. The economy of the biggest economic centre of the middle east and one of the oldest in the world was destroyed. The fall of eastern Aleppo is also the fall of the armed resistance project and their supporters in Turkey, it is the fall of the political Islam and the Muslim Brotherhood and the agents of the Turkish state and its mercenaries and the fall of any forces who fight the Kurdish people. I said it before and say it again “no one will succeed in antagonizing and fighting the Kurdish people”.

At last, the only viable project is the secular and real patriotic project of the Kurdish people, the project of the democratic Syrian forces and the people’s protection units. It is the federal and democratic project that can stand against ISIS and the regime and all the dictators and will also guarantee a free Kurdistan and free Syria.

Enough is Enough!

peoples_protection_units_flag-svgStatement by YPG commander Polat Can on the fall of east-Aleppo.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.296 επιπλέον λέξεις

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: