Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ’ Category

 

Το άρθρο είναι κριτική σε άρθρο του Διονύση Μαλαπέτσα που δημοσιεύτηκε στο Μπλογκ Κατιούσα, στις 30 Ιουλίου 2020 ακολουθούμενο από τον υπότιτλο:  Άκου μεγάλε πατριώτη, όποιος και αν είσαι, ό,τι και αν έχεις κάνει στη ζωή σου, υπάρχουν λόγια και πράξεις που κανείς και τίποτα δεν στα συγχωρεί.* http://www.katiousa.gr/apopseis/chronia-polla-kai-oportounistika/?fbclid=IwAR1-_k3Fa0yR4xiErOhAFpacbCBwsAWBFrH2CQaFuLiqW3ONCdcVZOn1kos

Κατά αρχήν άλλο ο μουσικός Θεοδωράκης και άλλο ο πολιτικός. Και ο πολιτικός Θεοδωράκης, που είναι το θέμα του άρθρου, είναι εξίσου παλιός όσο και ο μουσικός. Συμμετέχει στα Δεκεμβριανά, στο ΔΣΕ και στέλνεται στο στρατόπεδο της Μακρονήσου όπου βασανίζεται μέχρι παράλυσης. Πρόεδρος της Νεολαίας Λαμπράκη, συνιδρυτής και πρόεδρος του ΠΑΜ, πολύημερη απεργία πείνας στα μπουντρούμια της Χούντας. Στη μεταπολίτευση μέσα από μια μακριά πορεία από αντιφατικές δηλώσεις και τοποθετήσεις, όπως αναφέρει αναλυτικά και το άρθρο, καταλήγει στη στήριξη της ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του αρχάγγελου της διαπλοκής. Τότε φυσικά δεν ήταν για το σύστημα και τις παραφυάδες του ούτε αντισημίτης, ούτε λαϊκιστής. Θα υπενθυμίσω ότι το 1972 επισκέπτεται το Ισραήλ δίνοντας συναυλίες και συναντάται με τον Γιασέρ Αραφάτ, στον οποίο επιδίδει το μήνυμα της ισραηλινής κυβέρνησης και προσπαθεί να τον πείσει να αρχίσει συζητήσεις με την άλλη πλευρά. Αλλά όπως λέει και ο λαός τα στερνά τιμούν τα πρώτα: ο Θεοδωράκης κατά τη διάρκεια της θητείας του σαν υφυπουργός στη κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιλαμβάνεται ότι απλώς είναι μια διακοσμητική γλάστρα και παραιτείται. Στη διάρκεια των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών ενάντια στη Γιουγκοσλαβία περνά με τη μεριά του δίκιου και στηρίζει τη χειμαζόμενη χώρα. https://www.youtube.com/watch?v=9SlNBi96HUw                                                                          «Αυτοί έχουν τις βόμβες, ο λαός όμως έχει αποδείξει ότι είναι πιο
δυνατός». (περισσότερα…)

Read Full Post »

Σχετική εικόνα

 

Τα αίτια που προκάλεσαν το στρατιωτικό κίνημα, όπως τα περιέγραψε αργότερα στα απομνημονεύματά του ο αρχηγός του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» Ν. Ζορμπάς ήταν: «Η Βουλευτοκρατία και η συναλλαγή, η οικονομική δυσπραγία ένεκα της πλημμελούς φορολογίας, επιβαρυνούσης ιδίως τας λαϊκάς τάξεις, η κακή απονομή της δικαιοσύνης και η έλλειψις δημοσίας ασφαλείας, ο ατυχής πόλεμος του 1897, το Κρητικόν ζήτημα και το απαράσκευον του κράτους προς οιανδήποτε πολεμικήν δράσιν».* Υπάρχει αναλογία με τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας τα τελευταία δέκα χρόνια;

Ο ατυχής «μη πόλεμος» του 1996, αν και βρίσκεται έξω από τη χρονική περίοδο στην οποία αναφερόμαστε, είναι το αντίστοιχο του ατυχούς πολέμου του 1897. Το πρωθυπουργοκεντρικό πολιτικό σύστημα, η ανυποληψία των πολιτικών στο λαό, τα θαλασσοδάνεια σε ημέτερους, οι αγορές των αιώνων, η υπερχρέωση του δημόσιου, η φοροληστρική πολιτική, η επιβολή του νέου διεθνούς οικονομικού ελέγχου ** μέσω των μνημονίων και η υποταγή στην Τρόϊκα / Θεσμούς, η παντελής αδυναμία του δικαστικού συστήματος να επιβάλλει έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων (λίστα Λαγκάρντ και άλλες), στη διαφθορά, το χρηματισμό και το νεποτισμό του πολιτικού συστήματος, όλα είναι εδώ λες και δεν πέρασε μια μέρα. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Γεώργιος Παπαδόπουλος: Ο μισητός πραξικοπηματίας, το σαμποτάζ του ...

Ο μεταρρυθμιστικός οίστρος δεν λέει να αφήσει ήσυχη την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Νομοσχέδια πάσης φύσεως, νομοσχέδια για όλους (τους υπουργούς), σε ότι μέγεθος και διαστάσεις θέλετε. Κάτι σαν κατάστημα νεωτερισμών. Νόμος για το επιτελικό κράτος. Κατάργηση της αρχής της πλειοψηφίας στα δημοτικά συμβούλια. Κατάργηση του φοιτητικού ασύλου. Αλλαγή του εκλογικού νόμου. Αντικαπνιστικός νόμος. Μίνι συνταγματική αναθεώρηση. Νόμος για το περιβάλλον. Αναπτυξιακός νόμος. Φορολογικό νομοσχέδιο. Τροπολογία για το ποδόσφαιρο. Δεκάδες νομοσχέδια για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Νομοσχέδιο για την παιδεία εν μέσω της υγειονομικής κρίσης. Νόμος για τη ρύθμιση των διαδηλώσεων.

Ωστόσο η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι ταυτόχρονα και μια κυβέρνηση της πράξης. Δεν ψηφίζει απλά αλλά και εφαρμόζει. Δεν εμφορείται από κάποιο πάθος αλλά από αντιμεταρρυθμιστική φρενίτιδα. Δεν ήρθε να ξηλώσει οτιδήποτε έφτιαξε η μεταρρυθμιστική κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Όχι τον νόμο Γαβρόγλου δεν τον πείραξε. Δεν πείραξε τις επεκτάσεις των διευκολύνσεων προς την Υπερδύναμη, δεν ακούμπησε τη συμφωνία των Πρεσπών. Δεν άλλαξε το στρατηγικό προσανατολισμό της χώρας. Ούτε απομακρύνθηκε από την σιωνιστική συμμαχία. Ούτε έπαψε τον ανταγωνισμό με την Τουρκία για τα αέρια και τις Α.Ο.Ζ. . Το διάστημα μάλιστα από την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας μέχρι και τη «βόμβα» Μιωνή – Καλογρίτσα, που χτυπά το κεντρικό ιδεολόγημα του ΣΥΡΙΖΑ, απολάμβανε ιδιότυπης κοινοβουλευτικής ανοχής από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα ότι το γήπεδο είναι δικό της. Και λίγο-λίγο αλλά σταθερά και χωρίς φόβο ανατρέπει τα δεδομένα ολόκληρης της Μεταπολίτευσης.

Μία κυβέρνηση αυτοδύναμη μεν αλλά που ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι χάρις την απογοήτευση που έσπειραν οι ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ κυβερνάει με λιγότερο από το 40% όταν η συμμετοχή ήταν κοντά στο 60%. Δηλαδή με λιγότερο από το 24% επί του συνόλου. Μια κυβέρνηση μειοψηφίας ίσως έχει επίγνωση ότι το έδαφος στο οποίο στηρίζεται είναι ασταθές. Ίσως γιαυτό βιάζεται να ανατρέψει το θεσμικό πλαίσιο .

Το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις είναι  δίδυμο το νομοσχέδιου για το πανεπιστημιακό άσυλο. Και δεν αποτελεί έκπληξη που και τα δύο νομοσχέδια έτυχαν ειλικρινούς συζήτησης με το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ ώστε μπορούν να θεωρηθούν ότι συνδιαμορφώθηκαν και έχουν κοινή την έμπνευση και τον ιδεολογικό πυρετό για το προσδοκώμενο σκοπό. Δίδυμα ως προς το επίκαιρο του περιεχομένου τους: ποιος ενδιαφέρεται για τους αγώνες στα πανεπιστήμια; Ποιος διαδηλώνει; Ποιος διαμαρτύρεται; Οι αριστεροί, οι φοιτητές, οι εκπαιδευτικοί, οι εργάτες, ο λαός. Ενοχλητικές μειοψηφίες!  Μα τότε τι; Άνευ περιεχομένου, τεχνοκρατικές ρυθμίσεις, κάτι σαν Κ.Ο.Κ. για το από που θα περνάει η πορεία ή από ποια πόρτα θα μπαίνει η αστυνομία στα πανεπιστήμια; Φυσικά όχι! Φαντάζει πολυτέλεια σπατάλης χρόνου, κοινοβουλευτικών ωρών διαβούλευσης, ιδεολογικού κορδακισμού, ένδεια φαντασίας και μανία νομοθετικού πρωταθλητισμού. Διαμορφώνουν όμως τα στιβαρά πλαίσια ενός «γενναίου – νέου» κόσμου, τις συντεταγμένες της «χρηστής» πολιτείας. Ορίζουν με «νέους» κώδικες τον τρόπο που θα αναπνέουμε (με μάσκες και από απόσταση), τον τρόπο με τον οποίο θα χαιρετιώμαστε (με τους αγκώνες), τον τρόπο με τον οποίο θα γίνεται το μάθημα (μέσω διαδικτύου – καταργώντας τη φυσική παρουσία), τον τρόπο με τον οποίο θα διαδηλώνουμε (επιτέλους θα περιφρουρήσουμε τις διαδηλώσεις μας από τους γνωστούς – άγνωστους ασφαλίτες). Όχι δεν καταργούνε το δικαίωμα στη διαδήλωση! Τα δικαιώματα όμως προϋποθέτουν υποχρεώσεις. Για την ακρίβεια ρυθμίσεις: κυκλοφοριακές, αστικές ευθύνες, ποινικές ευθύνες. Δεν μπορούμε σε μια κοινωνία που οριοθετείται ολοένα και πιο πολύ από τις ενσωματώσεις κοινοτικού δικαίου στο εθνικό, του κοινοτικού που ποιος το είδε και ποιος το ξέρει, και κυρίως σε ποια εθνικά κοινοβούλια συζητήθηκε, να μένουν αρρύθμιστα τα καθημερινά ζητήματα. Είναι κοινοτυπία ότι δεν μπορούν πενήντα και τριακόσιοι άνθρωποι να κλείνουν την Πανεπιστημίου, η κοινοτυπία όμως πρέπει να γίνει κανονιστικός νόμος.  Κάτι σαν τον αντικαπνιστικό νόμο ή σαν τα πρόστιμα για όσα καταστήματα δεν τηρούν ασφαλείς αποστάσεις. Ο ίδιος ο υπουργός διατείνεται ευθαρσώς ότι πρέπει να τελειώνουμε επιτέλους με το δικαίωμα της διαδήλωσης. Δεν υπάρχει δικαίωμα στη διαδήλωση! Υπάρχει δικαίωμα στην ασφάλεια (της ζωής του αστυνομικού) και στην ιδιοκτησία (επί της Σταδίου και της Πανεπιστημίου).  Οι άνθρωποι αυτοί δεν έρχονται από το παρελθόν, έχουν βέβαια παρελθόν, αλλά από το μέλλον. Από ένα δυστοπικό μέλλον, όπου δεν μας ενδιαφέρει γιατί κλείνεις ένα δρόμο αλλά γιατί ο νόμος τάδε το απαγορεύει. Πάρτε την κλήση και ο τροχονόμος αποσύρεται με τυπικό γραφειοκρατικό στυλ. Άλλος υπάλληλος θα αναλάβει, πάντα άψογα, την επίδοση της κλήτευσης σε απολογία. Άλλος την αναμόρφωση, και πάει λέγοντας. Μία ατελείωτη σειρά υπαλλήλων και δικηγόρων, που φορούν μάσκες και τηρούν σωστά τις αποστάσεις και ανταλλάσσουν τα κορακίστικα των δικαστικών αιθουσών. Κάτι σαν τον «Πύργο» του Κάφκα.

Υ.Γ. Είναι ενδιαφέρον να μάθουμε γιατί το ΚΙΝΑΛ δεν επέμεινε στην πρόταση του βουλευτή του από το Ηράκλειο, κου Γκεγκέρογλου, για θεσμοθέτηση της διαμεσολάβησης της ανεξάρτητης αρχής «Συνήγορος του Πολίτη» ανάμεσα στην αστυνομία και τους διοργανωτές των διαδηλώσεων! Πως δέχθηκε το ΚΙΝΑΛ να καταπιεί οι διαδηλώσεις να κρίνονται νόμιμες ή παράνομες από την αστυνομία! Όταν μάλιστα επισήμαινε συνέχεια, στην διαδικασία της συζήτησης, την αντισυνταγματικότητα του νόμου.

Read Full Post »

 

Η ζωγραφιά προέρχεται από το άρθρο του Yannis V Aylali στο περιοδικό PONTOSNETWORKTR****

Στις 19 Μαΐου, είναι η επέτειος της γενοκτονίας των Ποντίων Ελλήνων. Στο ίδιο κλίμα ανήκει η πολύ ευρύτερα γνωστή, στο παγκόσμιο κοινό, γενοκτονία των Αρμενίων και  το ολοκαύτωμα των Εβραίων. Τα γεγονότα αυτά ενώ είναι ιστορικά και επιστημονικά επιβεβαιωμένα*, χρησιμοποιούνται από τις αστικές τάξεις αυτών των εθνών για να επιτύχουν πολιτικά αποτελέσματα που διαφοροποιούνται από το απλό ηθικό αίτημα αναγνώρισης και δικαίωσης. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί τα παγκόσμια συναισθήματα θλίψης και ντροπής για τα ναζιστικά εγκλήματα εις βάρος των Εβραίων της Ευρώπης. Ρητός στόχος του είναι η  συγκάλυψη της πολιτικής του στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη, που είναι μια πολιτική εθνοκάθαρσης, ακριβώς αντίστοιχης με την πολιτική των Ναζί πριν από 87 χρόνια. Μόνο που τώρα γίνεται με δημοκρατικό μανδύα και στο όνομα του Εβραϊκού λαού. Οι Αρμένιοι εθνικιστές** πάνω από ένα αιώνα δηλητηριάζουν τις σχέσεις του Αρμενικού λαού με τους υπόλοιπους μουσουλμανικούς λαούς του Καυκάσου, πατώντας στην καταστροφή των αρμενικών εδαφών της Ανατολικής Τουρκίας από τους Νεότουρκους. Οι Έλληνες εθνικιστές αποκρύβουν επιδέξια , πολλές φορές με αριστερό προοδευτικό προσωπείο, το τι πραγματικά έγινε στον Πόντο το 1919***. Η άνοδος των ανταγωνιστικών εθνικισμών, του Ελληνικού, του Αρμενικού και του Τουρκικού στα πλαίσια της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η παρέμβαση του Ρωσικού και του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού στο τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα οδήγησε σε ευκαιριακές συμμαχίες με τα γνωστά αποτελέσματα. (περισσότερα…)

Read Full Post »

florakis15

Στις 22 Μαΐου του 2005, έκλεισε τον κύκλο της ζωής  του, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο δεύτερος μακροβιότερος ηγέτης του ΚΚΕ, μετά την Αλέκα Παπαρήγα. Αναδείχτηκε σαν ηγέτης μέσα από τις διώξεις και τους αγώνες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος μετά την ήττα του στα βουνά της Μακεδονίας.

Ξεκίνησε την πορεία του σαν ένας από τους οργανωτές της  μεγάλης απεργίας των τριατατικών, στις 14 Απρίλη 1942, την πρώτη μεγάλη απεργία στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη. Ο Γεώργιος Βαλκανάς θα γράψει στην εφημερίδα Παντριατατική, 3 χρόνια αργότερα, ένα άρθρο-ύμνο στις κατακτήσεις της μεγάλης απεργίας:

«…..Μπορούν και οι σκλάβοι να αγωνίζονται. Και να νικούν. Δύο νίκες. Τη μία της ψυχής, της λευτεριάς. Και την άλλη υλική. Και το σπουδαιότερο: απολύθηκαν όλοι οι κρατούμενοι και ανακλήθηκαν όλες οι απολύσεις. Επτά μέρες και επτά νύχτες στο δρόμο. Μια νίκη, η πρώτη νίκη κατά του κατακτητού και των οργάνων του, που θα τη σεβαστούν και θα τη μνημονεύουν τα χρόνια που θα διαβαίνουν….»

πηγή: ΕΡΤ

Στα Δεκεμβριανά, ταγματάρχης του ΕΛΑΣ, θα πάρει μέρος εκτός των άλλων στην κατάληψη του αρχηγείου της RAF στο Κεφαλάρι.

Τη συμφωνία της Βάρκιζας τη δέχθηκε με ανακούφιση, έχοντας την αυταπάτη, όπως ο ίδιος λέει, ότι οι αντίπαλοι θα την τηρούσαν.

Στον Εμφύλιο αναδεικνύεται σε μεγάλο στρατιωτικό ηγέτη καθώς πετυχαίνει την κατάληψη για αρκετές μέρες του Καρπενησίου. Συμμετέχει στην αμφίβολης χρησιμότητας επιχείρηση κατάληψης της Φλώρινας. Τέλος φέρνει εις πέρας τον εξαιρετικά επιτυχημένο ελιγμό απεγκλωβισμού δυνάμεων του ΔΣΕ και την καταφυγή τους στην Αλβανία.

Είναι από τους βασικούς υποστηριχτές του Ζαχαριάδη στην αντιπαράθεση του με τους Βαφειάδη και Καραγιώργη για το τι έφταιξε για την ήττα.

Από την φυλακή τάσσεται με την πλευρά της επέμβασης των χρουτσωφικών στα εσωτερικά του ΚΚΕ και χαιρετά την αποκαθήλωση του Ζαχαριάδη από την ηγεσία του ΚΚΕ, με στόχο την άρση του «ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος».

Πέρασε συνολικά 18 χρόνια στις φυλακές (με ποινές έως ισόβια κάθειρξη) και τις εξορίες. Η μεγάλη δίκη έγινε τον Μάιο του 1960, στο στρατοδικείο της Αθήνας. Στη δίκη αυτή έδειξε και τον μεγάλο σεβασμό που έτρεφε στο γυναικείο φύλο. Στην απολογία του εξέφρασε «τη χαρά» του και χαιρέτισε «την παρουσία γυναικών στα έδρανα των ενόρκων». Η ευαισθησία του αυτή αναδείχτηκε κι όταν εργάστηκε για την εκλογή της Μαρίας Δαμανάκη στην ηγεσία του Συνασπισμού, όπως και της Αλέκας Παπαρήγα στη γενική γραμματεία του ΚΚΕ (1991). Κάρολος Μπρούσαλης, History Report : Φλωράκης Χαρίλαος : ο σεμνός  «Καπετάν Γιώτης». (περισσότερα…)

Read Full Post »

 

Απεργία διαρκείας έχουν ξεκινήσει εργάτες γης που δουλεύουν στη συλλογή ροδάκινων και κερασιών στη Μακεδονία. Οι εργάτες που κατάγονται από την Αλβανία, ζουν και εργάζονται εικοσιπέντε χρόνια στη βόρεια Ελλάδα. Οι κινητοποιήσεις τους δεν είναι κάτι καινούργιο καθώς από τη δεκαετία του 2000 οι μετανάστες εργάτες αγωνίζονται για το μεροκάματο, το οκτάωρο, την κοινωνική ασφάλιση και μέτρα ασφάλειας στη δουλειά.

Από την πλευρά τους οι αγρότες των περιοχών αυτών αντιδρούν στα αιτήματα των απεργών καθώς το κόστος παραγωγής των αγροτικών προϊόντων είναι τέτοιο που τους φέρνει σε αντιπαράθεση με τον κόσμο της εργασίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι πέρυσι τέτοιο καιρό αρνούνταν να καταβάλουν το εργόσημο με αποτέλεσμα το καθαρό μεροκάματο των νόμιμων εργατών γης να πέφτει από τα 30 κάτω από τα 27 ευρώ. Οι μικρομεσαίοι αγρότες συνθλίβονται ανάμεσα στους εργολάβους και τους εργοστασιάρχες που φέρνουν παράνομους εποχιακούς εργάτες  με άθλιο μεροκάματο, από την Αλβανία και τη Βουλγαρία και το κράτος που τους κυνηγάει με πρόστιμα για την αδήλωτη εργασία. Πρέπει εδώ να πούμε ότι το νόμιμο μεροκάματο είναι 33,60 ευρώ! (περισσότερα…)

Read Full Post »

adonis

Ας μην κοροιδευόμαστε. Οτιδήποτε συμβαίνει μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί παρά να έχει σχέση με την αναπαραγωγή του και δευτερευόντως με την ευημερία των ανθρώπων. Η μέριμνα της κυβέρνησης για την υγεία του πληθυσμού δεν μπορεί να ξεφεύγει από αυτόν το γενικό κανόνα. Κάθε κρίση στο παρελθόν, τελικά χάρις στους χειρισμούς αυτών που κατέχουν την πραγματική εξουσία, απέβαινε προς όφελος της κυρίαρχης τάξης. Η σημερινή κρίση επιπλέον διαθέτει χαρακτηριστικά που μας κάνουν επιφυλακτικούς απέναντι στους χειρισμούς των κυβερνήσεων. Ο νέος κοροναϊός αν συγκριθεί με τον SARS και με τον Η1Ν1 δεν διαφέρει ποιοτικά. Η μεταδοτικότητα του είναι μεγαλύτερη σε σχέση με του SARS, η θνητότητα όμως του τελευταίου είναι υπερτριπλάσια, σε βάθος χρόνου, σε σχέση με του COVID-19**. Κι όμως τα μέτρα που ελήφθησαν στο παρελθόν δεν έχουν καμία σχέση με τα σημερινά.  Για την ακρίβεια δεν ελήφθησαν καθόλου μέτρα.      Δε θα καταφύγουμε σε υποθέσεις, αν και υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για την πιθανότητα το νέο στέλεχος του CO-2 να είναι κάτι πραγματικά επικίνδυνο*** έτσι που να δικαιολογεί τη λήψη των αυστηρών μέτρων. Εμείς θα μείνουμε στην κριτική των πολιτικών αντιμετώπισης της απειλής του κοροναϊού που ακριβώς επειδή αφορούν τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού αλλά   και τους υπαρκτούς χειρισμούς της πολιτικής ηγεσίας μπορούν να εκτεθούν στο φως της κριτικής.

Οι απαγορεύσεις της κυβέρνησης αφορούν τομείς της δημόσιας ζωής και της οικονομίας που δεν αγγίζουν στο ελάχιστο τους χώρους παραγωγής. Εργοστάσια, γιαπιά, χωράφια βρίσκονται εκτός οποιασδήποτε μέριμνας και μέτρων ασφαλείας. Οι χώροι όπου η εργατική τάξη παράγει την αξία είναι γκρίζες ζώνες για το κεφάλαιο. Δεν υπάρχουν στις κατά τ’άλλα λεπτομερέστατες ειδήσεις, συνεχείς ενημερωτικες εκπομπές, τα τρομοκρατικά σποτ του «μένω σπίτι» και βέβαια δεν υπάρχουν στις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου της κυβέρνησης.

Τα μέτρα αφορούν την αναπαραγωγή των συνθηκών ύπαρξης του κεφαλαίου (εκπαίδευση/πολιτισμός/αθλητικές δραστηριότητες/άσκηση θρησκευτικών καθηκόντων κλπ) και διεύρυνσης του (εμπόριο, υπηρεσίες). Ακόμα και στο θέμα αυτό, η κυβέρνηση είναι χαρακτηριστικό ότι όχι μόνο δεν απαγορεύει τις απολύσεις αλλά και επιβάλει μέτρα που ουσιαστικά αναδιατάσσουν τις δραστηριότητες αυτές με τη χρήση νομικών, διοικητικών  και τεχνολογικών εργαλείων που θα αλλάξουν τις σχέσεις κεφαλαίου-εργασίας προς όφελος του πρώτου. Η «ευελιξία» της εφαρμογής-μη εφαρμογής των μέτρων στους χώρους άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων, εμπορικών αθλημάτων, συναυλιών, τραπεζικών δραστηριοτήτων, θαλάσσιων μεταφορών, σωμάτων ασφαλείας, στρατό κλπ αποδεικνύει ότι τα μέτρα είναι σοβαρά και αξιόπιστα ή αστεία ή ακόμα και ανύπαρκτα ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου.

Είναι εύλογο να αναρωτιόμαστε πως θα πληρωθούν χιλιάδες υπάλληλοι του δημοσίου χωρίς να δουλεύουν έστω και για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Η απάντηση βρίσκεται ακριβώς στην έκκληση του πρωθυπουργού προς τους εργοδότες του ιδιωτικού τομέα, σε τομείς αναπαραγωγής και διεύρυνσης του κεφαλαίου, να  μην απολύσουν  υπαλλήλους  τους. Δεν σταματά η κεφαλαιοκρατική παραγωγή. Αλλάζει η σχέση κεφαλαίου-εργασίας στους τομείς αναπαραγωγής των όρων ύπαρξης του και στους τομείς πραγματοποίησης της αξίας και της υπεραξίας. Επομένως χωρίς να θίγεται  ο κρίσιμος πυρήνας της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής αναπροσαρμόζεται, με αφορμή και όχι αιτία την επιδημία, η σχέση κεφαλαίου- εργασίας προς όφελος του πρώτου.

Απόδειξη της διπλής στόχευσης του κεφαλαίου είναι αφενός τα μέτρα ενίσχυσης των επιχειρήσεων ύψους 2 δισ.€ που ανήγγειλε σήμερα ο ΥΠΟΙΚ. κος Σταϊκούρας, με αντάλλαγμα τη διατήρηση των θέσεων απασχόλησης από την πλευρά των εργοδοτών και την εργασιακή ειρήνη από την πλευρά των εργαζομένων, και αφετέρου την αναγγελία από τους θεσμούς  της αναστολής της υποχρέωσης της κυβέρνησης  πρωτογενούς πλεονάσματος 3.5 τοις εκατό, για φέτος.

* Πρόκειται για τα πρώτα μέτρα που εξήγγειλε στις 21 Απριλίου 1967, η Χούντα των συνταγματαρχών, και στα οποία συμπεριλαμβάνεται η απαγόρευση των συναθροίσεων άνω των πέντε ατόμων σε κλειστούς χώρους.

**Αν και αποδείχτηκε πολύ πιο θανατηφόρος (με 10% θνητότητα σε σύγκριση με το περίπου 3% του COVID-19) μόλυνε περίπου 8000 άτομα. Αντιθέτως ο νέος κορωνοϊός έχει ήδη μολύνει πάνω από 100 χιλιάδες άτομα.

Πηγές: https://www.newshub.co.nzhttps://covid19info.live

Από http://www.iatropedia.gr, 7/3/2020

*** Ποτέ ξεκίνησε ο «ασθενής μηδέν» στις ΗΠΑ; Πόσα άτομα έχουν μολυνθεί; Ποια τα ονόματα των νοσοκομείων αναφοράς; Μήπως ήταν ο στρατός των ΗΠΑ αυτός που έφερε τον κορονοϊό στη Γουχάν της Κίνας; Μιλήστε καθαρά. Δώστε στη δημοσιότητα τα στοιχεία σας!

Από το Ριζοσπάστη του Σαββάτου 14 Μαρτίου 2020, σελ.8, πρόκειται για αναφορά του εκπροσώπου του κινεζικού ΥΠΕΞ, Ζάο Λιτζιάν.

Read Full Post »

12360406_828721667254898_2014077014425538092_n

Το πρόβλημα των προσφύγων, η ελληνική κοινωνία, το αντιμετωπίζει κυρίως σαν πρόβλημα εθνικό. Σαν πρόβλημα επιβάρυνσης του ήδη σοβαρότατα υποβαθμισμένου επιπέδου διαβίωσης μας. Τα τελευταία δέκα χρόνια όλοι οι ζωτικοί δείκτες της ελληνικής κοινωνίας έχουν συμπιεστεί στο κατώτερο δυνατό όριο: το κατώτερο όριο επιβίωσης, οι τιμές των ακινήτων, οι μισθοί και οι συντάξεις, οι τιμές παραγωγού (για τα αγροτικά προϊόντα ), η απασχόληση, η αγοραστική δύναμη, η γεννητικότητα του πληθυσμού και το προσδόκιμο ζωής, έχουν πιάσει πάτο, μετά από δέκα χρόνια σκληρής μνημονιακής και μεταμνημονιακής επιτροπείας. Αντίθετα, έχουν εκτιναχθεί στα ύψη η ανεργία (αν την συγκρίνουμε με τη μέση ανεργία της προμνημονιακής εποχής), το ποσοστό του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχιας, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η ακρίβεια και οι φόροι.

Αυτό το οικονομικό περιβάλλον δεν απωθεί μόνο τις επενδύσεις, δεν ελκύει ούτε τους μετανάστες αφού δεν έχει τίποτα ελπιδοφόρο να τους προσφέρει. Αντίθετα πολλοί από τα προηγούμενα κύματα μετανάστευσης φεύγουν από τη χώρα, αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό στην αγορά εργασίας, ειδικά στον αγροτικό τομέα.

Οι νέες εισροές προσφύγων  από το 2015, λόγω της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε Λιβύη, Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Υεμένη και υποσαχάρια Αφρική, έρχονται αντιμέτωπες με θεσμικά πλαίσια  αλλά και εξωθεσμικές καταστάσεις καταπίεσης και γκετοποίησης. Ε.Ε., κράτος, κυβερνήσεις, Μ.Κ.Ο. και τοπικοί παράγοντες επιβάλλουν καθεστώς ακραίας υποβάθμισης της ζωής των προσφύγων, επιβάλλοντας απαράδεκτο καθεστώς  προσωρινότητας και  έλλειψης προστασίας στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.  Έτσι οι πρόσφυγες αποκλείονται από την αγορά εργασίας, την ελληνική κοινωνία ενώ στερούνται τα απαραίτητα για τη στοιχειώδη επιβίωση τους.

Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν θύμα της δυτικής παρέμβασης στη Συρία αλλά και σε όλα τα κράτη που διέλυσαν Αμερικανοί, Βρετανοί και Γάλλοι αποικιοκράτες και τα κράτη δορυφόροι τους, όπως η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία. Είναι κυρίως τμήμα της μεσαίας τάξης της χώρας αυτής που στον εμφύλιο ανάμεσα στο καθεστώς Ασαντ και τις ποικίλες ομάδες της αντιπολίτευσης επέλεξε το δρόμο της προσφυγιάς. Είναι όμως και φτωχολογιά που θυσίασε τα πάντα για μια θέση στη ζωή.

Εμείς σαν λαός προσφύγων και μεταναστών τρέξαμε από την πρώτη στιγμή να συντρέξουμε το ανθρώπινο ποτάμι της δυστυχίας. Κρατήσαμε ψηλά τη σημαία της ανθρωπιάς όταν η «πολιτισμένη» Δύση έστηνε φράχτες ή έκανε υπολογισμούς για πόσους χρειάζεται στις φάμπρικες της.

Κανένα από τα καθεστώτα που διέλυσε η Δύση δεν έχει τα εχέγγυα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ούτε το καθεστώς Άσαντ. Είναι όμως τεράστια υποκρισία για τους δυτικούς από τη μια να στηρίζουν ανεπιφύλακτα καθεστώτα όπως του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας και από την άλλη να διαρρηγνύουν τα ιματια τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Λιβύη και τη Συρία.

Η δυναστεία των Άσαντ, στη Συρία, είναι η ίδια κατάλοιπο της γαλλικής αποικιοκρατία. Ακόμα και αν προσχώρησε στο στρατόπεδο του αραβικού εθνικισμού δεν παύει να είναι υπεύθυνη για την ήττα της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας  στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, με το σιωνιστικό Ισραήλ, το 1973, και τη διευκόλυνση της Αμερικανό-Βρετανικής εισβολής στο Ιράκ, το 2003.

Ωστόσο μέσα στην σοβαρή ασυνέπεια του, το καθεστώς Άσαντ αποτελεί μέρος του «Άξονα της Αντίστασης» δηλαδή αυτών των δυνάμεων στη Μέση Ανατολή που αντιστέκονται στην πολιτική αποικιοποίησης της Δύσης που εκφράζεται με τη στήριξη του κράτους δολοφόνου των Παλαιστινίων, του Ισραήλ. Οι δυνάμεις αυτές είναι το Ιράν, η λιβανέζικη Χεζμπολά, οι δυνάμεις της παλαιστινιακής αντίστασης και κυρίως η Χαμάς και βεβαίως η Συρία που λόγω ακριβώς αυτής της συστράτευσης της έχει στοχοποιηθεί από τη Δύση.

Ο Ερντογάν αντίθετα προσωποποιεί την υποχώρηση της τουρκικής κοινωνίας στην οθωμανική προϊστορία. Του πιστώνουμε  ότι έδιωξε από την Τουρκία το γνωστό και σε εμάς Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και έτσι σε αντίθεση με τις δικές μας κυβερνήσεις χάρισε στον τόπο του σχεδόν είκοσι χρόνια συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης. Εξίσου ή ακόμη σοβαρότερο είναι ότι έχει  απαλλάξει την Τουρκία από την αμερικανοκίνητη στρατοκρατική καμαρίλα και τα συνεχή πραξικόπηματα της. 

 Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι έχει επιβάλει στη γειτονική μας χώρα  ένα προσωποπαγές δικτατορικό καθεστώς. Ότι  μπορεί και κυβερνά χάρις την σύμπραξη με το ανοιχτά φασιστικό  Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης δηλαδή την τουρκική Χρυσή Αυγή. Και τέλος ότι είναι συνυπεύθυνος για τον εμφύλιο στη Συρία, καθώς χρηματοδότησε, σε συνεργασία με το Κατάρ, το Ισλαμικό Κράτος και συνεχίζει να στηρίζει τους αντικαθεστωτικούς τζιχαντιστές στην Ιντλίμπ και αλλού στη Συρία. 

Τι αντιπροτείνουμε λοιπόν εμείς σ’ αυτό που διαβλέπουμε σαν απειλή για τη χώρα μας και μαζί για την υπόθεση της προόδου, της ειρήνης και της ασφάλειας στην ανατολική Μεσόγειο;

Πρώτα – πρώτα δεν μπορούμε να πετάξουμε αυτούς τους ανθρώπους στη θάλασσα, ούτε να στήσουμε φράχτες, να βάλουμε νάρκες ή να ρίχνουμε σφαίρες στο ψαχνό σε όσους εισέρχονται παράνομα στην ελληνική επικράτεια! Γιατί μ’αυτό τον τρόπο θα συμμαχού-σαμε με το πιο αντιδραστικό, οπισθοδρομικό και τυχοδιωκτικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Μια έστω και προσωρινή συμμαχία μαζί του, όσο κι αν έχει χαρακτήρα τακτικής κίνησης, σε ένα τέτοιο κεφαλαιώδες – στρατηγικού χαρακτήρα – ζήτημα, απειλεί την ανατολική Μεσόγειο με γενικευμένη ανάφλεξη και οπισθοδρόμηση και αποτελεί σε τελική ανάλυση κέρδος και ώφελος μόνο για τον Ιμπεριαλισμό! Πρέπει να συνειδητοποιησουμε επιτέλους ότι το Αιγαίο δεν «γκρίζαρε» μόνο εξαιτίας των γεγονότων στα Ίμια. Το ελληνικό κράτος έχει ήδη εκχωρήσει κυριαρχικά του δικαιώματα, στα ανατολικά θαλάσσια όρια του. Στο ΝΑΤΟ την ευθύνη αναζήτησης – διάσωσης. Στη FRONTEX την ασφάλεια και τον έλεγχο της παράνομης διακίνησης ανθρώπων. Και τελευταία την «προστασία» του Γαλλικού Ιμπεριαλισμού απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα.

Δεύτερον, δεν πρέπει να αποξενωθούμε από τον ελληνικό πληθυσμό, και ειδικά στα νησιά του Β.Α. Αιγαίου, που δίκαια ανησυχεί με τον υπερπληθυσμό των προσφύγων, τη δυστυχία και τις αφόρητες συνθήκες στις οποίες ζουν δίπλα τους, για χρόνια. Για την κατάσταση αυτή ευθύνονται Ε.Ε., Μ.Κ.Ο, διακινητές, Ερντογάν, οι ελληνικές κυβερνήσεις και το επανιδρυμένο υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής (Νότης Μηταράκης ).

» Ούτε ανοιχτές, ούτε κλειστές δομές «, έχει εμπεδωθεί, πολύ σωστά, στη συνείδηση του ακριτικού Ελληνισμού. Οι δομές αυτές δεν αποτελούν ασφάλεια ούτε για το κράτος μας, ούτε για τις τοπικές κοινωνίες, ούτε για την επιβίωση του Ελληνισμού στα ανατολικά νησιά μας. Οι δομές αυτές είναι απάνθρωπες,για όσους κόπτονται, υποκριτική ή ειλικρινά, για τα ανθρώπινα δικαιώματα.  

  Τρίτον, η μετάθεση / μετατόπιση του προβλήματος στην ηπειρωτική ενδοχώρα, απλώς μεταφέρει το πρόβλημα σε όλη την ελληνική επικράτεια και ή έχει ήδη δημιουργήσει ή θα δημιουργήσει νέα γκέτο στις ελληνικές πόλεις και την ύπαιθρο.

Τέταρτο, σε θεσμικό επίπεδο, ο μόνος τρόπος για να φύγει το πρόβλημα από την Ελλάδα, είναι η παροχή ταξιδιωτικών εγγράφων σε όλο τον προοσφυγικό πληθυσμό, έτσι ώστε να απεγκλωβιστούν και να πάνε ελεύθερα εκεί που θέλουν αυτοί οι άνθρωποι. Στις «ευημερούσες» μητροπόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής.

Πέμπτον. Επειδή το κράτος, οι πολιτικές δυνάμεις ( εκτός από το ΚΚΕ και κάποιες πατριωτικές δυνάμεις εκτός βουλής ) και το πλειοψηφικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας είναι  υποτελείς απέναντι στους Ευρωπαίους «συμμάχους» μας, και τους διατρέχει το φοβικό σύνδρομο της βίαιης αποβολής της Ελλάδας από την συνθήκη Σένγκεν, δηλώνουμε ευθαρσώς ότι η μόνη σωτη-ρία και ασφάλεια για τη χώρα είναι «να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας» . Οι ξένοι προστάτες όπως πάντα θα  κοιτάξουν πρώτα απ’όλα τα συμφέρον-τα τους. Αν εμείς οι ίδιοι τους κάνουμε τη ζωή εύκολη επειδή φοβόμαστε, τότε αυτοί θα κοιτάξουν πως να ικανοποιή-σουν την Τουρκία που διαχρονικά είναι πιο ικανή στο ανατολίτικο παζάρι.

Έκτο, για όσο διάστημα κράτος, Ε Ε. και ΝΑΤΟ, πολιτικές δυνάμεις και Μ.Κ.Ο., δημιουργούν ανοιχτές ή κλειστές δομές και γκέτο στην ελληνική επικράτεια, εμείς πρέπει να δυναμώσουμε την αλληλεγγύη μας σε κάθε πρωτοβουλία που διαθέτει ένα ελαχιστο κοινό παρονομαστή, αντιμνημονιακής και διεθνιστικής συγκρότησης, απέναντι στις τοπικές κοινωνίες και τους πρόσφυγες. Απέναντι δηλαδή σε κάθε πρωτοβουλία που αγωνίζεται ταυτόχρονα ενάντια στη γκετοποίηση και τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και τον εγκλωβισμό τους στα νησιά του Β. Αν. Αιγαίου και την ελληνική επικράτεια και στον εφοδιασμό τους με ταξιδιωτικά έγγραφα. Ακόμα και παραβιάζοντας την συνθήκη Σένγκεν.

Έβδομο, πρέπει να τονίσουμε ιδιαίτερα την αντιϊμπεριαλιστική αλληλεγγύη μας στο συριακό κράτος, και το συριακό καθεστώς στο βαθμό που αποτελεί μέρος του «Άξονα της Αντίστασης». Κάθε αλλαγή συνόρων ή καθεστώτων που έγινε στον κόσμο με το πρόσχημα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών, από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές, έφερε ανείπωτη δυστυχία, διάλυση των κοινωνιών για χάρη των οποίων υποτίθεται ότι έγινε, και εκατομμύρια προσφύγων. Είναι ευκόλως εννοούμενο ότι η έμπρακτη επίδειξη της αλληλεγγύης μας απέναντι στο συριακό κράτος και καθεστώς, θα στρέψει αυτόματα εναντίον μας όλους τους δήθεν συμμάχους μας. Όλους αυτούς που νίπτουν τας χείρας των για το συνεχιζόμενη έγκλημα του Ιμπεριαλισμού στην Κύπρο. Τους εμπόρους των όπλων που θησαυρίζουν από τον υπερεξοπλισμό Ελλήνων και Τούρκων. Από το μίσος και τον εθνικισμό που καλλιεργειται στους δύο λαούς. Και βεβαίως θα μας φέρει απέναντι από το σύγχρονο κράτος των σταυροφόρων της Δύσης, το κράτος δολοφόνο των Παλαιστινίων, το Ισραήλ. Το ύστατο εφεύρημα της νεοελ-ληνικής γεωστρατηγικής αμυντικής σκέψης απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα.

* Το κείμενο αυτό γράφηκε με αφορμή την καταπληκτική αντίσταση σύσσωμου του λαού του Β. Αν. Αιγαίου ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης Μητσοτάκη να φτιάξει και νέες επιπλέον προσφυγικές δομές – κλειστές αυτή τη φορά – χωρίς να αποσυμφορή-σει τα νησιά από τον τεράστιο πληθυσμό προσφύγων.

 Τα δεδομένα όμως άλλαξαν άρδην  στις 28/ 2, ημέρα κατά την οποία ο πρόεδρος της Τουρκίας άνοιξε τα σύνορα της στους πρόσφυγες διακηρύσσοντας ταυτόχρονα – ψευδώς – ότι και από την ελληνική πλευρά τα σύνορα είναι ανοιχτά. Με αυτόν τον τρόπο ο κύριος Ερντογάν προσπαθεί να αναγκάσει την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, να ικανοποιήσουν την τουρκική επεκτατική πολιτική στη Συρία, μετά την πρόσφατη ήττα του στην Ιντλίμπ. Τα εκατομμύρια των προσφύγων που ζουν χρόνια τώρα στην Τουρκία μετράπηκαν μέσα σε μια νύχτα σε όπλο στα χέρια του αδίστακτου δικτάτορα της γειτονικής χώρας. 

Read Full Post »

 

Στην εκπομπή «Βουλής Βήμα» της κυρίας Κουλούρη, στο κανάλι της Βουλής, τα μεσάνυχτα της Πέμπτης 30 Ιανουαρίου, προσκεκλημένοι η κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, η κυρία Μαριέττα Γιαννάκου και ο ιστορικός κύριος Φιλης. Το κλίμα σπάνιο για πάνελ ελληνικής τηλεόρασης με πολιτικούς. Κι όμως μια ατάκα της κυρίας Γιαννάκου θα μπορούσε να δυναμιτήσει το καλό κλίμα.

Οι κύριες του ελληνικού κοινοβουλίου είχαν προσκληθεί για να δώσουν απαντήσεις σε καυτά θέματα της πολιτικής επικαιρότητας. Η κύρωση της νέας συμφωνίας για την επέκταση των στρατηγικών διευκολύνσεων στις ΗΠΑ, οι πλωτοί φράκτες στο Αιγαίο και άλλα. Σε τι άραγε θα μπορούσαν να διαφωνήσουν οι δύο πολιτικοί όσον αφορά την ελληνοαμερικανική συμφωνία; Την συμφωνία προώθησε η κυβέρνηση Τσίπρα και επικυρώνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η φιλοσοφία κοινή, όσο περισσότερο γινόμαστε απαραίτητοι στους Αμερικανούς τόσο λιγότεροι αυτοί χρειάζονται τους Τούρκους και επομένως τόσο καλύτερα για τα ελληνικά συμφέροντα. Είναι η ίδια φιλοσοφία που ώθησε την προηγούμενη διοίκηση να εμπνευστεί και να ψηφίσει την συμφωνία των Πρεσπών και την νυν διοίκηση να την αποδεχτεί σιωπηλά αν και ήταν σφόδρα εναντίον της στα λόγια. «Ότι συμφέρει τους Αμερικανούς, συμφέρει το Έθνος!» (περισσότερα…)

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: