Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ’ Category

Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1768-1774) - Βικιπαίδεια
Ρωσοτουρκικός πόλεμος 1768 – 1774 -Wikipedia Η αποθέωση της Αικατερίνης της Μεγάλης

Ο τίτλος του άρθρου είναι κομμάτι του τίτλου του άρθρου Παναγιώτη Λαφαζάνη «Σώστε Ναγκόρνο-Καραμπάχ και Αρμενία. Κινδυνεύουν! Αν πέσουν, θα έρθει η σειρά Κύπρου-Ελλάδας» που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο ‘Ισκρα το Σαββάτο 3 Οκτωβρίου. Το άρθρο είναι χαρακτηριστικό μιας ομάδας παρόμοιων άρθρων στον αριστερό χώρο, που ουσιαστικά στον ακήρυχτο πόλεμο Ελλάδας -Τουρκίας παίρνουν μια θέση ιδιαίτερα μαχητική «για την πατρίδα που κινδυνεύει» . Φυσικά σε αυτήν την αντιπαράθεση τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Και κλιμακούμενη τουρκική επιθετικότητα υπάρχει και πραγματικός κίνδυνος να υποστούν σοβαρή βλάβη τα καλώς εννοούμενα ελληνικά συμφέροντα. Ωστόσο από αυτό το σημείο μέχρι να λέμε ότι «Ναγκόρνο Καραμπάχ και Στεπανακέρτ κινδυνεύουν από το τουρκοαζέρικο μαχαίρι» υπάρχει μεγάλη απόσταση! Η θέση ότι πρέπει να διαμορφώσουμε συμμαχίες σε ένα επερχόμενο πόλεμο όχι μόνο προδίδει την βεβαιότητα του πολέμου αλλά και την άποψη που έχουν κάποιοι για τη φύση αυτού του πολέμου .

Η εμμονή του Π. Λαφαζάνη με την ρωσική προστασία είναι επίσης ένα ζήτημα που φέρνει συνέχεια στην αρθρογραφία του και τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Θα το πούμε ανοιχτά. Υπάρχει κι άλλος τρόπος να προστατέψεις την πατρίδα σου από το να διαλέγεις προστάτες. Ένας νέος «βαλκανικός » πόλεμος ενάντια στην Τουρκία θα τολμούσαμε να πούμε δεν είναι τρόπος να προστατέψεις την ειρήνη και τα δικαιώματα των λαών της περιοχής.

Σε μια ανάλυση του ο Λένιν για τους Βαλκανικούς πολέμους έγραφε: «Ποιος ήταν ο πραγματικός ιστορικός λόγος για την λύση επειγόντων Βαλκανικών προβλημάτων δια μέσου ενός πολέμου, ενός πολέμου που καθοδηγήθηκε από αστικά και δυναστικά ενδιαφέροντα; Η κύρια αιτία ήταν η αδυναμία του προλεταριάτου στα Βαλκάνια, και επίσης η αντιδραστική επιρροή και πίεση της ισχυρής Ευρωπαϊκής αστικής τάξης. Φοβούνται την πραγματική ελευθερία και στις χώρες τους και στα Βαλκάνια· ο μόνος σκοπός τους είναι το όφελος εις βάρος άλλων ανθρώπων· ανακατεύουν τον σοβινισμό και την εθνική εχθρότητα για να διευκολύνουν την πολιτική τους να λεηλατούν και να εμποδίζουν την ελεύθερη ανάπτυξη των καταπιεσμένων τάξεων των Βαλκανίων.» https://www.marxists.org/ellinika/archive/lenin/works/1913/03/28/bchauv.htm

Η αδυναμία λοιπόν του προλεταριάτου και η αντιδραστική επιρροή και πίεση της ισχυρής ευρωπαϊκής αστικής τάξης είναι σύμφωνα με την άποψη του Λένιν η κύρια αιτία των πολέμων στα Βαλκάνια. Αν στη θέση της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Βουλγαρίας του 1912 βάλουμε την Αρμενία, τους Κούρδους, τη Συρία με την Ελλάδα σταθερή παρουσία και στους δύο συνασπισμούς, θα έχουμε την καινούργια «Βαλκανική» συμμαχία του 2020. Πάντα σύμφωνα με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Το πρόσχημα βέβαια είναι η αμυντική θέση της Ελλάδας. Ποιος όμως φταίει που έφτασαν τα πράγματα εδώ που έφτασαν. Ποιος κατάργησε μονομερώς το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας το Δεκέμβριο του 1963; Ποιος θυμάται την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Ελληνική Χούντα που άνοιξε το δρόμο στην Τουρκική εισβολή; Ποιος θυμάται τις κομπορρημοσύνες ότι με τα υποθαλάσσια κοιτάσματα φυσικού αερίου θα λύσουμε το οικονομικό μας πρόβλημα; Τι περιμένατε κύριοι τη στιγμή που καταστρέφατε το μορατόριουμ για έρευνες στο Αιγαίο, πόσο μάλλον στην Αν . Μεσόγειο, ότι η αντίπαλη Τουρκική αστική τάξη θα καθόταν ήσυχη να σας κοιτάει;

Μα για να ξαναγυρίσουμε στο Ναγκόρνο Καραμπάχ θυμηθείτε ότι η ανακατωσούρα ξεκίνησε όταν άρχισαν διαδηλώσεις το 1988 στο Γερεβάν , την πρωτεύουσα της Σοβιετικής τότε Αρμενίας για την αυτονομία του αρμενικού θύλακου στο Αζερμπαϊτζάν. Ήταν η Περεστρόικα του «σύντροφου» Γκορμπατσώφ που επέτρεψε την αναζωπύρωση των εθνικιστικών παθών. Ο πόλεμος στον Καύκασο και η έξαρση των «αυτονομιστικών» αιτημάτων σε όλη την επικράτεια της χώρας ήταν ο ισχυρότερος μοχλός για τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η φίλη και ομόδοξη Αρμενία «νίκησε» το Γολιάθ – Αζερμπαϊτζάν με την αδρή βοήθεια της επίσης ομοδόξου Ρωσίας του άλλου «σύντροφου» Γέλτσιν. Σήμερα κατέχει σημαντικές εκτάσεις του Αζερικού εδάφους και έχει ενοποιηθεί με τον Αρμενικό θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Χιλιάδες Αζέροι πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Χιλιάδες νεκροί κι από τις δυο πλευρές. Οικονομίες καθημαγμένες και αναγκασμένες να τρέφουν τους εξοπλισμούς. Είναι το τίμημα της επιστροφής στην καπιταλιστική «ελευθερία»!

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=10954135

Στο χάρτη αποτυπώνεται όλο το «μωσαϊκό» των κρατών και αυτόνομων περιοχών που προέκυψε μετά την ανατροπή και τη διάλυση της ΕΣΣΔ (η διαγραμμισμένη περιοχή είναι εδάφη γύρω από το Ναγκόρνο Καραμπάχ που έχουν καταληφθεί από την Αρμενία). Στο κάτω μέρος της Αρμενίας το Ναχτσιβάν ανήκει στο Αζερμπαϊτζάν

Γιατί όμως το Αζερμπαϊτζάν επιλέγει αυτή τη στιγμή για να απελευθερώσει τα εδάφη του και ίσως να καταλάβει τον Αρμενικό θύλακο; Η απάντηση σίγουρα βρίσκεται στην προσέγγιση της Αρμενίας στη Δύση και μάλιστα στις ΗΠΑ. Είναι φυσικό οι Ρώσοι να ανάψουν το πράσινο φως στην Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν για να υπενθυμίσουν στους φίλους τους Αρμενίους ποιος έχει το πάνω χέρι σ΄αυτή τη «φιλική» σχέση. Ο κύριος Λαφαζάνης και όσοι ξέχασαν τη στάση της Ρωσίας απέναντι στην Κύπρο το Μάρτιο του 2013, ας βάλουν λίγο νερό στο άκρατο φιλορωσικό κρασί τους. Και θα μείνουν να ονειρεύονται Ρωσο – Τουρκικούς πολέμους όσοι ξεχνούν ότι η ιστορία των μεγάλων δυνάμεων είναι γραμμένη με το αίμα των μικρών λαών!

http://tsak-giorgis.blogspot.com/2020/09/blog-post_571.html

Read Full Post »

Έξω αι ΗΠΑ Έξω το ΝΑΤΟ | Δρόμος της Αριστεράς

Η χώρα μας βρέθηκε στο λάθος μέρος, τη λάθος εποχή! Βόσπορος, Δαρδανέλια, Αιγαίο, Κύπρος, Σουέζ, Άντεν, Στενά του Ορμούζ! Μια αδιάσπαστη αλυσίδα περασμάτων και σταθμών, από τη Μαύρη Θάλασσα στον Ινδικό Ωκεανό ως τα χρυσοφόρα κοιτάσματα του Περσικού Κόλπου και τις Ινδίες. Ο έλεγχος τους πάντα αποτελούσε ζήτημα υψίστης προτεραιότητας για τη Βρετανική Αυτοκρατορία και το διάδοχο της τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Δυστυχώς όμως για τις χώρες της περιοχής αυτή η προνομιακή θέση έφερε μόνο πόνο και δυστυχία. Πολέμους, πραξικοπήματα, ανοιχτές επεμβάσεις και αποικιοποίηση.

Αύριο και μεθαύριο, 27 και 28 Οκτωβρίου επισκέπτεται τη χώρα μας ο Υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, κος Μάικλ Πομπέο. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΚΚΕ στα Μ.Μ.Ε σκοπός της επίσκεψης του κου Πομπέο είναι:« Πρώτον, να επισπεύσει τις επικίνδυνες διευθετήσεις στην Αν. Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή, με αποκλειστικό κριτήριο τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα και τη συνοχή στη Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, μέρος των οποίων είναι και η συν-εκμετάλλευση ανάμεσα στις αστικές τάξεις Ελλάδας-Τουρκίας, με βαριές συνέπειες για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας. Δεύτερον, να προ-ωθήσει τα γεωπολιτικά -οικονομικά και στρατιωτικά- συμφέροντα των ΗΠΑ, που ανοίγουν τον δρόμο μόνο για όξυνση των ανταγωνισμών και των νέων πολεμικών συγκρούσεων. Από αυτήν την άποψη, μόνο τυχαίο δεν είναι ότι αυτή η επίσκεψη συμπίπτει με την επανέναρξη των διερευνητικών επαφών Ελλάδας-Τουρκίας».
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/politiki/kke-gia-episkepsi-pompeo

Στην ίδια ανακοίνωση επισημαίνεται ότι: «Το ΚΚΕ τονίζει ότι «θα διαψευστούν για μία ακόμη φορά όσες πολιτικές δυνάμεις καλλιεργούν ψεύτικες προσδοκίες ενόψει της επίσκεψης Πομπέο στην Ελλάδα, όπως έχουν διαψευστεί μέχρι τώρα, με το παραμύθι ότι η περαιτέρω πρόσδεση της Ελλάδας στα αμερικανοΝΑΤΟϊκά σχέδια θα θωράκιζε τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.»

Με αφορμή λοιπόν αυτήν την επίσκεψη θα ξαναπιάσουμε το νήμα των εθνικών προβλημάτων της χώρας μας και θα προχωρήσουμε την προσπάθεια μας να διατυπώσουμε αρχές και προτάσεις για την άμυνα της χώρας μας.

Θα επαναλάβουμε την πάγια θέση της Αριστεράς και του Κομμουνιστικού Κινήματος ότι η ένταξη της χώρας μας στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ) , η παραμονή του σ΄αυτό και οι αμυντικές συμφωνίες της χώρας μας με τις ΗΠΑ δεν διασφάλισαν ποτέ την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της πατρίδας μας. Αντίθετα την επιβαρύνουν με ένα αβάσταχτο πολεμικό προϋπολογισμό και το χειρότερο την εντάσσουν σε ένα «αναγκαστικό» πλαίσιο υποχωρήσεων και πολεμικής αντιπαράθεσης με την Τουρκία. Η δύο χώρες που κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου είχαν βρει επιτέλους ένα ειρηνικό modus vivendi (τρόπο συμβίωσης) μετά από δέκα χρόνια πολέμων και πολύ περισσότερα «ένοπλης ειρήνης», σαν αυτή που έχουμε από το 1974 και μέχρι σήμερα. Τότε οι «προστάτες» των δύο χωρών ήταν η Βρετανική Αυτοκρατορία για την Ελλάδα και οι Κεντρικές Αυτοκρατορίες για την Οθωμανική Αυτοκρατορία, σήμερα «προστάτης» και των δύο είναι οι ΗΠΑ. Κι όμως αν και οι δύο χώρες ζουν στη σκιά του ίδιου ηγεμόνα δεν μπορούν να συνεννοηθούν και να ευημερήσουν. Αντίθετα έχουν έρθει στα πρόθυρα πολέμου περισσότερο από ποτέ.

Επίσης η ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ και αργότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έφερε ούτε διαρκή ευημερία, ούτε ασφάλεια έναντι του «προαιώνιου» εχθρού καθώς ένα από τα επιχειρήματα της ένταξης ήταν ότι αυτόματα τα ελληνικά σύνορα θα γινόταν ευρωπαϊκά!

Πρόσφατα στις δουλείες του ελληνικού κράτους σε ξένες δυνάμεις προστέθηκε και η «συνεργασία» με το Ισραήλ στον αμυντικό σχεδιασμό και ενεργειακό τομέα. πρόκειται για ετεροβαρείς συμφωνίες εις βάρος του ελληνικού κράτους και των φυσικών του συμμάχων στην περιοχή, των Παλαιστινίων.

Στα πλαίσια ενός άρθρου δεν θα θέλαμε άλλο να σας κουράσουμε με γνωστές θέσεις. Πρόθεση μας είναι να σας προτείνουμε κάποια πράγματα που θα μπορούσαν να διασφαλίσουν την ακεραιότητα και την αμυντική ικανότητα της χώρα μας.

Πρώτα από όλα πρέπει να απομακρυνθούν όλες οι ξένες βάσεις και εξυπηρετήσεις προς ξένες χώρες που υπάρχουν στην χώρα μας καθώς αυτές αποτελούν εν δυνάμει δούρειο ίππο για την ασφάλεια της χώρας και πηγή εκβιασμών.

Δεύτερο, η κατάργηση όλων των συμφωνιών με το κράτος άπαρτχάιντ της Ανατολικής Μεσογείου, το Ισραήλ.

Τρίτο, πρέπει να επανεξετάσουμε την μεταναστευτική πολιτική μας και να την εντάξουμε στον αμυντικό σχεδιασμό μας. Έτσι πρέπει να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων και να τους δοθεί η δυνατότητα πολιτογράφησης με την εύλογη υποχρέωση της συμμετοχής τους στην άμυνα της χώρας.

Τέταρτο, ανάπτυξη της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας με την προώθηση της εγχώριας τεχνολογίας και έρευνας. Η εθνική παιδεία, η επιστημονική και τεχνολογική ανάπτυξη και ανεξαρτησία και ο κρατικός σχεδιασμός ζωτικών τομέων για την εθνική προσπάθεια είναι αναπόφευκτος.

Πέμπτο η προστασία κάθε σπιθαμής των εθνικών εδαφών και χωρικών υδάτων είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν υπάρχουν ούτε γκρίζες ζώνες, ούτε ανεκτές παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, ούτε παραχώρηση της εκμετάλλευσης ενάλιων φυσικών πόρων σε αλλοδαπούς πολίτες.

Πέμπτον, αποσύνδεση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων από τις ΑΟΖ. Η Ελλάδα έχει κυριαρχικά δικαιώματα μόνο εντός των συνόρων της, εντός του εθνικού εναερίου χώρου της και εντός των χωρικών της υδάτων. Οι ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδες είναι διεθνή ύδατα στα οποία υπάρχει εθνική επήρεια μόνο μετά από διαπραγμάτευση με όλες τις γειτονικές χώρες σύμφωνα με τις αρχές της προστασίας του περιβάλλοντος και του καλώς εννοούμενου εθνικού συμφέροντος.

Έκτο τέλος, η ειρηνική διευθέτηση και οριοθέτηση των ΑΟΖ με τη συνεννόηση όλων ανεξαιρέτως των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου και μόνο αυτών.

Read Full Post »

File:Arbeit-macht-frei-daniel-hagerman.jpg - Wikimedia Commons

Στην πολιτική πρέπει να είμαστε δίκαιοι και στη δημοσιογραφία αντικειμενικοί. Για αυτό σας συστήνω να διαβάσετε το εξαιρετικό κείμενο του Γιώργου Αδαλή στο SLpress.gr: «Η αλήθεια για την καταστροφή στη Μόρια – Ποιοι έβαλαν τις φωτιές;». Με αφορμή αυτό το εξαιρετικό άρθρο θα πω τι πιστεύω για την καταστροφή του ΚΥΤ της Μόρια.

Η λειτουργία του ΚΥΤ και γενικά της μεταναστευτικής / προσφυγικής πολιτικής του ελληνικού κράτους διαχρονικά είναι άθλια και δεν συνάδει με τις αρχές του ανθρωπισμού που υποτίθεται ότι υπηρετεί το κράτος αυτό. Τόσο η διοίκηση του υφυπουργού Νότη Μυταράκη όσο και η προηγούμενη επί ΣΥΡΙΖΑ συνοψίζονται σε δυο τρεις λέξεις: αδιαφορία για τους πρόσφυγες / μετανάστες και τον ελληνικό πληθυσμό των νησιών, οικονομική εκμετάλλευση του προβλήματος χάριν ημετέρων και ΜΚΟ, αναγόρευση του Ερντογάν σε ρυθμιστικό παράγοντα του προβλήματος από το ελληνικό κράτος και την ΕΕ. Όλοι οι υπεύθυνοι για τη διαχείριση του προβλήματος έχουν αποτύχει. Η καταστροφή στη Μόρια ήταν προαναγγελθέν έγκλημα και ήρθε για να συγκαλύψει αυτή την εγκληματική πολιτική.

Εις βάρος της ζωής και της αξιοπρέπειας των προσφύγων / μεταναστών!

Εις βάρος της ασφάλειας και της περιουσίας των νησιωτών!

Εις βάρος της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητας του ελληνικού κράτους!

Ας μην ψάχνουμε στα θολά νερά των κάθε λογής εμπλεκομένων για να ανακαλύψουμε τους ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος στη Μόρια. Γιατί το έγκλημα δεν είναι στιγμιαίο, για να σας δημιουργήσω σαφείς συνειρμούς με ένα άλλο δήθεν στιγμιαίο έγκλημα. Αλλά διαρκές!

Δεν είναι τοπικό γιατί δεν αφορά μόνο τη Μόρια και τους συγκεκριμένους μετανάστες / πρόσφυγες και κατοίκους αλλά ολόκληρη την Ελλάδα.

Αφορά την ανθρωπιά μας και τον πολιτισμό μας! Δεν μπορούμε να το μεταθέσουμε σε πράκτορες, εξεγερμένους, σε πρόσφυγες θετικούς στον COVID, σε προθέσεις και σχέδια προσφύγων και μεταναστών να φύγουν απ΄τα νησιά και να φτάσουν στην ενδοχώρα, σε ακροδεξιούς και άλλα σενάρια που αναδεικνύουν πτυχές του προβλήματος και κρύβουν το δάσος που βρίσκεται από πίσω! Την πολιτική της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, την ανυπαρξία και ανυποληψία του ελληνικού κράτους.

Η καταστροφή της Μόρια ήταν δώρο εξ ουρανού για την άχρηστη και επικίνδυνη κυβέρνηση Μητσοτάκη γιατί της δίνει μια ευκαιρία να συγκαλύψει τις τραγικές ευθύνες και ανεπάρκειες της, να πάρει τη ρεβάνς της απέναντι στους νησιώτες που την εξευτέλισαν πέρυσι τέτοιο καιρό και να επιβάλλει ενάντια στη θέληση της τοπικής κοινωνίας και καταστρατηγώντας τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών, τις κλειστές δομές υποδοχής και ταυτοποίησης δηλαδή σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Είναι καθήκον κάθε Έλληνα που σέβεται την ιστορία αυτού του τόπου ενάντια στο φασισμό, την ιστορία της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, να αντιδράσει σ΄αυτήν την πολιτική. Να διασώσουμε όσα ψήγματα ανθρωπισμού και πατριωτισμού έχουν απομείνει σ΄αυτή τη χώρα. Την Ελλάδα που λεηλατείται άγρια και χωρίς οίκτο δέκα χρόνια τώρα, από τους «ανθρωπιστές» και «πολιτισμένους» Ευρωπαίους.

Read Full Post »

 

Το άρθρο είναι κριτική σε άρθρο του Διονύση Μαλαπέτσα που δημοσιεύτηκε στο Μπλογκ Κατιούσα, στις 30 Ιουλίου 2020 ακολουθούμενο από τον υπότιτλο:  Άκου μεγάλε πατριώτη, όποιος και αν είσαι, ό,τι και αν έχεις κάνει στη ζωή σου, υπάρχουν λόγια και πράξεις που κανείς και τίποτα δεν στα συγχωρεί.* http://www.katiousa.gr/apopseis/chronia-polla-kai-oportounistika/?fbclid=IwAR1-_k3Fa0yR4xiErOhAFpacbCBwsAWBFrH2CQaFuLiqW3ONCdcVZOn1kos

Κατά αρχήν άλλο ο μουσικός Θεοδωράκης και άλλο ο πολιτικός. Και ο πολιτικός Θεοδωράκης, που είναι το θέμα του άρθρου, είναι εξίσου παλιός όσο και ο μουσικός. Συμμετέχει στα Δεκεμβριανά, στο ΔΣΕ και στέλνεται στο στρατόπεδο της Μακρονήσου όπου βασανίζεται μέχρι παράλυσης. Πρόεδρος της Νεολαίας Λαμπράκη, συνιδρυτής και πρόεδρος του ΠΑΜ, πολύημερη απεργία πείνας στα μπουντρούμια της Χούντας. Στη μεταπολίτευση μέσα από μια μακριά πορεία από αντιφατικές δηλώσεις και τοποθετήσεις, όπως αναφέρει αναλυτικά και το άρθρο, καταλήγει στη στήριξη της ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του αρχάγγελου της διαπλοκής. Τότε φυσικά δεν ήταν για το σύστημα και τις παραφυάδες του ούτε αντισημίτης, ούτε λαϊκιστής. Θα υπενθυμίσω ότι το 1972 επισκέπτεται το Ισραήλ δίνοντας συναυλίες και συναντάται με τον Γιασέρ Αραφάτ, στον οποίο επιδίδει το μήνυμα της ισραηλινής κυβέρνησης και προσπαθεί να τον πείσει να αρχίσει συζητήσεις με την άλλη πλευρά. Αλλά όπως λέει και ο λαός τα στερνά τιμούν τα πρώτα: ο Θεοδωράκης κατά τη διάρκεια της θητείας του σαν υφυπουργός στη κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιλαμβάνεται ότι απλώς είναι μια διακοσμητική γλάστρα και παραιτείται. Στη διάρκεια των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών ενάντια στη Γιουγκοσλαβία περνά με τη μεριά του δίκιου και στηρίζει τη χειμαζόμενη χώρα. https://www.youtube.com/watch?v=9SlNBi96HUw                                                                          «Αυτοί έχουν τις βόμβες, ο λαός όμως έχει αποδείξει ότι είναι πιο
δυνατός». (περισσότερα…)

Read Full Post »

Σχετική εικόνα

 

Τα αίτια που προκάλεσαν το στρατιωτικό κίνημα, όπως τα περιέγραψε αργότερα στα απομνημονεύματά του ο αρχηγός του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» Ν. Ζορμπάς ήταν: «Η Βουλευτοκρατία και η συναλλαγή, η οικονομική δυσπραγία ένεκα της πλημμελούς φορολογίας, επιβαρυνούσης ιδίως τας λαϊκάς τάξεις, η κακή απονομή της δικαιοσύνης και η έλλειψις δημοσίας ασφαλείας, ο ατυχής πόλεμος του 1897, το Κρητικόν ζήτημα και το απαράσκευον του κράτους προς οιανδήποτε πολεμικήν δράσιν».* Υπάρχει αναλογία με τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας τα τελευταία δέκα χρόνια;

Ο ατυχής «μη πόλεμος» του 1996, αν και βρίσκεται έξω από τη χρονική περίοδο στην οποία αναφερόμαστε, είναι το αντίστοιχο του ατυχούς πολέμου του 1897. Το πρωθυπουργοκεντρικό πολιτικό σύστημα, η ανυποληψία των πολιτικών στο λαό, τα θαλασσοδάνεια σε ημέτερους, οι αγορές των αιώνων, η υπερχρέωση του δημόσιου, η φοροληστρική πολιτική, η επιβολή του νέου διεθνούς οικονομικού ελέγχου ** μέσω των μνημονίων και η υποταγή στην Τρόϊκα / Θεσμούς, η παντελής αδυναμία του δικαστικού συστήματος να επιβάλλει έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων (λίστα Λαγκάρντ και άλλες), στη διαφθορά, το χρηματισμό και το νεποτισμό του πολιτικού συστήματος, όλα είναι εδώ λες και δεν πέρασε μια μέρα. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Γεώργιος Παπαδόπουλος: Ο μισητός πραξικοπηματίας, το σαμποτάζ του ...

Ο μεταρρυθμιστικός οίστρος δεν λέει να αφήσει ήσυχη την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Νομοσχέδια πάσης φύσεως, νομοσχέδια για όλους (τους υπουργούς), σε ότι μέγεθος και διαστάσεις θέλετε. Κάτι σαν κατάστημα νεωτερισμών. Νόμος για το επιτελικό κράτος. Κατάργηση της αρχής της πλειοψηφίας στα δημοτικά συμβούλια. Κατάργηση του φοιτητικού ασύλου. Αλλαγή του εκλογικού νόμου. Αντικαπνιστικός νόμος. Μίνι συνταγματική αναθεώρηση. Νόμος για το περιβάλλον. Αναπτυξιακός νόμος. Φορολογικό νομοσχέδιο. Τροπολογία για το ποδόσφαιρο. Δεκάδες νομοσχέδια για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Νομοσχέδιο για την παιδεία εν μέσω της υγειονομικής κρίσης. Νόμος για τη ρύθμιση των διαδηλώσεων.

Ωστόσο η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι ταυτόχρονα και μια κυβέρνηση της πράξης. Δεν ψηφίζει απλά αλλά και εφαρμόζει. Δεν εμφορείται από κάποιο πάθος αλλά από αντιμεταρρυθμιστική φρενίτιδα. Δεν ήρθε να ξηλώσει οτιδήποτε έφτιαξε η μεταρρυθμιστική κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Όχι τον νόμο Γαβρόγλου δεν τον πείραξε. Δεν πείραξε τις επεκτάσεις των διευκολύνσεων προς την Υπερδύναμη, δεν ακούμπησε τη συμφωνία των Πρεσπών. Δεν άλλαξε το στρατηγικό προσανατολισμό της χώρας. Ούτε απομακρύνθηκε από την σιωνιστική συμμαχία. Ούτε έπαψε τον ανταγωνισμό με την Τουρκία για τα αέρια και τις Α.Ο.Ζ. . Το διάστημα μάλιστα από την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας μέχρι και τη «βόμβα» Μιωνή – Καλογρίτσα, που χτυπά το κεντρικό ιδεολόγημα του ΣΥΡΙΖΑ, απολάμβανε ιδιότυπης κοινοβουλευτικής ανοχής από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα ότι το γήπεδο είναι δικό της. Και λίγο-λίγο αλλά σταθερά και χωρίς φόβο ανατρέπει τα δεδομένα ολόκληρης της Μεταπολίτευσης.

Μία κυβέρνηση αυτοδύναμη μεν αλλά που ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι χάρις την απογοήτευση που έσπειραν οι ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ κυβερνάει με λιγότερο από το 40% όταν η συμμετοχή ήταν κοντά στο 60%. Δηλαδή με λιγότερο από το 24% επί του συνόλου. Μια κυβέρνηση μειοψηφίας ίσως έχει επίγνωση ότι το έδαφος στο οποίο στηρίζεται είναι ασταθές. Ίσως γιαυτό βιάζεται να ανατρέψει το θεσμικό πλαίσιο .

Το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις είναι  δίδυμο το νομοσχέδιου για το πανεπιστημιακό άσυλο. Και δεν αποτελεί έκπληξη που και τα δύο νομοσχέδια έτυχαν ειλικρινούς συζήτησης με το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ ώστε μπορούν να θεωρηθούν ότι συνδιαμορφώθηκαν και έχουν κοινή την έμπνευση και τον ιδεολογικό πυρετό για το προσδοκώμενο σκοπό. Δίδυμα ως προς το επίκαιρο του περιεχομένου τους: ποιος ενδιαφέρεται για τους αγώνες στα πανεπιστήμια; Ποιος διαδηλώνει; Ποιος διαμαρτύρεται; Οι αριστεροί, οι φοιτητές, οι εκπαιδευτικοί, οι εργάτες, ο λαός. Ενοχλητικές μειοψηφίες!  Μα τότε τι; Άνευ περιεχομένου, τεχνοκρατικές ρυθμίσεις, κάτι σαν Κ.Ο.Κ. για το από που θα περνάει η πορεία ή από ποια πόρτα θα μπαίνει η αστυνομία στα πανεπιστήμια; Φυσικά όχι! Φαντάζει πολυτέλεια σπατάλης χρόνου, κοινοβουλευτικών ωρών διαβούλευσης, ιδεολογικού κορδακισμού, ένδεια φαντασίας και μανία νομοθετικού πρωταθλητισμού. Διαμορφώνουν όμως τα στιβαρά πλαίσια ενός «γενναίου – νέου» κόσμου, τις συντεταγμένες της «χρηστής» πολιτείας. Ορίζουν με «νέους» κώδικες τον τρόπο που θα αναπνέουμε (με μάσκες και από απόσταση), τον τρόπο με τον οποίο θα χαιρετιώμαστε (με τους αγκώνες), τον τρόπο με τον οποίο θα γίνεται το μάθημα (μέσω διαδικτύου – καταργώντας τη φυσική παρουσία), τον τρόπο με τον οποίο θα διαδηλώνουμε (επιτέλους θα περιφρουρήσουμε τις διαδηλώσεις μας από τους γνωστούς – άγνωστους ασφαλίτες). Όχι δεν καταργούνε το δικαίωμα στη διαδήλωση! Τα δικαιώματα όμως προϋποθέτουν υποχρεώσεις. Για την ακρίβεια ρυθμίσεις: κυκλοφοριακές, αστικές ευθύνες, ποινικές ευθύνες. Δεν μπορούμε σε μια κοινωνία που οριοθετείται ολοένα και πιο πολύ από τις ενσωματώσεις κοινοτικού δικαίου στο εθνικό, του κοινοτικού που ποιος το είδε και ποιος το ξέρει, και κυρίως σε ποια εθνικά κοινοβούλια συζητήθηκε, να μένουν αρρύθμιστα τα καθημερινά ζητήματα. Είναι κοινοτυπία ότι δεν μπορούν πενήντα και τριακόσιοι άνθρωποι να κλείνουν την Πανεπιστημίου, η κοινοτυπία όμως πρέπει να γίνει κανονιστικός νόμος.  Κάτι σαν τον αντικαπνιστικό νόμο ή σαν τα πρόστιμα για όσα καταστήματα δεν τηρούν ασφαλείς αποστάσεις. Ο ίδιος ο υπουργός διατείνεται ευθαρσώς ότι πρέπει να τελειώνουμε επιτέλους με το δικαίωμα της διαδήλωσης. Δεν υπάρχει δικαίωμα στη διαδήλωση! Υπάρχει δικαίωμα στην ασφάλεια (της ζωής του αστυνομικού) και στην ιδιοκτησία (επί της Σταδίου και της Πανεπιστημίου).  Οι άνθρωποι αυτοί δεν έρχονται από το παρελθόν, έχουν βέβαια παρελθόν, αλλά από το μέλλον. Από ένα δυστοπικό μέλλον, όπου δεν μας ενδιαφέρει γιατί κλείνεις ένα δρόμο αλλά γιατί ο νόμος τάδε το απαγορεύει. Πάρτε την κλήση και ο τροχονόμος αποσύρεται με τυπικό γραφειοκρατικό στυλ. Άλλος υπάλληλος θα αναλάβει, πάντα άψογα, την επίδοση της κλήτευσης σε απολογία. Άλλος την αναμόρφωση, και πάει λέγοντας. Μία ατελείωτη σειρά υπαλλήλων και δικηγόρων, που φορούν μάσκες και τηρούν σωστά τις αποστάσεις και ανταλλάσσουν τα κορακίστικα των δικαστικών αιθουσών. Κάτι σαν τον «Πύργο» του Κάφκα.

Υ.Γ. Είναι ενδιαφέρον να μάθουμε γιατί το ΚΙΝΑΛ δεν επέμεινε στην πρόταση του βουλευτή του από το Ηράκλειο, κου Γκεγκέρογλου, για θεσμοθέτηση της διαμεσολάβησης της ανεξάρτητης αρχής «Συνήγορος του Πολίτη» ανάμεσα στην αστυνομία και τους διοργανωτές των διαδηλώσεων! Πως δέχθηκε το ΚΙΝΑΛ να καταπιεί οι διαδηλώσεις να κρίνονται νόμιμες ή παράνομες από την αστυνομία! Όταν μάλιστα επισήμαινε συνέχεια, στην διαδικασία της συζήτησης, την αντισυνταγματικότητα του νόμου.

Read Full Post »

 

Η ζωγραφιά προέρχεται από το άρθρο του Yannis V Aylali στο περιοδικό PONTOSNETWORKTR****

Στις 19 Μαΐου, είναι η επέτειος της γενοκτονίας των Ποντίων Ελλήνων. Στο ίδιο κλίμα ανήκει η πολύ ευρύτερα γνωστή, στο παγκόσμιο κοινό, γενοκτονία των Αρμενίων και  το ολοκαύτωμα των Εβραίων. Τα γεγονότα αυτά ενώ είναι ιστορικά και επιστημονικά επιβεβαιωμένα*, χρησιμοποιούνται από τις αστικές τάξεις αυτών των εθνών για να επιτύχουν πολιτικά αποτελέσματα που διαφοροποιούνται από το απλό ηθικό αίτημα αναγνώρισης και δικαίωσης. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί τα παγκόσμια συναισθήματα θλίψης και ντροπής για τα ναζιστικά εγκλήματα εις βάρος των Εβραίων της Ευρώπης. Ρητός στόχος του είναι η  συγκάλυψη της πολιτικής του στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη, που είναι μια πολιτική εθνοκάθαρσης, ακριβώς αντίστοιχης με την πολιτική των Ναζί πριν από 87 χρόνια. Μόνο που τώρα γίνεται με δημοκρατικό μανδύα και στο όνομα του Εβραϊκού λαού. Οι Αρμένιοι εθνικιστές** πάνω από ένα αιώνα δηλητηριάζουν τις σχέσεις του Αρμενικού λαού με τους υπόλοιπους μουσουλμανικούς λαούς του Καυκάσου, πατώντας στην καταστροφή των αρμενικών εδαφών της Ανατολικής Τουρκίας από τους Νεότουρκους. Οι Έλληνες εθνικιστές αποκρύβουν επιδέξια , πολλές φορές με αριστερό προοδευτικό προσωπείο, το τι πραγματικά έγινε στον Πόντο το 1919***. Η άνοδος των ανταγωνιστικών εθνικισμών, του Ελληνικού, του Αρμενικού και του Τουρκικού στα πλαίσια της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η παρέμβαση του Ρωσικού και του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού στο τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα οδήγησε σε ευκαιριακές συμμαχίες με τα γνωστά αποτελέσματα. (περισσότερα…)

Read Full Post »

florakis15

Στις 22 Μαΐου του 2005, έκλεισε τον κύκλο της ζωής  του, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο δεύτερος μακροβιότερος ηγέτης του ΚΚΕ, μετά την Αλέκα Παπαρήγα. Αναδείχτηκε σαν ηγέτης μέσα από τις διώξεις και τους αγώνες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος μετά την ήττα του στα βουνά της Μακεδονίας.

Ξεκίνησε την πορεία του σαν ένας από τους οργανωτές της  μεγάλης απεργίας των τριατατικών, στις 14 Απρίλη 1942, την πρώτη μεγάλη απεργία στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη. Ο Γεώργιος Βαλκανάς θα γράψει στην εφημερίδα Παντριατατική, 3 χρόνια αργότερα, ένα άρθρο-ύμνο στις κατακτήσεις της μεγάλης απεργίας:

«…..Μπορούν και οι σκλάβοι να αγωνίζονται. Και να νικούν. Δύο νίκες. Τη μία της ψυχής, της λευτεριάς. Και την άλλη υλική. Και το σπουδαιότερο: απολύθηκαν όλοι οι κρατούμενοι και ανακλήθηκαν όλες οι απολύσεις. Επτά μέρες και επτά νύχτες στο δρόμο. Μια νίκη, η πρώτη νίκη κατά του κατακτητού και των οργάνων του, που θα τη σεβαστούν και θα τη μνημονεύουν τα χρόνια που θα διαβαίνουν….»

πηγή: ΕΡΤ

Στα Δεκεμβριανά, ταγματάρχης του ΕΛΑΣ, θα πάρει μέρος εκτός των άλλων στην κατάληψη του αρχηγείου της RAF στο Κεφαλάρι.

Τη συμφωνία της Βάρκιζας τη δέχθηκε με ανακούφιση, έχοντας την αυταπάτη, όπως ο ίδιος λέει, ότι οι αντίπαλοι θα την τηρούσαν.

Στον Εμφύλιο αναδεικνύεται σε μεγάλο στρατιωτικό ηγέτη καθώς πετυχαίνει την κατάληψη για αρκετές μέρες του Καρπενησίου. Συμμετέχει στην αμφίβολης χρησιμότητας επιχείρηση κατάληψης της Φλώρινας. Τέλος φέρνει εις πέρας τον εξαιρετικά επιτυχημένο ελιγμό απεγκλωβισμού δυνάμεων του ΔΣΕ και την καταφυγή τους στην Αλβανία.

Είναι από τους βασικούς υποστηριχτές του Ζαχαριάδη στην αντιπαράθεση του με τους Βαφειάδη και Καραγιώργη για το τι έφταιξε για την ήττα.

Από την φυλακή τάσσεται με την πλευρά της επέμβασης των χρουτσωφικών στα εσωτερικά του ΚΚΕ και χαιρετά την αποκαθήλωση του Ζαχαριάδη από την ηγεσία του ΚΚΕ, με στόχο την άρση του «ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος».

Πέρασε συνολικά 18 χρόνια στις φυλακές (με ποινές έως ισόβια κάθειρξη) και τις εξορίες. Η μεγάλη δίκη έγινε τον Μάιο του 1960, στο στρατοδικείο της Αθήνας. Στη δίκη αυτή έδειξε και τον μεγάλο σεβασμό που έτρεφε στο γυναικείο φύλο. Στην απολογία του εξέφρασε «τη χαρά» του και χαιρέτισε «την παρουσία γυναικών στα έδρανα των ενόρκων». Η ευαισθησία του αυτή αναδείχτηκε κι όταν εργάστηκε για την εκλογή της Μαρίας Δαμανάκη στην ηγεσία του Συνασπισμού, όπως και της Αλέκας Παπαρήγα στη γενική γραμματεία του ΚΚΕ (1991). Κάρολος Μπρούσαλης, History Report : Φλωράκης Χαρίλαος : ο σεμνός  «Καπετάν Γιώτης». (περισσότερα…)

Read Full Post »

 

Απεργία διαρκείας έχουν ξεκινήσει εργάτες γης που δουλεύουν στη συλλογή ροδάκινων και κερασιών στη Μακεδονία. Οι εργάτες που κατάγονται από την Αλβανία, ζουν και εργάζονται εικοσιπέντε χρόνια στη βόρεια Ελλάδα. Οι κινητοποιήσεις τους δεν είναι κάτι καινούργιο καθώς από τη δεκαετία του 2000 οι μετανάστες εργάτες αγωνίζονται για το μεροκάματο, το οκτάωρο, την κοινωνική ασφάλιση και μέτρα ασφάλειας στη δουλειά.

Από την πλευρά τους οι αγρότες των περιοχών αυτών αντιδρούν στα αιτήματα των απεργών καθώς το κόστος παραγωγής των αγροτικών προϊόντων είναι τέτοιο που τους φέρνει σε αντιπαράθεση με τον κόσμο της εργασίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι πέρυσι τέτοιο καιρό αρνούνταν να καταβάλουν το εργόσημο με αποτέλεσμα το καθαρό μεροκάματο των νόμιμων εργατών γης να πέφτει από τα 30 κάτω από τα 27 ευρώ. Οι μικρομεσαίοι αγρότες συνθλίβονται ανάμεσα στους εργολάβους και τους εργοστασιάρχες που φέρνουν παράνομους εποχιακούς εργάτες  με άθλιο μεροκάματο, από την Αλβανία και τη Βουλγαρία και το κράτος που τους κυνηγάει με πρόστιμα για την αδήλωτη εργασία. Πρέπει εδώ να πούμε ότι το νόμιμο μεροκάματο είναι 33,60 ευρώ! (περισσότερα…)

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: