Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ΠΟΛΙΤΙΚΗ’ Category

Ο Σύριζα εμφανίστηκε ως διαχειριστής της φρίκης. Ένας διαχειριστής είναι δήθεν κάτι ουδέτερο που μπορεί να τον οδηγήσει μια ηθική βούληση να μετατρέψει κάτι φρικτό σε λιγότερο φρικτό. Δεν είναι και ούτε ήταν ποτέ έτσι, είναι ένα οργανικό απαραίτητο κομμάτι της πολιτικής ηγεμονίας του καπιταλισμού και της συμβολικής τάξης του.

Δεν πρέπει να υπήρξε και ποτέ διακριτός «ανεξάρτητος» -καθ’έαυτό που λένε- διαχειριστής μιας ωμής δύναμης, όπως είναι η οικονομική και η αληθινή πολιτική ισχύς-του να μπορείς να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις για σένα και να το επιβάλεις σε όλους. Η ίδια η πολιτική διαχείριση «απ’έξω» της αληθινής ισχύος, είναι μια απατηλή πράξη, ένα θέατρο, καλοπαιγμένο ή κακοπαιγμένο, άσχετα αν κάποιοι βυθίζονται με αυταπάτη στους ρόλους τους καμιά φορά. Εντελώς άλλο πράγμα η ταξική συσχέτιση δύναμης που μπορεί να περιορίσει το τι μπορεί να κάνει η ωμή δύναμη του κεφαλαίου, στην οποία προσαρμόζουν τους θεατρικούς ρόλους τους οι διαχειριστές.

Άρπαξαν τώρα οι Ζαίοι τον Μπουτάρη στο «δημοκρατικό» μέτωπο τους μια και «ηρωποιήθηκε» από την όντως άθλια επίθεση λιντσαρίσματος που δέχτηκε ως ένας γέρος μόνος του ανάμεσα στον όχλο. Ο Μπουτάρης ένας νεοφιλελε ακροκεντρώος ο οποίος ως εστέτ αστός έχει κάνει χόμπι του ένα θεσμό γιατί μπορεί-είχε από πριν το οικονομικό και κοινωνικό κεφάλαιο. Γιατί αυτό είναι οι θεσμικές θέσεις για κάποιους αστούς που είναι πιο μερακλήδες και «κουλ», χόμπι όταν βαριούνται και είναι πια αδιέξοδα όλα τα άλλα στην ζωή τους.

«Ενσωμάτωσαν» με την πρώτη ευκαιρία τον Μπουτάρη μια και είναι αφομοιώσιμος και μέρος του συστήματος δύναμης και ηγεμονίας όπως είναι και οι Ζαίοι και που ούτως ή άλλως ποτέ δεν είχαν μεταξύ τους καμιά διαφορά και πάντα ήταν από την ίδια πλευρά. Μόνο για την νομή της συμβολικής παρουσίας τους στην πολιτική σκηνή έριζαν, που όρος της είναι η επιφανειακή διαφοροποίηση καθαρά για λόγους ατομικιστικούς- σε αυτό το παιχνίδι ο καθένας εκπροσωπεί τον εαυτό του και την ομάδα του, ανταγωνιστικά με τους άλλους, για συγκεκριμένη περιορισμένη «ποσότητα» προσοχής, ψήφων και αποδοχής.

Τέλος σωστά έχουν πει και άλλοι ότι περισσότεροι Μπουτάρηδες σημαίνουν περισσότερους εξαγριωμένους και «δικαιωμένους» ακροδεξιούς κάφρους – για όσους έκαναν την βίαιη επίθεση λιντσαρίσματος με γροθιές και κλωτσιές και όχι φυσικά για τους πόντιους που είναι αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας- κάτι το οποίο «θεραπεύεται» με περισσότερους Μπουταρηδες που οδηγούν σε…κτλ κτλ σε ένα σατανικό φαύλο κύκλο που όλο και μεγαλώνει σε διάμετρο και θέλει να αναγκάσει τους πάντες να πάρουν μια θέση μέσα σε αυτόν εκβιαστικά. «Είμαστε όλοι Μπουτάρηδες» αλλά όχι από αλληλεγγύη, θέλουν να μας κάνουν «με μπουνιές και κλωτσιές’.

Advertisements

Read Full Post »

Στην Ιταλία μάλλον αποδείχτηκε ότι το Σύνταγμα εφόσον ερμηνεύεται και εφαρμόζεται ανάλογα πάντα από τους κυρίαρχους δεν αποτελεί καμιά αληθινή εγγύηση για την δημοκρατία και το λαό, όσο και αν είναι πάντα απαραίτητο ως συμβολική αναπαράσταση ενός περιορισμού και καθορισμού της πολιτικής εξουσίας.
Αυτό γιατί η εξουσία ως αυτό που ερμηνεύει πράττει και επιβάλλει όπως την βολεύει κάθε φορά, θα ορίζει τι μπορεί να γίνει και δεν μπορεί να γίνει πάντα στο τέλος. Όσο και αν τα συντάγματα έχουν μέσα ενσωματωμένους κανόνες υπέρ των λαών ως απόρροια άγριων και αιματηρών αγώνων, ακόμα και το πιο ιδανικό σύνταγμα στον κόσμο, παραμένουν κείμενα.

Δεν είμαι καθόλου ειδήμων αλλά είναι απλή η λογική σκέψη ότι τα συντάγματα είναι κείμενα και η πολιτική δύναμη να γίνονται ή να μην γίνονται πράξη τα κείμενα θα είναι κάτι διακριτό και έξω από αυτά.

Πιο πολύ αυτά τα συντάγματα σήμερα είναι ένα πρόβλημα για τον χωρίς απολογίες και φόβητρα εναντίον του καπιταλισμό και την απόλυτη κυριαρχία των αγορών γιατί και η ερμηνεία και η διαστρέβλωση μέχρι ακύρωσης έχει ένα όριο, δεν μπορεί να γράφει κάπου «ορίζεται ως κυριαρχία του λαού το…» και η ερμηνεία να είναι ξεκάθαρα «παπάρια μάντολες η κυριαρχία του λαού».

Οπότε οι φουκαριάρηδες καλοπληρωμένοι ειδικοί της κυβερνησιμότητας, του πολιτικού προσωπικού και του ιδεολογικού μηχανισμού της ΕΕ και των κρατών της μένουν με την πιο δύσκολη και άχαρη δουλειά, γιατί οφείλουν για ιστορικούς και συμβολικούς λόγους να απολογούνται και να διατηρούν μια εσάνς δημοκρατικής επίφασης, σε πολιτικές και αποφάσεις που δεν έχουν σχέση με καμιά δημοκρατία (εδώ λείπει πια και η τυπική νομιμοποίηση με την ψήφο των πολιτών στις πολιτικές που θα οδηγήσουν τους πιο πολλούς στην κοινωνική συντριβή)

Και δεν μιλάμε καν για ένα εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο στην Ιταλία αλλά για την απόπειρα να ξεκινήσει κάτι τέτοιο ρητορικά μόνο, από ένα ακροδεξιό κόμμα και ένα «αντισυστημικό» πιο πολύ απολίτικο μόρφωμα,για ένα επίσης αστικό σχέδιο για πιο κυρίαρχο -καπιταλιστικό πάντα- έθνος κράτος από μερίδα της αστικής τάξης και απελπισμένους μικρομεσαίους και φτωχούς που την ακολουθούν και ελπίζουν σε μια εύκολη σωτηρία -εδώ θυμόμαστε και το δικό μας σενάριο Σύριζα, αν και θα χρειαστούν χρόνια και πολύ προσπάθεια να ξεπεραστεί έμπρακτα η ξεφτίλα των συριζανελ από κάποιους άλλους -ενώ η ιστορία όπως ξετυλίγεται δεν δείχνει καν να χωράει ακόμα και αυτό.

Read Full Post »

Αυτό που υπάρχει ως αποστράτευση, απογοήτευση και απόσυρση-και το λέω ως μέρος αυτού του πράγματος- είναι λάθος να το θεωρούμε μόνο ψυχολογικό φαινόμενο. Είναι πάνω από όλα ένα υλικό φαινόμενο που πηγάζει από τις ταξικές σχέσεις δύναμης. Ο καπιταλισμός έχει χίλια εργαλεία υπέρ του, παντού κυριάρχους θεσμούς σχεδιασμένους με τεχνογνωσία καταστολής και ελέγχου πολλών πολλών δεκαετιών, τεράστιους πόρους και άπειρους πρόθυμους, πλοκάμια ενσωμάτωσης κομματιών ακόμα και αυτών που στέκονται -ή λένε ότι στέκονται- απέναντι του ανταγωνιστικά.

Έχει χίλιες φάλλαγες μπροστά και έμπρακτα ή εν δυνάμει πολλές φάλλαγες στα μετώπισθεν ή μέσα στον αντίπαλο του. Ακόμα και διέξοδοι έκφρασης της άρνησης του, που έχουν τεθεί από τις υλικές συνθήκες του ίδιου πχ σοσιαλ μίντια, είναι καταληκτικά ένας ακόμα τρόπος ελέγχου -διακριτικός και «μαλακός» ως τώρα- μια και οι ίδιες οι πλατφόρμες ανήκουν σε τεράστιες πολυεθνικές που καταγράφουν, συσσωρρεύουν πληροφορίες και τις αξιοποιούν -και με σκοτεινούς τρόπους πολλές φορές.
Η απογοήτευση και η αδυναμία είναι η αντανάκλαση στις συνειδήσεις μιας υλικής συνθήκης και είναι «υγιής» από την άποψη της σωστής και ρεαλιστικής αντίληψης της πραγματικότητας. Η τελευταία είναι και αναγκαία συνθήκη για το οτιδήποτε είναι δυνατό να γίνει στην κοινωνική ζωή και στην Ιστορία.

Δεν μπορώ να τελειώσω με ένα αισιόδοξο επίλογο. Απλώς κοιτώντας προς τα μέσα ή ανακλαστικά προς τους άλλους βλέπω να υπάρχει πάντα επίμονη και η δίψα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Χαρακτηριστικά που αποδυκνείονται «προβληματικά» για την λειτουργία του καπιταλισμού από τα οποία δεν μπορεί να απαλαχτεί, μια και είναι εγγενή στην ανθρωπότητα και στην Ιστορία της. Αντίθετα από ότι νόμιζα και εγώ παίζει σήμερα το κοινωνικοψυχικό να είναι προνομιακό για -ας την πούμε – αντίσταση συγκριτικά με το υλικό πεδίο.

Είναι μια μάχη που έχει χαθεί ξεκάθαρα στα μάτια μας αλλά κανείς συνεχίζει γιατί επίσης καταλαβαίνει ότι είμαι μια μάχη που συνεχίζεται και που δεν έχει τελειώσει και ούτε θα τελειώσει, όπως θα ήθελαν τουλάχιστον.

Read Full Post »

 

Απολογισμός της χυδαίας και τραμπούκικης επίθεσης του ναζί Κασιδιάρη σε ακροδεξιό Δένδια, που και αυτός με την σειρά του έχει αφήσει «όμορφες» μνήμες ακραίας αυταρχικότητας, ως υπουργός Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη και έχει εξυμνήσει στη βουλή με παρρησία τον δικτάτορα Μεταξά:

Mια «σε κίνδυνο» «αντιπροσωπευτική» μεταδημοκρατία -που δεν έχουν μείνει και πολλά για να υπερασπίσεις, πιο «μάγκες» οι εγκληματίες ναζί στα μάτια κρετίνων και λούμπεν οπαδών και ένα ακόμα μνημόνιο αμάσητο από την βουλή #vouli

Οι ναζί θα είναι ναζί και οι ακροδεξιοί σαν τον Δένδια ακροδεξιοί. Υπάρχει η κλίμακα επικινδυνότητας του φασισμού και οι κασιδιάρηδες είναι πολύ πιο πάνω από όλους, στο τέρμα κόκκινο.

Εγώ δεν συμπάσχω και τόσο με τον Δένδια αλλά κατανοώ τον κίνδυνο της διόγκωσης της ψευδο-αντισυστημικότητας των ναζί, των ιδανικών και πιο αδίστακτων υπηρετών της καπιταλιστικής ολιγαρχίας ειδικά όταν όλοι οι φερετζέδες και τα προσχήματα πέφτουν εντελώς.

Οι οποίοι ναζί επιδιώκουν σχεδιασμένα -με σπρώξιμο θεωρώ και από το βαθύ κράτος- να βρεθούν στο επίκεντρο ως «αντισυστημικοί και λύση» με κάτι τέτοια, που είναι το βασικό «πολιτικό» τους μάρκετινγκ.

Αυτό που παρατηρώ όμως είναι μια συσπείρωση του «δημοκρατικού» τόξου στο πολιτικό «αντιπροσωπευτικό» εποικοδόμημα «από πάνω», του τύπου «όλοι ενάντια στους ναζί», λες και αυτοί είναι ένα ανεξάρτητο «πολιτισμικό και ηθικό» φαινόμενο εγκληματικών πρακτικών και βρωμερής χυδαίας συμπεριφοράς, που έπεσε από τον ουρανό (πιο σωστά ανέβηκε από τα βάθη του βούρκου ) που θα αντιμετωπιστεί «ηθικά και θεσμικά».

Λες και δεν είναι όλη αυτή η εγκληματική μούργα, δημιούργημα πρώτα και πάνω από όλα της ίδιας της κρίσης του καπιταλισμού σε όλα τα επίπεδα, πρωταρχικά στο οικονομικό επίπεδο που παρασύρει -ή έστω «αποκαλύπτει»- την σκληρή αλήθεια του καπιταλισμού και στα άλλα επίπεδα, και της συνεχιζόμενης έντασης και εκβάθυνσης αυτής της κρίσης, που διαχειριστικοί φορείς της ( κρίσης) και πολιτικά υπεύθυνοι-με ξεκάθαρη συνειδητή επιλογή τους- είναι αυτοί που συγκροτούν το «δημοκρατικό» μέτωπο.

Στο μέλλον βλέπω ένα συγκροτημένο μέτωπο «δημοκρατίας» που θα μαλλιοτραβιέται για διαχειριστικά «επίδικα» της νεοφιλ καπιταλιστικής φρίκης ή θα κατεβαίνει μαζί σε «δημοκρατική» σύμπνοια, ανάλογα με τα κόζα. Και αυτό απέναντι στην ΧΑ, δίνοντας της συμβολικά και έμμεσα το ρόλο της «αντισυστημικής» αντιπολίτευσης. Κάτι που δεν θεωρώ ότι θα πιάσει ρίζες λόγω της συγκεκριμένης ιστορίας της Ελλάδας, που δίνει συγκεκριμένο ταβάνι στην ΧΑ, αλλά θα είναι ένα ακόμα παραπλανητικό «επίδικο», σε μια παράσταση όπου η θεσμική «δημοκρατία» ενισχύει συνεχώς με τις νεοφιλ και μνημονιακές πολιτικές της τον εγκληματικό φασισμό και ναζισμό, για να αυτοανακηρύσσεται συνεχώς όλο και πιο απαραίτητη ως ο αναγκαίος φραγμός απέναντι του, σε ένα ατέρμων φαύλο κύκλο.

Αυτή είναι η κατάντια τους, όλου του μνημονιακού νεοφιλ τόξου (σύριζα, νδ, πασοκ, φιλελε λιμά) όπου παλεύουν μεταξύ τους -δήθεν- για τα «επίδικα» γελοίων διαχειριστικών σοφισμάτων και τεχνασμάτων όπως η ψευτοαναδιάρθρωση του χρέους, τα -δήθεν- αντίμετρα και τον κατάλληλο ρυθμό και την εμπροσθοβαρής ή οπισθοβαρής χρονικότητα εκτέλεσης (μας) των φονικών ταξικών μέτρων.

υγ

Και μιλάω πάντα για το «αντιπροσωπευτικό» πολιτικό εποικοδόμημα των κομμάτων «από πάνω». Στην κοινωνική βάση πάντα καλή είναι η δράση, η εγρήγορση και η άμυνα στους ναζί και στα τάγματα ασφαλείας και ας είναι μονοθεματική και χωρίς πολιτική στρατηγική. Άλλο αν χρειάζεται για μένα και πολιτική στρατηγική βάθους για να χτυπηθούν και τα αληθινά αίτια του φασισμού και ναζισμού.

Read Full Post »

Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο σε αυτά τα πλαίσια ενός «μαφιόζικου» καπιταλισμού (όχι πως υπάρχει μη μαφιόζικος και «καλός» απλώς διαφορετικοί τρόποι ιδεολογικής επιβολής του) , είναι δομημένο για να λειτουργεί με όρους ωμής δύναμης και επιβολής, μέσα από τα πολλά φράγκα των ολιγαρχών, που ούτως ή άλλως ξέρουν να παίρνουν με διάφορους τρόπους πάντα πιο πολλά από όσα δίνουν, τις παρασκηνιακές βρώμικες ίντριγκες και την βία.

Είναι η κανονικότητα του αυτή και όχι κάποια παρεκτροπή που μπορεί να «διορθωθεί». Απλώς υπάρχουν όρια όπως το «να μην υπάρχουν δα και νεκροί ή σακατεμένοι» που βάζουν οι αρχιμαφιόζοι εφοπλιστές, επιχειρηματίες και «επενδυτές» των ΠΑΕ και το κράτος, απλώς και μόνο για το PR αυτής της «βιομηχανίας» θεάματος και την μη παρεμπόδιση της συνέχισης της λειτουργίας της ίδιας της «βιομηχανίας» (παρόλο που και με νεκρούς έχουμε δει ότι οι μπίζνες συνεχίζουν ως συνήθως). Όχι τόσο ως κερδοφόρας μπίζνας το ίδιο αλλά ως ιδανικό ξέπλυμα άλλων κερδοφόρων δραστηριοτήτων.


Παρόλο που υπάρχει και το αθλητικό θέαμα και το φίλαθλο πνεύμα σε πολλούς θεατές. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο και μια χαρά συνυπάρχουν. Απλώς θεσμικά εντός του καπιταλισμού το αληθινά κυρίαρχο που θα καθορίζει την λειτουργία του ποδοσφαίρου -όταν το βλέπεις με όρους κοινωνικούς και οικονομικούς – θα είναι πάντα η επιβολή του “ισχυρότερου” με όρους καπιταλισμού ή “πολιτισμικού” καπιταλισμού.

Read Full Post »

H ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και η εκβιομηχάνιση ήταν το μάντρα του καθεστώτος της ΕΣΣΔ, σε ένα πλαίσιο σοσιαλιστικής ισότητας (σαφώς πολύ μεγαλύτερης από πριν) και «απελευθέρωσης» της εργασίας ως παραγωγικής δύναμης, δεν ήταν η πλήρης απελευθέρωση του ανθρώπινου υποκειμένου και ας ήταν και αυτό στα ειλικρινώς διακηρυγμένα προτάγματα, αλλά αδύνατο να γίνει τότε. Η ίδια η «φυσικά τάξη πραγμάτων» τότε με την δυναμική ανάδυση και κυριαρχία της τεχνικής και της τεχνολογικής παραγωγής οδηγούσε εκεί ως το κυρίαρχο Ιστορικό πλαίσιο. Και μάλιστα σε ένα πλαίσιο ανταγωνισμού ζωής και θανάτου με τις καπιταλιστικές χώρες σε αυτό ακριβώς στο πεδίο, στην παραγωγή και στην τεχνική.

Κανένα κομμουνιστικό κόμμα όπως και να ήταν εσωτερικά και ιδεολογικά συγκροτημένο και όποια αλληλεπίδραση να είχε με τις μάζες δεν νομίζω ότι μπορούσε να αγνοήσει και να προσπαθήσει να «αλλάξει» τις Ιστορικές δυνάμεις, χωρίς να υποστεί αφανισμό το ίδιο και το πρόταγμα του.

Άρα ένα καθεστώς πραγμάτων στην ΕΣΣΔ που θα συνέχιζε να υπάρχει και να παίζει αληθινό ρόλο (επαναστατικό και ενάντια στον καπιταλισμό) στο παγκόσμιο παιχνίδι των ιδεολογικών και υλικών διεθνών ανταγωνισμών του παγκόσμιου καπιταλισμού, θα κατέληγε στον παραγωγισμό, στην πειθαρχία και στην ιεραρχία, που θα έδιναν αποτελέσματα στα ιστορικά τότε επίδικα. (περισσότερα…)

Read Full Post »

«Είστε ελεύθεροι να κάνετε ότι θέλετε, αλλά θα ψηφίσετε Μακρόν.» (δεν είναι πλήρως ακριβής μετάφραση αλλά στάνταρ το μήνυμα είναι αυτό).

Πλουραλισμός γνήσιος με το κιλό, με νεοφίλ επιτελικό υπάλληλο των τραπεζών Μακρόν ή ακροδεξιά ψευδοαντισυστημική φαρισαία Λεπέν και «αληθινή ελευθερία επιλογών» στην σημερινή καπιταλιστική μεταδημοκρατία.

Αναγνωρίζω όμως ότι ο Μακρόν είναι ειλικρινής. Ειλικρινής νεοφιλ και φανατικός υπηρέτης των πολυεθνικών και τραπεζών. Η Λεπέν απλώς θα μετατραπεί και ανοιχτά σε κάτι τέτοιο με «φυσικό τρόπο», ετεροχρονισμένα άμα πάρει ποτέ την εξουσία.

Γιατί αυτό να του δίνει όμως έστω και ένα γραμμάριο που θα γέρνει την ζυγαριά υπέρ του; Όταν κάποιος πρέπει να δει ότι όλο αυτό είναι ένας στημένος αδιέξοδος φαύλος κύκλος με συγκεκριμένες «επιλογές» πάντα κακές και είναι μόνο εγκλωβισμός η όποια ποιοτική και ποσοτική ανάλυση των διαφορών, των 2 συνδεδεμένων τμημάτων αυτού του αδιέξοδου, που είναι αναγκαία το ένα για το άλλο και επιφανειακά μόνο διαφορετικά. Όπως και το ότι το να «διαλέξει» ο Γαλλικός λαός με κλειστή μύτη απλώς τον βάζει βαθύτερα και πιο μόνιμα σε αυτό το αδιέξοδο.

Η Λεπέν έχει βέβαια και το μπόνους «προσόν» τη σημαία του «πολιτισμικού» ρατσισμού (που εξάλλου ενδημικός ήταν και είναι ειδικά στις πρώην πρόσφατα ιμπεριαλιστικές χώρες απλώς καλά κρυμμένος). Αλλά αυτός υπάρχει και θεριεύει λόγω του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού και των παραγώγων τους που είναι φτώχεια, περιθωριοποίηση, πόλεμος, συνεχιζόμενη κατάρρευση του κοινωνικού κράτους για τους πολλούς (γιατί για τους λίγους ισχυρούς μια χαρά πάντα θα υπάρχει κράτος μια και αυτοί είναι μέρος του, το πιο βαθύ).

Σε όλα τα παραπάνω εντάσσεται μια χαρά ο ιδεολογικά κακοήθης «ριζοσπαστικός» ισλαμισμός εκπορευόμενος κυρίως από τις πετρομοναρχίες του κόλπου. Μια χαρά εντάσσεται στα φαινόμενα καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός, όπου με μανδύα και ξέπλυμα τη θρησκεία κάνουν τα πάντα να αυξήσουν την δύναμη και την επιρροή τους οι εκεί πάμπλουτες ελίτ, που συνδετικός τους κρίκος είναι το αίμα και η παράδοση αλλά ο τρόπος οικονομικής παραγωγής και κυριαρχίας καπιταλιστικότατος. Αδιάφορο και αν πιστεύουν οι εκεί ελίτ στα αλήθεια τις θρησκευτικές παραληρηματικές παπαριές που ταΐζουν περιθωριοποιημένους για να τους στρατολογήσουν, μαζί με λεφτά «φιλανθρωπίας» στις χώρες τους ή στην Ευρώπη, μια και πρόκειται για ιδεολογικό μηχανισμό. Που είναι ίδιος είτε πιστεύουν είτε δεν πιστεύουν όσοι έχουν τη εξουσία και σημασία έχει να πιστεύουν οι από κάτω. *

Επίσης δεν χρειάζεται την Λεπέν ο ρατσισμός για να θεριέψει. Τι θα κάνει η Λεπέν θα τον θεσμοθετήσει και επίσημα; Λες και ανεπίσημα δεν είναι υπαρκτός μια χαρά ως μια ακόμα «φυσική πραγματικότητα» του σημερινού καπιταλισμού. Να πούμε βέβαια ότι από τα μαθήματα της Ιστορίας ξέρουμε ότι ο ανοιχτά θεσμικός ρατσισμός θα είναι χειρότερος από τον ύπουλο της «φυσικής κατάστασης των πραγμάτων», αλλά αυτό δεν είναι στην τωρινή στρατηγική και τακτική των καπιταλιστικών ελίτ.

Άμα γίνει και αυτό αναγκαίο (αυτοδιάλυση-διάλυση της «πατρίδας μας» Ε.Ε. , ένταση ιμπεριαλιστικών πολέμων και τρομοκρατίας σε βαθμό που ίσως δεν φανταζόμαστε κτλ) θα βγάλουν την Λεπέν από τη θέση «η πιο κακή επιλογή» και από τη θέση του «κυνηγημένου» και μπορεί στο μέλλον να είναι αυτή στην θέση του Μακρόν -λίγο να αλλάξει τη ρητορεία της η Λεπέν ακόμα, λίγο που θα διαγνωσθούν και άλλες κρίσιμες «αναγκαιότητες»- και θα διαβάζουμε «κάντε ότι νομίζετε αλλά πζηφίστε Λεπέν να σωθεί η Γαλλία»

*Αν και πιστεύω ότι οι πετρομοναρχίες του κόλπου και ειδικά η Σαουδική Αραβία γνωρίζοντας ότι είναι ως πολιτικά και ιδεολογικά καθεστώτα καταδικασμένα να καταρρεύσουν στο μέλλον, προσπαθούν να εξάγουν την κρίση τους όπου μπορούν έξω από τις ίδιες τις χώρες τους και να προκαλέσουν όσο γίνεται μεγαλύτερο χάος εκτός των χωρών τους, θεωρώντας ότι αυτό θα παρατείνει επ’αόριστο την παραμονή τους στην εξουσία.

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: