Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘ΠΟΛΙΤΙΚΗ’ Category

 

Απολογισμός της χυδαίας και τραμπούκικης επίθεσης του ναζί Κασιδιάρη σε ακροδεξιό Δένδια, που και αυτός με την σειρά του έχει αφήσει «όμορφες» μνήμες ακραίας αυταρχικότητας, ως υπουργός Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη και έχει εξυμνήσει στη βουλή με παρρησία τον δικτάτορα Μεταξά:

Mια «σε κίνδυνο» «αντιπροσωπευτική» μεταδημοκρατία -που δεν έχουν μείνει και πολλά για να υπερασπίσεις, πιο «μάγκες» οι εγκληματίες ναζί στα μάτια κρετίνων και λούμπεν οπαδών και ένα ακόμα μνημόνιο αμάσητο από την βουλή #vouli

Οι ναζί θα είναι ναζί και οι ακροδεξιοί σαν τον Δένδια ακροδεξιοί. Υπάρχει η κλίμακα επικινδυνότητας του φασισμού και οι κασιδιάρηδες είναι πολύ πιο πάνω από όλους, στο τέρμα κόκκινο.

Εγώ δεν συμπάσχω και τόσο με τον Δένδια αλλά κατανοώ τον κίνδυνο της διόγκωσης της ψευδο-αντισυστημικότητας των ναζί, των ιδανικών και πιο αδίστακτων υπηρετών της καπιταλιστικής ολιγαρχίας ειδικά όταν όλοι οι φερετζέδες και τα προσχήματα πέφτουν εντελώς.

Οι οποίοι ναζί επιδιώκουν σχεδιασμένα -με σπρώξιμο θεωρώ και από το βαθύ κράτος- να βρεθούν στο επίκεντρο ως «αντισυστημικοί και λύση» με κάτι τέτοια, που είναι το βασικό «πολιτικό» τους μάρκετινγκ.

Αυτό που παρατηρώ όμως είναι μια συσπείρωση του «δημοκρατικού» τόξου στο πολιτικό «αντιπροσωπευτικό» εποικοδόμημα «από πάνω», του τύπου «όλοι ενάντια στους ναζί», λες και αυτοί είναι ένα ανεξάρτητο «πολιτισμικό και ηθικό» φαινόμενο εγκληματικών πρακτικών και βρωμερής χυδαίας συμπεριφοράς, που έπεσε από τον ουρανό (πιο σωστά ανέβηκε από τα βάθη του βούρκου ) που θα αντιμετωπιστεί «ηθικά και θεσμικά».

Λες και δεν είναι όλη αυτή η εγκληματική μούργα, δημιούργημα πρώτα και πάνω από όλα της ίδιας της κρίσης του καπιταλισμού σε όλα τα επίπεδα, πρωταρχικά στο οικονομικό επίπεδο που παρασύρει -ή έστω «αποκαλύπτει»- την σκληρή αλήθεια του καπιταλισμού και στα άλλα επίπεδα, και της συνεχιζόμενης έντασης και εκβάθυνσης αυτής της κρίσης, που διαχειριστικοί φορείς της ( κρίσης) και πολιτικά υπεύθυνοι-με ξεκάθαρη συνειδητή επιλογή τους- είναι αυτοί που συγκροτούν το «δημοκρατικό» μέτωπο.

Στο μέλλον βλέπω ένα συγκροτημένο μέτωπο «δημοκρατίας» που θα μαλλιοτραβιέται για διαχειριστικά «επίδικα» της νεοφιλ καπιταλιστικής φρίκης ή θα κατεβαίνει μαζί σε «δημοκρατική» σύμπνοια, ανάλογα με τα κόζα. Και αυτό απέναντι στην ΧΑ, δίνοντας της συμβολικά και έμμεσα το ρόλο της «αντισυστημικής» αντιπολίτευσης. Κάτι που δεν θεωρώ ότι θα πιάσει ρίζες λόγω της συγκεκριμένης ιστορίας της Ελλάδας, που δίνει συγκεκριμένο ταβάνι στην ΧΑ, αλλά θα είναι ένα ακόμα παραπλανητικό «επίδικο», σε μια παράσταση όπου η θεσμική «δημοκρατία» ενισχύει συνεχώς με τις νεοφιλ και μνημονιακές πολιτικές της τον εγκληματικό φασισμό και ναζισμό, για να αυτοανακηρύσσεται συνεχώς όλο και πιο απαραίτητη ως ο αναγκαίος φραγμός απέναντι του, σε ένα ατέρμων φαύλο κύκλο.

Αυτή είναι η κατάντια τους, όλου του μνημονιακού νεοφιλ τόξου (σύριζα, νδ, πασοκ, φιλελε λιμά) όπου παλεύουν μεταξύ τους -δήθεν- για τα «επίδικα» γελοίων διαχειριστικών σοφισμάτων και τεχνασμάτων όπως η ψευτοαναδιάρθρωση του χρέους, τα -δήθεν- αντίμετρα και τον κατάλληλο ρυθμό και την εμπροσθοβαρής ή οπισθοβαρής χρονικότητα εκτέλεσης (μας) των φονικών ταξικών μέτρων.

υγ

Και μιλάω πάντα για το «αντιπροσωπευτικό» πολιτικό εποικοδόμημα των κομμάτων «από πάνω». Στην κοινωνική βάση πάντα καλή είναι η δράση, η εγρήγορση και η άμυνα στους ναζί και στα τάγματα ασφαλείας και ας είναι μονοθεματική και χωρίς πολιτική στρατηγική. Άλλο αν χρειάζεται για μένα και πολιτική στρατηγική βάθους για να χτυπηθούν και τα αληθινά αίτια του φασισμού και ναζισμού.

Read Full Post »

Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο σε αυτά τα πλαίσια ενός «μαφιόζικου» καπιταλισμού (όχι πως υπάρχει μη μαφιόζικος και «καλός» απλώς διαφορετικοί τρόποι ιδεολογικής επιβολής του) , είναι δομημένο για να λειτουργεί με όρους ωμής δύναμης και επιβολής, μέσα από τα πολλά φράγκα των ολιγαρχών, που ούτως ή άλλως ξέρουν να παίρνουν με διάφορους τρόπους πάντα πιο πολλά από όσα δίνουν, τις παρασκηνιακές βρώμικες ίντριγκες και την βία.

Είναι η κανονικότητα του αυτή και όχι κάποια παρεκτροπή που μπορεί να «διορθωθεί». Απλώς υπάρχουν όρια όπως το «να μην υπάρχουν δα και νεκροί ή σακατεμένοι» που βάζουν οι αρχιμαφιόζοι εφοπλιστές, επιχειρηματίες και «επενδυτές» των ΠΑΕ και το κράτος, απλώς και μόνο για το PR αυτής της «βιομηχανίας» θεάματος και την μη παρεμπόδιση της συνέχισης της λειτουργίας της ίδιας της «βιομηχανίας» (παρόλο που και με νεκρούς έχουμε δει ότι οι μπίζνες συνεχίζουν ως συνήθως). Όχι τόσο ως κερδοφόρας μπίζνας το ίδιο αλλά ως ιδανικό ξέπλυμα άλλων κερδοφόρων δραστηριοτήτων.


Παρόλο που υπάρχει και το αθλητικό θέαμα και το φίλαθλο πνεύμα σε πολλούς θεατές. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο και μια χαρά συνυπάρχουν. Απλώς θεσμικά εντός του καπιταλισμού το αληθινά κυρίαρχο που θα καθορίζει την λειτουργία του ποδοσφαίρου -όταν το βλέπεις με όρους κοινωνικούς και οικονομικούς – θα είναι πάντα η επιβολή του “ισχυρότερου” με όρους καπιταλισμού ή “πολιτισμικού” καπιταλισμού.

Read Full Post »

H ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και η εκβιομηχάνιση ήταν το μάντρα του καθεστώτος της ΕΣΣΔ, σε ένα πλαίσιο σοσιαλιστικής ισότητας (σαφώς πολύ μεγαλύτερης από πριν) και «απελευθέρωσης» της εργασίας ως παραγωγικής δύναμης, δεν ήταν η πλήρης απελευθέρωση του ανθρώπινου υποκειμένου και ας ήταν και αυτό στα ειλικρινώς διακηρυγμένα προτάγματα, αλλά αδύνατο να γίνει τότε. Η ίδια η «φυσικά τάξη πραγμάτων» τότε με την δυναμική ανάδυση και κυριαρχία της τεχνικής και της τεχνολογικής παραγωγής οδηγούσε εκεί ως το κυρίαρχο Ιστορικό πλαίσιο. Και μάλιστα σε ένα πλαίσιο ανταγωνισμού ζωής και θανάτου με τις καπιταλιστικές χώρες σε αυτό ακριβώς στο πεδίο, στην παραγωγή και στην τεχνική.

Κανένα κομμουνιστικό κόμμα όπως και να ήταν εσωτερικά και ιδεολογικά συγκροτημένο και όποια αλληλεπίδραση να είχε με τις μάζες δεν νομίζω ότι μπορούσε να αγνοήσει και να προσπαθήσει να «αλλάξει» τις Ιστορικές δυνάμεις, χωρίς να υποστεί αφανισμό το ίδιο και το πρόταγμα του.

Άρα ένα καθεστώς πραγμάτων στην ΕΣΣΔ που θα συνέχιζε να υπάρχει και να παίζει αληθινό ρόλο (επαναστατικό και ενάντια στον καπιταλισμό) στο παγκόσμιο παιχνίδι των ιδεολογικών και υλικών διεθνών ανταγωνισμών του παγκόσμιου καπιταλισμού, θα κατέληγε στον παραγωγισμό, στην πειθαρχία και στην ιεραρχία, που θα έδιναν αποτελέσματα στα ιστορικά τότε επίδικα. (περισσότερα…)

Read Full Post »

«Είστε ελεύθεροι να κάνετε ότι θέλετε, αλλά θα ψηφίσετε Μακρόν.» (δεν είναι πλήρως ακριβής μετάφραση αλλά στάνταρ το μήνυμα είναι αυτό).

Πλουραλισμός γνήσιος με το κιλό, με νεοφίλ επιτελικό υπάλληλο των τραπεζών Μακρόν ή ακροδεξιά ψευδοαντισυστημική φαρισαία Λεπέν και «αληθινή ελευθερία επιλογών» στην σημερινή καπιταλιστική μεταδημοκρατία.

Αναγνωρίζω όμως ότι ο Μακρόν είναι ειλικρινής. Ειλικρινής νεοφιλ και φανατικός υπηρέτης των πολυεθνικών και τραπεζών. Η Λεπέν απλώς θα μετατραπεί και ανοιχτά σε κάτι τέτοιο με «φυσικό τρόπο», ετεροχρονισμένα άμα πάρει ποτέ την εξουσία.

Γιατί αυτό να του δίνει όμως έστω και ένα γραμμάριο που θα γέρνει την ζυγαριά υπέρ του; Όταν κάποιος πρέπει να δει ότι όλο αυτό είναι ένας στημένος αδιέξοδος φαύλος κύκλος με συγκεκριμένες «επιλογές» πάντα κακές και είναι μόνο εγκλωβισμός η όποια ποιοτική και ποσοτική ανάλυση των διαφορών, των 2 συνδεδεμένων τμημάτων αυτού του αδιέξοδου, που είναι αναγκαία το ένα για το άλλο και επιφανειακά μόνο διαφορετικά. Όπως και το ότι το να «διαλέξει» ο Γαλλικός λαός με κλειστή μύτη απλώς τον βάζει βαθύτερα και πιο μόνιμα σε αυτό το αδιέξοδο.

Η Λεπέν έχει βέβαια και το μπόνους «προσόν» τη σημαία του «πολιτισμικού» ρατσισμού (που εξάλλου ενδημικός ήταν και είναι ειδικά στις πρώην πρόσφατα ιμπεριαλιστικές χώρες απλώς καλά κρυμμένος). Αλλά αυτός υπάρχει και θεριεύει λόγω του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού και των παραγώγων τους που είναι φτώχεια, περιθωριοποίηση, πόλεμος, συνεχιζόμενη κατάρρευση του κοινωνικού κράτους για τους πολλούς (γιατί για τους λίγους ισχυρούς μια χαρά πάντα θα υπάρχει κράτος μια και αυτοί είναι μέρος του, το πιο βαθύ).

Σε όλα τα παραπάνω εντάσσεται μια χαρά ο ιδεολογικά κακοήθης «ριζοσπαστικός» ισλαμισμός εκπορευόμενος κυρίως από τις πετρομοναρχίες του κόλπου. Μια χαρά εντάσσεται στα φαινόμενα καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός, όπου με μανδύα και ξέπλυμα τη θρησκεία κάνουν τα πάντα να αυξήσουν την δύναμη και την επιρροή τους οι εκεί πάμπλουτες ελίτ, που συνδετικός τους κρίκος είναι το αίμα και η παράδοση αλλά ο τρόπος οικονομικής παραγωγής και κυριαρχίας καπιταλιστικότατος. Αδιάφορο και αν πιστεύουν οι εκεί ελίτ στα αλήθεια τις θρησκευτικές παραληρηματικές παπαριές που ταΐζουν περιθωριοποιημένους για να τους στρατολογήσουν, μαζί με λεφτά «φιλανθρωπίας» στις χώρες τους ή στην Ευρώπη, μια και πρόκειται για ιδεολογικό μηχανισμό. Που είναι ίδιος είτε πιστεύουν είτε δεν πιστεύουν όσοι έχουν τη εξουσία και σημασία έχει να πιστεύουν οι από κάτω. *

Επίσης δεν χρειάζεται την Λεπέν ο ρατσισμός για να θεριέψει. Τι θα κάνει η Λεπέν θα τον θεσμοθετήσει και επίσημα; Λες και ανεπίσημα δεν είναι υπαρκτός μια χαρά ως μια ακόμα «φυσική πραγματικότητα» του σημερινού καπιταλισμού. Να πούμε βέβαια ότι από τα μαθήματα της Ιστορίας ξέρουμε ότι ο ανοιχτά θεσμικός ρατσισμός θα είναι χειρότερος από τον ύπουλο της «φυσικής κατάστασης των πραγμάτων», αλλά αυτό δεν είναι στην τωρινή στρατηγική και τακτική των καπιταλιστικών ελίτ.

Άμα γίνει και αυτό αναγκαίο (αυτοδιάλυση-διάλυση της «πατρίδας μας» Ε.Ε. , ένταση ιμπεριαλιστικών πολέμων και τρομοκρατίας σε βαθμό που ίσως δεν φανταζόμαστε κτλ) θα βγάλουν την Λεπέν από τη θέση «η πιο κακή επιλογή» και από τη θέση του «κυνηγημένου» και μπορεί στο μέλλον να είναι αυτή στην θέση του Μακρόν -λίγο να αλλάξει τη ρητορεία της η Λεπέν ακόμα, λίγο που θα διαγνωσθούν και άλλες κρίσιμες «αναγκαιότητες»- και θα διαβάζουμε «κάντε ότι νομίζετε αλλά πζηφίστε Λεπέν να σωθεί η Γαλλία»

*Αν και πιστεύω ότι οι πετρομοναρχίες του κόλπου και ειδικά η Σαουδική Αραβία γνωρίζοντας ότι είναι ως πολιτικά και ιδεολογικά καθεστώτα καταδικασμένα να καταρρεύσουν στο μέλλον, προσπαθούν να εξάγουν την κρίση τους όπου μπορούν έξω από τις ίδιες τις χώρες τους και να προκαλέσουν όσο γίνεται μεγαλύτερο χάος εκτός των χωρών τους, θεωρώντας ότι αυτό θα παρατείνει επ’αόριστο την παραμονή τους στην εξουσία.

Read Full Post »

ΠΗΓΗ: Lefteria (news)

Στις 11 Μάρτη ο Αλεξέϊ Άλμπου παραχώρησε συνέντευξη στον Λ.Κ. από την Αντιφασιστική Καμπάνια Αλληλεγγύης για την Ουκρανία και το Ντονμπάς, στα πλαίσια της επίσκεψής του στην Αθήνα και μία μέρα μετά την μαζική εκδήλωση που διοργάνωσε στο Πολυτεχνείο η οργάνωση «Ταξική Αντεπίθεση».

Ο Αλεξέϊ Άλμπου είναι μέλος του Περιφερειακού Συμβουλίου της Οδησσού και συντονιστής της οργάνωσης «Μπορότμπα»[1] στην περιοχή της Οδησσού.

Ήταν ως το 2011 επικεφαλής της περιφερειακής οργάνωσης της Ουκρανικής Κομσομόλ και στέλεχος του Κ.Κ. Ουκρανίας, από όπου διαγράφτηκε λόγω διαφωνιών με την ηγεσία. Από το 2011 είναι στέλεχος της «Μποροτμπά».

1-albu (1)

Ιδρυτικό μέλος του αντιφασιστικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος στην Οδησσό.

Ένας από τους επιζώντες της σφαγής στο Σπίτι των Συνδικάτων στις 2 Μάη, όπου οι φασίστες δολοφόνησαν τουλάχιστον 48 ακτιβιστές της αντίστασης της Οδησσού.

Καμπάνια:    Πόσο ισχυρό ήταν το αντιφασιστικό κίνημα στην Οδησσό πριν τα αιματηρά γεγονότα της δεύτερης Μαΐου του 2014;

Μετά πραξικόπημα του Μαϊντάν, κλιμακώθηκε η βία κατά των αντιφασιστών στην Οδησσό, καθώς και στην υπόλοιπη χώρα. Όμως, παρά την καταστολή, η αντίσταση της Οδησσού κατάφερε να οργανώσει μια μαζική διαδήλωση την Πρωτομαγιά. Ωστόσο, όταν η επόμενη μέρα ήρθαν οργανωμένες φασιστικές ομάδες του «Δεξιού Τομέα», της λεγόμενης «αυτοάμυνας» του Ευρωμαϊντάν και των ποδοσφαιρικών κλαμπ, πολύ λίγοι αντιφασίστες ήταν διατεθειμένοι να αντισταθούν. Κατά συνέπεια, φαίνεται ότι η δική μας πλευρά νικήθηκε εύκολα, σε αντίθεση με το Ντονμπάς, όπου το αντιμαϊντάν κίνημα νίκησε. Ποιες ήταν οι αδυναμίες των αντιφασιστών στην Οδησσό και ποιοι είναι οι λόγοι της επιτυχίας στо Ντονμπάς;

А. Άλμπου:  Η μεγάλη πλειοψηφία στην Οδησσό και στα νοτιοανατολικά πήρε από την πρώτη στιγμή θέση ενάντια στο νέο καθεστώς νεοφιλελεύθερων εθνικιστών, ακροδεξιών και φασιστών που εγκαθιδρύθηκε στο Κίεβο μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν. Η λαϊκή θέληση εκφράστηκε και στους δρόμους με μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις ήδη από τον Μάρτιο. Όμως υπήρχε σοβαρό πρόβλημα συντονισμού των πολιτικών δυνάμεων που συμμετείχαν. Αυτό δημιουργούσε κατάσταση αποδιοργάνωσης. Επίσης, το κίνημα αυτό περιορίστηκε στην ειρηνική διαμαρτυρία  και δεν εξέτασε σοβαρά την οργάνωση της δυναμικής αντιπαράθεσης με το καθεστώς και τους φασίστες που έπαιζαν το ρόλο της δύναμης κρούσης εκεί που η επίσημη εξουσία δεν μπορούσε να το κάνει.

Έτσι, στις 2 Μάη 2014, όταν 2.500 περίπου εθνικιστές και φασίστες κατέφτασαν στην Οδησσό από διάφορες περιοχές της Ουκρανίας για μια υποτίθεται «πορεία για την ενότητα της Ουκρανίας», οι περισσότεροι που διαδήλωναν την προηγούμενη μέρα επέλεξαν είτε να φύγουν από το κέντρο της πόλης ή απλώς να μην εμφανιστούν στους δρόμους, καθώς δεν ήταν προετοιμασμένοι για μια δυναμική αντιπαράθεση, αλλά ούτε και περίμεναν να συμβεί αυτό που θα ακολουθούσε. Στην εθνικιστική διαδήλωση που εξελίχθηκε σε πογκρόμ αντιφρονούντων και στη σφαγή που ακολούθησε συμμετείχαν μαχητές του «Δεξιού Τομέα», της «Αυτοάμυνας του Ευρωμαϊντάν», καθώς και μέλη ποδοσφαιρικών κλαμπ που στην πλειονότητά τους ελέγχονται από τους νεοναζί. Ήταν καλά προετοιμασμένοι και εξοπλισμένοι. Στόχος τους ήταν η φυσική εξόντωση του κινήματος αντίστασης της Οδησσού.

2-nazi-paramilitaersΝαζί παραστρατιωτικοί λίγο πριν ξεκινήσει η «πορεία για την ενότητα της Ουκρανίας»

 

Εγώ μαζί με άλλους συντρόφους βρισκόμουν στην κατασκήνωση του κινήματος αντίστασης της Οδησσού στο Κουλίκοβο Πόλιε, έξω από το Σπίτι των Συνδικάτων, καθώς υπήρχαν φήμες ήδη από τις προηγούμενες μέρες ότι η κατασκήνωση θα δεχτεί επίθεση. Στο κέντρο της πόλης, μετά από μια προβοκάτσια με πυροβολισμούς από τις γραμμές των φασιστών προς τους αντιδιαδηλωτές, ακολούθησαν συγκρούσεις. Αμέσως μετά, η εθνικιστική πορεία καθοδηγούμενη από τα προπορευόμενα ένοπλα τμήματα των νεοναζί κατευθύνθηκε προς το Κουλίκοβο. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του 2107 από το PBS, ένα μη κερδοσκοπικό δίκτυο ΜΜΕ των ΗΠΑ, που εν μέρει χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση και τις πολιτείες των ΗΠΑ και εν μέρει από ιδιώτες και δωρεές και θεωρείται ως το πιο αξιόπιστο στις ΗΠΑ (σαφώς βέβαια συγκριτικά με τα κερδοσκοπικά αντίστοιχα κανάλια της χώρας που ανήκουν πλήρως σε εταιρίες).

Δεν είναι επικριτικό στην πολιτική των ΗΠΑ μια και δεν θέτει κάτι τέτοιο στην θεματολογία του καν, αλλά ως ντοκιμαντέρ είναι γυρισμένο ρεαλιστικά, χωρίς ανοιχτή ή καλυμμένη προπαγάνδα, με επικέντρωση στον ίδιο τον πόλεμο που εκτυλίσσεται, στα ίδια τα πρόσωπα του Ιρακινού στρατού που συμμετέχουν στο πόλεμο του Ιράκ εναντίον του Ισλαμικού κράτους (Μάχη της Μοσούλης), τις αφηγήσεις τους και την ίδια την ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής τους εντός του πολέμου.

Ένας πόλεμος, που όπως όλοι οι πόλεμοι είναι βρώμικος και αυτός ίσως ακόμα πιο βρώμικος από το «σύνηθες», μια και ο εχθρός είναι οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού κράτους, που είναι επιβεβαιωμένα από τους πιο επικίνδυνους, και αδίστακτους εχθρούς.

Δυνατή και σπαρακτική και η ωμή και άμεση απεικόνιση της τραγωδίας των αμάχων στο Ιράκ, χωρίς παρεμβάσεις από αυτούς που γύρισαν το ντοκιμαντέρ, που ζουν συνεχώς εδώ και χρόνια κάτω από την απειλή του ισλαμικού κράτους και ταυτόχρονα την απειλή “παράπλευρων απωλειών” από έναν ανηλεή πόλεμο.

Ψυχρή και αποστασιοποιημένη ματιά που αφήνει τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του δράματος να μιλήσουν και το ίδιο το δράμα να εκτυλιχτεί καταγραφόμενο στην κάμερα, με όσο γίνεται λιγότερες παρεμβάσεις. Ενώ προσωπικά ένιωσα ότι μέσα από μια απάνθρωπη κατάσταση, όπως είναι πάντα ένας πόλεμος, οι μουσουλμάνοι «εξανθρωπίζονται», μακριά από δαιμονοποιήσεις ή εξιδανικεύσεις, δείχνοντας σε σκληρές συνθήκες την δική τους “κανονικότητα” υπό μη-κανονικές συνθήκες και τον τρόπο ύπαρξης και σκέψης, που πιστεύω δεν θα διέφερε σε τίποτα από τους τρόπους ενός Ευρωπαίου σε ανάλογες συνθήκες. Ειδικά η κινησιολογία, οι εκφράσεις και οι μορφές των Αράβων μαχητών του Ιρακινού στρατού ενάντια στο ισλαμικό κράτος, εμένα μου θύμισαν, με κάποια έκπληξη, μεσογειακή νοοτροπία στην Ευρώπη (ειδικά Έλληνες ή Ιταλούς).

Μια πολύ καλή πρωτογενής πηγή ενημέρωσης για το τι γίνεται στον αραβικό-μουσουλμανικό κόσμο και στον συνεχή πόλεμο που του έχει σε μεγάλο βαθμό επιβληθεί από τον διεθνή ιμπεριαλισμό, αντί για την ακροδεξιά δαιμονοποίηση ή την οριενταλιστική πατερναλιστική θυματοποίηση, αν κάποιος ειδικά θέλει να μάθει-όσο μπορεί και γίνεται πιο αντικειμενικά- τι στα αλήθεια συμβαίνει σε αυτό το μέρος του κόσμου.

Θα άξιζε να μεταφραστεί στα Ελληνικά, ως πιο χρήσιμο από 100 αποστασιοποιημένες ιδεολογικές αναλύσεις και να προβάλλεται και στα Ελληνικά κανάλια, αντί για στεγνές “ενημερωτικές” αναφορές από την ΥΕΝΕΔ (ΕΤ-1) του Σύριζα και τα ψευτο-μελό δάκρυα για τον πόλεμο ή τις ακροδεξιές “πολιτικές αναλύσεις” -μπουρδολογίες των Μπογδάνων.

Read Full Post »

Μια πολύ καλή-ίσως η καλύτερη-  οικονομοτεχνική ανάλυση με απαντήσεις, για το τι να κάνουμε για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο μετά την έξοδο από το ευρώ, που έχω ακούσει εγώ τουλάχιστον εως τώρα. Χωρίς να υποτιμώ καθόλου το πολιτικό σκέλος του προτάγματος, που είναι αναμφισβήτητα το κύριο και το πιο δύσκολο. Ενώ να πούμε -ως γενική παρατήρηση- και το γνωστό, ότι και το τεχνικό/επιστημονικό πεδίο πάντα πολιτικές αφετηρίες έχει και δεν είναι ποτέ αληθινά ουδέτερο και σκέτα «επιστημονικό».

Εδώ όλη η  εκδήλωση παρουσίασης της μελέτης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής (EReNSEP) για την αποτυχία της Ευρωζώνης και τη νέα κατεύθυνση για την Ελλάδα.

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: