Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘OIKONOMIA’ Category

Μια πολύ καλή-ίσως η καλύτερη-  οικονομοτεχνική ανάλυση με απαντήσεις, για το τι να κάνουμε για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο μετά την έξοδο από το ευρώ, που έχω ακούσει εγώ τουλάχιστον εως τώρα. Χωρίς να υποτιμώ καθόλου το πολιτικό σκέλος του προτάγματος, που είναι αναμφισβήτητα το κύριο και το πιο δύσκολο. Ενώ να πούμε -ως γενική παρατήρηση- και το γνωστό, ότι και το τεχνικό/επιστημονικό πεδίο πάντα πολιτικές αφετηρίες έχει και δεν είναι ποτέ αληθινά ουδέτερο και σκέτα «επιστημονικό».

Εδώ όλη η  εκδήλωση παρουσίασης της μελέτης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής (EReNSEP) για την αποτυχία της Ευρωζώνης και τη νέα κατεύθυνση για την Ελλάδα.

Read Full Post »

Το πλήρες κείμενο από το μπλογκ του Θ. Μαριόλη

Πιο πάνω είναι το λινκ από ένα ενδιαφέρον κείμενο οικονομικής θεωρητικής ανάλυσης,-νομίζω του 2015- για την Ευρωζώνη αν και αρκετά τεχνικό, κάτι όμως όχι και τόσο κακό μια και μέσω εξισώσεων και μαθηματικών σχέσεων που βασίζονται σε αποδεκτές από πολλούς και συμβατές με την πραγματικότητα αξιωματικές θέσεις, το όλο επιχείρημα ενισχύεται.

Συνοπτικά η ίδια η ευρωζώνη, ως «τοπική» διαδικασία παγκοσμιοποίησης, μια και αφήνει πλήρως έκθετα  όλα τα κράτη-μέλη της στον παγκόσμιο ανταγωνισμό αυτά για να λειτουργούν ως οικονομίες εντός της, οφείλουν να προσαρμόζουν τους μισθούς νομοτελειακά και καταναγκαστικά με βάση την παραγωγικότητα κεφαλαίου και εργασίας, πάντα συγκριτικά και σε σχέση με τις ανάλογες παραγωγικότητες στις άλλες χώρες της ζώνης του Ευρώ.

Και επειδή η παραγωγικότητα -ειδικά- του κεφαλαίου και της εργασίας είναι προϊόντα μακρόχρονης καπιταλιστικής ιστορικής και θεσμικής εξέλιξης , οι όλο και χαμηλότεροι μισθοί στις χώρες της περιφέρειας με την χαμηλότερη παραγωγικότητα είναι επίσης μια αναπόφευκτη και νομοτελειακή κατάσταση και καθόλου αποτέλεσμα κάποιας εσφαλμένης πολιτικής, κάποιου “κακού Σόιμπλε” ή «μη σωστής συνεννόησης μεταξύ των μελών-χωρών».

Ενδιαφέρον είναι επίσης ότι όσο χαμηλότερη είναι η παραγωγικότητα κεφαλαίου τόσο μεγαλύτερο το μικτό κέρδος σε απόλυτους αριθμούς -δηλ. στην Ελλάδα κάνουν τρελή μπάζα οι καπιταλιστές- στο νομισματικό, εμπορικό και δημοσιονομικό πλαίσιο εντός ευρωζώνης που διαμορφώνει κοινό ποσοστό κέρδους σε όλες τις χώρες-μέλη. Προφανώς η σύγκλιση του ποσοστού κέρδους ανάμεσα στους καπιταλιστές των χωρών του «πυρήνα» με την υψηλότερη παραγωγικότητα και των περιφερειακών χωρών με την χαμηλότερη, γίνεται με την υψηλότερου κόστους δαπάνη για πάγιες επενδύσεις -εδώ βέβαια βοηθάνε αρκετά και τα ΕΣΠΑ και οι κρατικές επιδοτήσεις- και τα υψηλότερα overhead κόστη στις δεύτερες χώρες. 

Όμως πολλοί από αυτούς τους Έλληνες καπιταλιστές δεν θα χαίρονται για πολύ -παρόλο που ως συνήθως θα βρουν αρκετοί από αυτούς την άκρη να την «κοπανήσουν με τα φράγκα» και να επενδύσουν αλλού ή να κάνουν συνεργίες με Ευρωπαικά μονοπώλια/καρτέλ εντός της χώρας, όσοι δεν έχουν ήδη προβλέψει για αυτό- μια και όπως αναφέρει το ίδιο το κείμενο … «Εξάλλου, όπως έχουμε υποστηρίξει αρκετές φορές, στόχος των «αρχι-τεκτόνων» της ΖΕ είναι η επιβίωση μόνον των τεχνικοοικονομικά προηγμένων επιχειρήσεων. Διότι έτσι, και μόνον έτσι, δηλαδή μέσω σοσιαλ-«δαρβινιστικής» διαδικασίας εκκαθάρισης τ ων «αδυνάμων», θα διαμορφωθεί μία ευρωπαϊκή οικονομία ενιαίου νομίσματος, η οποία θα είναι σε θέση (α) να μεταβεί στο στάδιο της «Πολιτικής Ενοποίησης» κατά – κεφαλαιοκρατικά – ευσταθή τρόπο,»

Το πιο τρομακτικό από όλα είναι το συμπέρασμα στο τέλος σχετικά με την τελική φάση της «Ολοκλήρωσης της Ε.Ε.»

fireshot-screen-capture-455-www_theo-mariolis_gr_files_gr_publications_pop_arthra_oikonomikos_nomos_eurozone_pdf

Read Full Post »

Εξαιρετικό κείμενο του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, Αντιπρόεδρου  της Βολιβίας, στην κυβέρνηση του Έβο Μοράλες.  Όλο το κείμενο είναι πολύ ενδιαφέρον και μιλά για τις πραγματικές εμπειρίες των ριζοσπαστικών σοσιαλιστικών και αριστερών  κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική.

Μια απόπειρα σε ηπειρωτικό επίπεδο,  με περιορισμούς και λάθη αλλά και σημαντικές επιτυχίες που είναι τώρα σε σημαντική κάμψη, αλλά από το κείμενο αναδύεται αισιοδοξία για το μέλλον μέσα και από ένα τίμιο και πολύ διεισδυτικό απολογισμό με αυτοκριτική.

Μιλάμε βέβαια για ανθρώπους που θα γραφτούν στην Ιστορία ως αληθινή απόπειρα σοσιαλισμού (δημοκρατικού) και όχι ως άθλια απόπειρα τσαρλατανισμού όπως εδώ ο Σύριζα. Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι οι απόψεις του Λινέρα πάνω στην έμπρακτη πολιτική θεωρία και τη πολιτική πράξη  είναι πραγματιστικές και ρεαλιστικές,  χωρίς να χάνουν τίποτα από την επαναστατικότητα τους.

Πηγή: Solidaridad_griega

1024px-banco_del_sur

O Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, Αντιπρόεδρος της Βολιβίας από το 2006 στην κυβέρνηση του Έβο Μοράλες, επιχειρεί τη δική του αποτίμηση για τους κλυδωνισμούς των αριστερών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική.

H πολιτική κρίση στη Βραζιλία με την αποπομπή της Ντίλμα Ρούσεφ από το αξίωμα της Προέδρου της χώρας στις αρχές Σεπτεμβρίου, η αύξηση της κοινωνικής και πολιτικής πίεσης στη Βενεζουέλα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με θέμα την απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο από την Προεδρία, αλλά και η αμφισβήτηση της πολιτικής του Μοράλες στη Βολιβία, διαμορφώνουν ένα τοπίο έντονων πολιτικών ανακατατάξεων στην ήπειρο. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από την ομιλία του Λινέρα στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, τον Μάιο του 2016.

«Βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σημείο καμπής στη Λατινική Αμερική. Ορισμένοι μιλούν για πισωγύρισμα, για την επάνοδο των συντηρητικών δυνάμεων. Η αλήθεια είναι ότι τους τελευταίους δώδεκα μήνες, μετά από μια δεκαετία έντονης προόδου και ενίσχυσης των προοδευτικών και επαναστατικών κυβερνήσεων στην ήπειρο, αυτή η πρόοδος συναντά εμπόδια. Σε κάποιες περιπτώσεις υποχωρεί και σε άλλες απειλείται η συνέχειά της.

Εκεί όπου οι συντηρητικές δυνάμεις κερδίζουν έδαφος, παρατηρούμε μια εντατική διαδικασία επαναφοράς των παλιών ελίτ των δεκαετιών του 1980 και του 1990, οι οποίες επιχειρούν να ανακτήσουν τον έλεγχο του κράτους.

Στο επίπεδο της πολιτισμικής ατζέντας, υπάρχει η αποφασιστική προσπάθεια από ΜΜΕ, μη κυβερνητικές οργανώσεις και οργανικούς διανοούμενους της Δεξιάς, να θέσουν υπό αμφισβήτηση και να αποδυναμώσουν το σχέδιο της αλλαγής και της επανάστασης.

Στοχοποιούν αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε χρυσή και ενάρετη δεκαετία στη Λατινική Αμερική.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

argentina-water

Πηγή: Ημερόδρομος

Το «Ταμείο αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας», δηλαδή η holding «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.» όπως θα ονομάζεται, προβλέπεται από το τρίτο μνημόνιο του Ιουλίου του 2015 που υπέγραψε η κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστεράς» και είναι απόλυτα ανεξάρτητο από το ελληνικό κράτος.

Τον έλεγχο του ξεπουλήματος τον έχει ένα Εποπτικό Συμβούλιο τα μέλη του οποίου ορίζονται και διορίζονται κατόπιν διαταγών των δανειστών- εταίρων της κυβέρνησης. Τα έσοδα του ταμείου από εκποίηση των δημοσίων περιουσιακών στοιχείων πηγαίνουν αποκλειστικά για την αποπληρωμή του «χρέους» της χώρας.

Η «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε» θα αποτελέσει την «ομπρέλα» κάτω από την οποία, με τη μορφή θυγατρικών εταιρειών, θα στεγαστούν οι υπάρχουσες εταιρείες διαχείρισης και συγκεκριμένα το ΤΑΙΠΕΔ, και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Η  κυβέρνηση  του ΣΥΡΙΖΑ περνάει τις ΔΕΚΟ στο νέο «υπερταμείο»  τη στιγμή που  όχι μόνο δεν έχει στελεχωθεί το διοικητικό του συμβούλιο αλλά  δεν έχει καν συσταθεί και ιδρυθεί η εταιρεία holding! Ανάμεσα στις ΔΕΚΟ που οδεύουν προς πλήρη ιδιωτικοποίηση είναι και το δημόσιο δίκτυο νερού.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να υπενθυμίσουμε πως το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματική τη μεταβίβαση του 34,033% της ΕΥΔΑΠ στο ΤΑΙΠΕΔ στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης που επιχείρησε η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου με το σκεπτικό πως η μετατροπή της ΕΥΔΑΠ σε ιδιωτική επιχείρηση είναι αντίθετη στα άρθρα 5 και 21 του Συντάγματος, που επιβάλλουν τη μέριμνα του κράτους για την υγεία των πολιτών και κατοχυρώνουν το δικαίωμα στην προστασία της υγείας. (περισσότερα…)

Read Full Post »

 

polyp_cartoon_imf_structural_adjustment1

Το πρώην καλό ΔΝΤ, ξαναγίνεται κακό και έτσι με τον ίδιο απαράλλαχτο τρόπο, συνεχίζουν να μας δουλεύουν όλοι, μαζί με τη κυβέρνηση του Συριζα. Θα μας σώσουν όμως οι «φίλοι του Τσίπρα», ο Ρέντσι, Ολάντ και οι υπόλοιποι αψβούργοι του νότου που είναι έτοιμοι για τη μεγάλη μάχη με το προτεσταντικό βορά (μιλάμε για παραμύθια για μικρά παιδιά).

Η τελευταία ανακοίνωση του ΔΝΤ, είχε διάφορες ανέξοδες ευχές περί μείωσης χρέους και δημοσιονομικών πλεονασμάτων και βοήθειας στην Ελλάδα για το προσφυγικό, για τα οποία ούτως ή άλλως το ΔΝΤ δεν έχει καμμιά απολύτως θεσμική επιρροή και είναι αποκλειστικά υποθέσεις της Ε.Ε.
Είχε όμως και προτάσεις που αποτελούν το πραγματικό σχέδιο του ΔΝΤ για τα εργασιακά, τα ασφαλιστικά ταμεία και τη φορολογία, με το οποίο στην ουσία δεν διαφωνεί και η Ε.Ε. πουθενά.

Ολοφάνερα δεν θέλουν μικρομεσαία τάξη, λίγοι πλούσιοι και πολλοί φτωχοί στη γραμμή για τα κουπόνια και τα γεμιστά της Θεανώς Φωτίου. Και αυτό φυσικά το παρουσιάζουν κάπως σαν «ενδο-προλεταριακή» διένεξη. Όπου οι προς προλεταριοποίηση μικρομεσαίοι «πνίγουν και αδικούν» την φτωχολογία, που αλλιώς θα «μπορούσε να βοηθηθεί». Ότι λένε και τα πολυάριθμα οικόσιτα του Σύριζα και τα προβεβλημένα στελέχη του, που στην ουσία είναι πια κλητήρες και διανομείς διαφημιστικών φυλλαδίων του ΔΝΤ και της Ε.Ε. όταν μιλάνε για τις «δικές μας μεταρρυθμίσεις», «εξορθολογισμό» και «κανόνες και νόμοι για όλους παντού»-πλην φυσικά της καπιταλιστικής ελίτ, των τραπεζών, του μεγάλου κεφαλαίου κτλ. (περισσότερα…)

Read Full Post »

 

Ο Αρτέμης Σώρρας και η ομάδα του χρησιμοποιούν επικοινωνιακές τεχνικές και τακτικές διαχείρισης του πλήθους, που τον ακολουθεί και τον παίρνει στα σοβαρά, “δανεισμένες” από παραθρησκευτικές σέκτες, προσαρμοσμένες στην Ελληνική λούμπεν φασίζουσα ψευδοιστορία και παραμυθολογία του ίντερνετ. Πολλές φορές με επικίνδυνες παρεκτροπές -έως τώρα μόνο ρητορικές- και έχουν πολύ πιθανώς «τεχνογνωσία» από ανάλογες σέκτες του εξωτερικού αν και γενικά προσέχουν τα βήματα τους να μην παραβιάσουν τυπικά κάποιον νόμο.

Όλα τα ανύπαρκτα τεράστια ποσά σε «τίτλους και καταπιστεύματα» είναι ξεκάθαρα μια πολυδαίδαλη, με διαφορετικά κάθε φορά τεχνάσματα, επικοινωνιακή τακτική για να γίνεται ντόρος και θόρυβος γύρω από το όνομα του Σώρρα και να τα μασάνε από κορόιδα με συνδρομές και δωρεές, ενώ πολύ πιθανώς στοχεύουν και να κατέβουν ως κόμμα για να μπουν και στη βουλή (τόσους και τόσους βέβαια σκιτζήδες βάλαμε, αλλά εδώ προφανώς αν μπει στη Βουλή ο Σώρρας ο Ελληνικός λαός θα σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ).

Εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του γιατρού και δημοσιογράφου Λευτέρη Ρήνου που μελέτησε εξονυχιστικά τις τακτικές και τα πρόσωπα στην συμμορία του Σώρρα που έφτασαν στο σημείο να απειλήσουν και την ζωή του. (περισσότερα…)

Read Full Post »

 

Πλην των ψεκασμένων και παρανοϊκών αερολογιών και της φασίζουσας ρητορείας που είναι η επικοινωνιακή τακτική για να συγκεντρώσει κάποιο κόσμο, ο Σώρρας και η παρέα του έχει αντιγράψει και έχει εισάγει απάτες από άλλες χώρες, κυρίως τις ΗΠΑ. Πολίτες και δημοσιογράφοι που ερεύνησαν τα «ομόλογα» του Αρτέμη Σώρρα ανακάλυψαν ότι δεν αξίζουν σεντς προερχόμενα από μονομερείς εκδόσεις «χρεωγράφων» (διεθνών συναλλαγματικών ως International Bills of Exchange) από ένα ιδιώτη, χωρίς καμμιά αληθινή νομική και οικονομική βάση.

Πρόκειται για μια απάτη βασισμένη σε μια -παρανοική και μη αποδεκτή από κανένα κράτος, εταιρεία και συναλλασόμενο πολίτη- πολιτική και οικονομική θεωρία συνομωσίας του Αμερικάνου δικηγόρου Stephen Louis Wozny. Αυτός θεώρησε τη χρήση του ονόματος του trademark και πνευματική ιδιοκτησία και χρέωνε για την χρήση του, ερήμην των άλλων. Έτσι “χρέωσε” και τον δικηγορικό σύλλογο του της Πολιτείας της Ουάσιγκτον για τη χρήση του ονόματος του περίπου 3 τρις!!! Και σύμφωνα με τη δική του θεωρία, αφού ο δικηγορικός σύλλογος έχει μέλη και δικαστές που είναι ΔΥ και άρα εκπρόσωποι του Αμερικάνικου κράτους, τελικά θεώρησε ότι εγγυητής του “χρέους” που του “όφειλαν” ήταν το Αμερικάνικο κράτος. Ο οποίος Wozny. για αυτόν ακριβώς το λόγο διαγράφηκε από τον δικηγορικό του σύλογο, καταδικάστηκε από τα δικαστήρια και στάλθηκε να δει ψυχίατρο, αλλά παρόλα αυτά συνέχισε να εξάγει αυτή την απάτη με πλαστούς και ανύπαρκτους τίτλους “αξίας” τρις στο εξωτερικό, μαζί με άλλα γνωστά διεθνώς λαμόγια και στην Ελλάδα μέσω “εξουσιοδότησης” στο Σώρρα. H ίδια η ομάδα του Σώρρα για να εξηγήσει την πηγή των “χρημάτων” όταν δεν αρνιόταν απλώς κάθε απάντηση, μιλούσε για μια τεράστιας εμπορικής αξίας αρχαία τεχνολογία για καύσιμα διαστημοπλοίων από την εποχή του Διός που πωλήθηκε στο κράτος των ΗΠΑ…

Μια άλλη εναλλακτική πηγή “πλούτου” για την σωτηρία μας βασίζεται στη θεωρία συνωμοσίας ότι ο γνωστός αιμοσταγής δικτάτορας Ferdinand Marcos των Φιλιππίνων είχε αποθηκεύσει πολλά τρις χρυσό για το «καλό όλης της ανθρωπότητας», η προέλευση των οποίων βασίζεται σε μυθολογία και ψευδοιστορία που πηγαίνει αιώνες πίσω και η οποία ως απλό κατασκεύασμα και συμπίλημα διάφορων μύθων δεν αξίζει καν να αναφερθεί. Απλώς εδώ στην περίπτωση τη δική μας, ο μύθος καταλήγει ότι ο Σώρρας με κάποιο τρόπο είναι ο “πληρεξούσιος” για το μερίδιο της Ελλάδας σε αυτούς τους “αμύθητους θησαυρούς”.

Βασικός “whistleblower” αυτής της συνωμοσίας είναι το πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας Karen Hudes, η οποία αν την ακούσει κανείς στις ομιλίες της νομίζω ότι δεν είναι λαμόγιο και απατεώνισσα, αλλά περισσότερο τα έχει χάσει και έχει μια λανθασμένη αντίληψη για το πως λειτουργεί ο παγκόσμιος μονοπωλιακός καπιταλισμός. Και κυρίως την αυταπάτη πως μπορεί να τον “διορθώσει” με αυτά που λέει, ζητώντας την αυτοκατάργηση των τραπεζικών συστημάτων και των διεθνών νομισμάτων, μοιράζοντας σε όλη την υφήλιο τα “τρις χρυσού” του Μάρκος κάνοντας τον χρυσό οικουμενικό νόμισμα, “που δεν θα καταρρεύσει ποτέ και θα φέρει δικαιοσύνη και ανάπτυξη”.

‘Ομως παρόλα αυτά οι αστικοί νόμοι δεν τιμωρούν την εξαπάτηση κορόιδων που ακολουθούν κάποιον με τη θέληση τους ή τις τερατολογίες όσο εξωφρενικές και αν είναι, τουλάχιστον μέχρι να κάνει κάποιο λάθος ο Σώρρας και η παρέα του και να προσπαθήσει να κάνει μια αληθινή συναλλαγή με τα περίφημα “ομόλογα και καταπιστεύματα” τους, μια και τότε θα προκύψει αληθινή ζημιά και όφελος. Ζημιά φυσικά για όσους πιστέψουν τον Σώρρα -αν και είναι αδύνατο να τον πιστέψει ποτέ κράτος ή μεγάλος οργανισμός-και όφελος για τον ίδιο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα «λεφτά» θα τα «έδινε» στο δημόσιο αφού θα είχαν ικανοποιηθεί οι «όροι του», οι οποίοι ήξερε ότι δεν θα ικανοποιηθούν ποτέ. Άρα ποτέ δεν έδωσε τίποτα, που εξάλλου δεν ήταν και καν υπαρκτό αυτό που θα “έδινε” και άρα δεν έγινε ποτέ καμιά συναλλαγή. Όταν όμως κάνει κάποια συναλλαγή με χρήματα μονόπολης φανταστικά απέναντι σε τράπεζες ή κράτη ή οργανισμούς ξέρει ότι θα αντιμετωπίσει ποινές με πολλά χρόνια φυλακής.

Read Full Post »

Older Posts »

Αρέσει σε %d bloggers: