Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Δημοκρατία’

Eξαιρετική συζήτηση για το σύνταγμα και για την σχέση του με το πολίτευμα και την κοινωνία καθώς και για τα εφιαλτικά σχέδια των ελίτ της Ευρωπαικής δύσης -και των ελίτ στην Ελλάδα φυσικά ως πάντα «οικιοθελών πρωτοπόρων»- για νέα συντάγματα προσαρμοσμένα και τυπικά πια στην μεταδημοκρατία. που είναι απλώς η φανερή και χωρίς φερετζέ ολιγαρχία των οικονομικά ισχυρών.

Κατάλληλα «αναθεωρημένα» συντάγματα που θα εφαρμόζονται σε κοινωνίες όπου το πολύ μεγάλο μέρος των πληθυσμών πια θα είναι στο περιθώριο, χωρίς καμμιά απολύτως πολιτική ισχύ και επιρροή και πολύ πιθανώς ούτε καν πια με τυπικά νομικά δικαιώματα.

Πολύ ενδιαφέρον ότι αναδύεται από την συζήτηση και το «κοινό μυστικό» ότι στην ουσία δεν προστατεύει κανέναν πολίτη κανένα σύνταγμα-πλην των ισχυρών που πάντα μπορούν να προστατεύτουν από την οικονομική και άρα πολιτική δύναμη τους-, χωρίς την κοινωνική και λαική ισχύ που θα το επικυρώνει συνεχώς δια της πράξης και της άμεσης παρουσίας της στις Ιστορικές εξελίξεις μιας χώρας.

Advertisements

Read Full Post »

beast_lutherbible

 

Δεν υπάρχει κράτος που «θα λειτουργεί μόνο για το καλό του λαού», το κράτος είναι πεδίο διαμάχης και εξισορρόπησης πολλών και διαφορετικών κοινωνικών δυνάμεων και συμφερόντων, εντός, πέριξ και εκτός αυτού. Τα κράτη που «λειτουργούν σωστά» σε άλλες Ευρωπαικές χώρες είναι αποτέλεσμα ενός modus vivendi και ενός σημείου εξισορόπησης μεταξύ αυτών των δυνάμεων και συμφερόντων στις κοινωνίες τους, που έχει κατακτηθεί εδώ και καιρό και δεν έχει καταρρεύσει πλήρως ακόμα όπως στην Ελλάδα.

Η επίκληση για ένα «καλύτερο δημοκρατικό κράτος προς όφελος των πολιτών» έξωθεν της κοινωνίας και των ταξικών συγκρούσεων και διεργασιών της είναι κενή ρητορεία χωρίς αληθινό ιστορικό νόημα. Η δε τεχνοκρατική φαντασίωση της «καλύτερης λειτουργικότητας» του κράτους δεν είναι τίποτα άλλο παρά η νομιμοποίηση και το raison d’etre των γραφειορκατικών τεχνοκρατικών στρωμάτων (παλιών και νέων) συνδεδεμένων με το κράτος.

Ποτέ δεν ήταν η καλύτερη λειτουργικότητα του κράτους, που είναι όντως ιστορική έννοια υπαρκτή, προιόν κάποιου τεχνοκρατικού «σοφού» μάστερ πλαν, αλλά προιόν της σύγκλισης και εξισορρόπησης των κοινωνικών συγκρούσεων και διεργασιών μέσα από την εξέλιξη της θεσμικής, πολιτισμικής και κοινωνικής ιστορίας με διαδικασίες πολυετείς.

Και φυσικά πάνω από όλα με τη μεγαλύτερη βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι ένα κράτος υπάρχει και θα υπάρχει πάντα πρωταρχικά και για τον ίδιο του εαυτό του.

Στην ουσία πλην των δημοσκοπικών και επικοινωνιακών σκοπών τους, τα σύνθηματα περί «επιτέλους υγιούς αστικού, φιλολαικού, φιλικού στους πολίτες κτλ κράτους» στον πολιτικό λόγο του «νέου και γενναίου» Σύριζα, είναι το νέο αυτοαναφορικό ιδεολόγημα μιας φρέσκιας, νέας και φιλόδοξης «τάξης» γραφειοκρατών/διαχειριστών/αξιωματούχων εντός και πέριξ του κράτους (παρόλη την ανακύκλωση σε αρκετές περιπτώσεις παλαιών προσώπων) που θέλουν να ενσωματωθούν και να ενταχθούν βαθύτερα στο Ελληνικό κράτος της μεταπολίτευσης όπως το ξέρουμε. Ως φορείς ενός «νέου ιδεολογήματος» (που δεν είναι νέο απλώς τα πρόσωπα ως ένα βαθμό άλλαξαν) και άρα νομιμοποιημένα απέναντι στα προηγούμενα γραφειοκρατικά στρώματα και στην κοινή γνώμη, που δημιουργήθηκε ως κατάσταση από τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις ιδίως στον κυβερνητικό Σύριζα.

Το Ελληνικό κράτος της μεταπολίτευσης που είναι και θα είναι το μόνο υπαρκτό κράτος σχεδόν με βεβαιότητα και για τα επόμενα χρόνια.

Είναι αστείος, αν όχι ένα καλά σκηνοθετημένο παλιό τρυκ με νέα πρόσωπα, ο βασικός σκοπός του Τσίπρα ως η «αλλαγή» του πελατειακού άδικου κράτους σε «δημοκρατικό». Παρόλο που ένα κράτος δεν είναι ποτέ δημοκρατικό, απλώς έχει δημοκρατικούς ή μη δημοκρατικούς θεσμούς και θεσμική διάρθρωση και προσωπικό με δημοκρατική νοοτροπία ή το αντίθετο (επιβεβλημένη ή μη), το πιο σουρεαλιστικό είναι (και λυπάμαι που θα το πω) ότι η πιό «δίκαιη» περίοδος που μπορεί να έχεις στην ιστορία του Ελληνικού κράτους ήταν η περίοδος μετά το πασοκ όπου η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις απλώς διάχυθηκαν και μοιράστηκαν σε περισσότερους «προς τα κάτω» (με τις αναλογίες φυσικά που επέβελαν οι σχέσεις εξουσίας με τις ελιτ να κρατάνε πάντα την μερίδα του λέοντος) και καθαρά βέβαια ως αναγκαίος τότε μηχανισμός αναπαραγωγής της εξουσίας. Σήμερα ούτε καν μια τέτοια «ισότητα στη διαφθορά» δεν μπορεί να επιτευχθεί.

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: