Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘δύση’

_82879998_vdayputinchineseap

Ο Πούτιν δεν είναι ένας ακόμα μεγάλος ηγέτης Ιμπεριαλιστής per se αν και εκπρόσωπος και εξισορροπιστής της σάπιας ρωσικής καπιταλιστικής ολιγαρχίας -να μην το ξεχνάμε και αυτό – γιατί αναγκάζεται σε συνεχή άμυνα από τους ωμούς όρους συσχετισμού δύναμης απέναντι στον κακοήθη και ακραία επιθετικό δυτικό ισχυρότερο ιμπεριαλισμό. Επίσης είναι δεσμευμένος και από την πολυετή σοβιετική παράδοση επί ΕΣΣΔ που έχει αφήσει το ισχυρό αποτύπωμα της στο Ρωσικό λαό και κυρίως στο Ρωσικό κράτος και στη στρατηγική που ακολουθεί. Όχι πως παίζει σημαντικό ρόλο σήμερα κάποια αληθινή ισχυρή σοσιαλιστική ιδεολογία στην Ρωσία, αλλά τα κράτη και οι διαμορφωμένοι ιστορικά θεσμοί εντός τους έχουν ιστορική “μνήμη” και διαμορφωμένες “νοοτροπίες”. Η Ρωσία επίσης ήταν πάντα μια πιο εσωστρεφής και περιφερειακή μεγάλη δύναμη και αυτό βασίζεται και σε μια γεωπολιτική και γεωγραφική πραγματικότητα μιας τεράστιας χώρας-”ηπείρου”, στην οποία πάτησε και το -υπό συνεχή διαμόρφωση- σοσιαλιστικό καθεστώς και αναπτύχθηκε ως απομονωμένο σε ένα παγκόσμιο εχθρικό περιβάλλον για σημαντικό χρονικό διαστήμα.

Στις ενδο-ιμπεριαλιστικές διαμάχες σαφώς η Ρωσία εντάσσεται στην αλυσίδα (ή πλέγμα) των μεγάλων ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών χωρών, σαφώς ψηλά σε μια νοητή πυραμίδα -όχι όμως στην κορυφή της. Αλλά σε αυτή τη διαμάχη ο ρόλος της είναι με ένα παράδοξο και έμμεσο τρόπο “θετικός”. Μια και οφείλουμε να ζητάμε και να επιδιώκουμε όσο μπορούμε πάντα, να μην υπάρχει ένας κυρίαρχος πανίσχυρος πόλος που θα σαρώσει τα πάντα επιβάλλοντας μια μόνιμη Pax (Americana εδώ αναγκαστικά) φόβου και πλήρους υποταγής-και είναι οι ΗΠΑ που επιδιώκουν ξεκάθαρα αυτό το ρόλο εδώ και δεκαετίες- αλλά μια “ισορροπία” εν μέσω μιας συνεχούς “ήπιας και συγκρατημένης» ισοβαρούς σύγκρουσης σε μια μόνιμα άλυτη ιμπεριαλιστική «εξίσωση». Που σε μια απότομη πολιτική και οικονομική κατάρρευση στο -ασαφές- μέλλον μπορεί και να μετατραπεί και σε σοσιαλιστική επανάσταση ή έστω σε μια ριζοσπαστική φιλολαϊκή ανατροπή προς τα αριστερά σε κάποια (ή κάποιες) μεγάλη ιμπεριαλιστική χώρα. Πάντα με γνώμονα για την όποια τακτική και στρατηγική, τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στα λαϊκά στρώματα, οι οποίοι συναθροιζόμενοι στη σημερινή φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού με την συνεχή διάλυση της “μεσαίας τάξης” είναι, τουλάχιστον εν δυνάμει, σαφώς η μεγάλη πλειοψηφία σε όλο και πιο πολλές χώρες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

CqzrP4oWAAAbO-p

Ως προς το Μπουρκίνι και την απαγόρευση του στη Γαλλία γίνεται νομίζω καμμιά φορά αδιέξοδη συζήτηση από τους ίδιους τους όρους της.

Για μένα όλο το πράγμα δείχνει την τραγική αποτυχία της δυτικής κουλτούρας των Γάλλων να ενσωματώσει τις τελευταίες δεκατίες τους μουσουλμάνους. Και πρωταρχική αιτία είναι φυσικά κυρίως οικονομικοί λόγοι, ο ανηλεής καπιταλισμός μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και η διάλυση του κοινωνικού κράτους και των εξισωτικών θεσμών κάνει την παράδοση- και τις μετριοπαθείς και τις εξτρεμιστικές ερμηνείες της- και την θρησκευτική ταυτότητα να μοιάζουν ως «αληθινές διέξοδους». Κάτι που φυσικά δεν είναι μόνο «πνευματικό και άυλο» αλλά ταίζεται –στην περίπτωση του militant ισλαμισμού –με λεφτά των Σαουδάραβων ουαχαμπιστών, με την «παράξενη» αποδοχή και έγκριση των δυτικών τους συμμάχων. (Μιλάω για τις διάφορες λίγο πολύ επιθετικές, πουριστικές σκληρές βέρσιον του ισλαμισμού που είναι σε μεγάλο βαθμό εξωγενείς και τροφοδοτούμενος από συγκεκριμένα κέντρα και όχι για την παράδοση της γιαγιάς που την διατηρεί όπως την παρέλαβε)

Και φυσικά η εξτρεμιστική κοινωνιοπαθής βέρσιον του ισλαμισμού με τις τυφλές, κατά απλών ανθρώπων που περπατάνε στο δρόμο, φονικές ενέργειες είναι εκτός συζήτησης, διαπλεκόμενη πάντα όμως με το βρώμικο παιχνίδι των μυστικών υπηρεσιών και την διαχείριση του τελικού πολιτικού και κοινωνικού νοήματος από τα ΜΜΕ των καπιταλιστικών ελίτ. Αλλά και η μετριοπαθής βέρσιον-διαπλεκόμενη επίσης πάντα με μη διαφανείς τρόπους με την εξτρεμιστική- είναι μικρόπνοης «βιωσιμότητας», ψυχολογικής τελικά κυρίως υφής και μια μεγάλη αυταπάτη που στο τέλος του δρόμου είναι η σύγκρουση ή η απομόνωση ως best case scenario. Γιατί εκεί οδηγεί κάθε, κανονιστικό αυταρχικό πρόταγμα ειτε «υλικό » είτε «μεταφυσικό», ειδικά στην σύγχρονη εποχή αν σκεφτούμε και το εφιαλτικό πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού, με ηγεμονεύουσα ιδεολογία τον πόλεμο όλων εναντίων όλων-άσχετα αν είναι πόλεμος του κεφαλαίου εναντίον της κοινωνίας – και την σχεδόν ανυπαρξία δυτικών επαναστατικών μαζικών κομμάτων και οργανώσεων. (περισσότερα…)

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: