Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘ΚΚΕ’

Θ. Παφίλης ξεφτιλίζει (πολιτικά) τον Τσεκελώτο για τις ιδιωτικοποιήσεις και το υπερταμείο, μέσα σε μόλις  λεπτά, αποκαλύπτοντας τα χοντροειδή ψέμματα πίσω από τον εξωραιστικό λόγο των τσαρλατάνων της κυβέρνησης Σύριζα και πίσω από τον «τεχνοκρατικό λόγο» της Ευρωπαικής Ένωσης (Βουλή, 27-09-2016)

 

 

 

Advertisements

Read Full Post »

gpanous

Άθλια η συνέντευξη του Πανούση στην Ελληνοφρένεια και με καθαρά δική του υπαιτιότητα. Ο Πανούσης δεν είναι θεωρητικός και ερμηνευτής της πολιτικής και της κοινωνίας και αναρωτιέμαι πώς κάποιοι σαλιαρίζουν με κάθε αρλούμπα του ή ακόμα χειρότερα γιατί τον θεωρούν «σοφό» περί των Ελληνικών πραγμάτων. Είναι σατιρικός κωμικός και με ιδιοφυή, είναι αλήθεια, ικανότητα να περιγράφει σουρεαλιστικά και ως εξωπραγματικό, το προφανές που όλοι βλέπουμε αλλά δεν λέμε ανοιχτά. Μας λέει αυτό που όλοι ξέρουμε με τρόπο σαρκαστικό, αυτοσαρκαστικό και ξεκαρδιστικά θεατρινίστικο.

Η πολιτική του άποψη όμως είναι κάτι μεταξύ εφήβου και θαμώνα καφενείου που τα ξέρει όλα και έχει άποψη για όλα. Για να μιλήσεις για την αλήθεια και τις προοπτικές μιας κοινωνίας , ειδικά σε βαθιά κρίση, χρειάζεται γνώση, κριτική σκέψη, ικανότητα να διακρίνεις το μη προφανές και το βαθύτερο και σχεδόν «προφητικό» οίστρο. Το τελευταίο αναγκαστικά πηγάζει από αγάπη για την αλήθεια αλλά πιο πολύ από αγάπη για την ανθρωπότητα.

Ο Πανούσης φαίνεται πια πως αγαπά μόνο τον εαυτό του. Είναι τόσο φανερό στη συνέντευξη του από το πόσες φορές μίλησε για τον εαυτό του, το γιό του (επέκταση του εαυτού του) τους φόρους του, τους προγόνους του (γενεαλογία του εαυτού του) κτλ. Αναρωτιέμαι πως κάνεις δεν παρατήρησε ότι είναι μια αρχαϊκή σκοτεινή συνήθεια να θεωρείς τους προγόνους σου μια συνέχεια (προς τα πίσω) του εαυτού σου και να λες ότι σου ανήκουν αποκλειστικά. Στην ουσία στάση  ξένη και εχθρική προς την νεωτερική οικουμενικότητα που σχεδόν ταυτίζεται με την αριστερά, όπου οι (πολιτικές) πράξεις, ιδέες και  μνήμες των νεκρών είναι μια κληρονομιά του κόσμου όλου.

Ο Πανούσης είναι ένας [μικρο]αστός, λογικό για την ταξική και κοινωνική του θέση, ως καλοαμειβόμενος επαγγελματίας, που υιοθετεί ξεκάθαρα τον πόλεμο «εγώ εναντίον όλων τους». Η αριστεροσύνη και η λαϊκότητα είναι απλώς νεκρά φετίχ που τα κουβαλάει μαζί με τα κόκκαλα των προγόνων του λόγω ενός γκροτέσκ εθίμου. Για να μη πω ότι μπορεί να είναι και ένα εργαλείο επαγγελματικό και μια μόνιμη αφορμή για να είναι πάντα ανοικτό το μαγαζάκι του, ως καλού έμπορα.

Τι να πει κανείς για απόψεις του στυλ να καταργηθούν όλα τα κόμματα και αν μαζευτούμε όλος ο λαός έξω από τη βουλή και δεν πληρώνουμε φόρους θα τους ρίξουμε και θα αποκτήσουμε όλοι μαζί λαϊκή «κυριαρχία». Μιλάμε για τέρμα αεροψέκασμα με πρόφαση αναρχισμού, ούτε καν αναρχισμός. Που μακάρι να ήταν ο Πανούσης στον πολιτικό του λόγο αναρχικός.
Αληθινή παράκρουση ή επαγγελματικό κόλπο με συγκεκριμένο ταργκετ γκρουπ πελατών; Ή και τα δύο;

Εδώ ο άνθρωπος κάνει κριτική στη ΧΑ με βάση αισθητικά κριτήρια όπως πιθηκάνθρωποι  αγράμματοι, αρχαιόπληκτοι κτλ με τον ίδιο τρόπο που κάνουν οι Μπουμπούκοι και οι Ζώτες Τριανταφύλλου, στο διάλλειμα του κραξίματος του κατά της αριστεράς.

Εντάξει δεν είναι κομματοσκυλιακή η κριτική μου, ούτε νιώθω «προδομένος» που καταφέρεται εναντίον των αριστερών κομμάτων αλλά η μπούρδα να καταργηθούν όλα τα κόμματα, φέρνει και άλλη μπούρδα και μετά και άλλη μπούρδα και νομίζω στο τέλος καταλήγεις φασίστας, αφού προσπάθησες όμως πρώτα να ασκήσεις την «αληθινή λαϊκή εξουσία», πάντα βέβαια έξω από τη βουλή και τους θεσμούς. Δυστυχώς Τζιμάκο εφόσον δηλώνεις αριστερός, έστω και πατροκτόνος αριστερός, θα υποστείς την κριτική σαν κάποιος θέσει αριστερός.

Πράγματι ο Τζίμης περιγράφει με το φανταστικό δικό του τρόπο τους μαλάκες (και τους αριστερούς μαλάκες), ως «μη μαλάκας», και μας κάνει να γελάμε. Αλλά  σε μια συνέντευξη για τα πολιτικά πράγματα, δεν κρίνουμε την ικανότητα ανάλυσης στα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων, ούτε στην τελική εκτιμάμε την καλλιτεχνική αξία των τραγουδιών του, όπως διαβάζω ως υπεράσπιση του, αλλά τις συγκεκριμένες μπούρδες που είπε. Και μόνο ότι έγινε μια ακόμα νέα σημαία του light ή και hardcore φασισμού στην Ελλάδα, που ψάχνει αγωνιωδώς για νέα σύμβολα, φτάνει.

Εδώ η συνέντευξη στην Ελληνοφρένεια.

http://www.youtube.com/watch?v=YwjULWTLX2U

Read Full Post »

Η  αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ αποφάσισε να πάρει μια συγκεκριμένη ερμηνεία των πραγμάτων ως τη μόνη αποδεκτή και να σχεδιάσει τη τακτική του αποκλειστικά πάνω σε αυτή. Και δεν λέω για την ερμηνεία της κρίσης, των πιθανών μελλοντικών σεναρίων  για τις εξελίξεις και του τελικού του στόχου, αλλά για την ερμηνεία του ποιά είναι η σωστή τρέχουσα τακτική πολιτική στάση μέσα στη κρίση, ειδικά σε σχέση με τα άλλα κόμματα και τις άλλες κοινωνικές δυνάμεις, ιδιαίτερα της αριστεράς.

Εγώ πιστεύω ότι αυτή η στάση είναι “τα παίζω όλα για όλα” και επιδιώκω την αληθινή ριζική ανατροπή των πραγμάτων και όχι μεσοβέζικες λύσεις. Δεν διαφωνώ επί της αρχής, αλλά αρχίζω να έχω σοβαρές αμφιβολίες ως προς την αποδοχή της από το κόσμο στο άμεσο τουλάχιστον  μέλλον.

 Δηλαδή αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως τελικά αυτή η στάση οδηγήσει σε μεγαλύτερη απομόνωση και αποδυνάμωση το ΚΚΕ. Βέβαια η ιστορία ποτέ δεν τελειώνει και ούτε θα τελειώσει και δεν έχουμε μπροστά μας μόνο τα 1-3 επόμενα κρίσιμα χρόνια.

Εμένα πάντως αυτή είναι η ερμηνεία μου για τη στάση του ΚΚΕ,  ότι πηγάζει από καθαρή ενστικτώδη άμυνα, από τη καθαρότητα απέναντι στις μαρξιστικές λενινιστικές αρχές όπως τις βλέπει το ΚΚΕ και φυσικά από τον αναγκαστικό ετεροκαθορισμό της στάσης του κόμματος από τον άλλο πόλο της αριστεράς το Σύριζα.

Όποιος αναρωτιέται αν έχει πραγματικά τακτική το ΚΚΕ, νομίζω πρέπει να σκεφτεί ότι τελικά έχει:  κάνει ακριβώς το αντίθετο από το Σύριζα που τον θεωρεί ως μια μέγιστη (αυτ)απάτη.  Θα αποδειχθεί στο μέλλον αν έχει δίκιο ή όχι.

 Νομίζω το μακρομεσοπρόθεσμο πλάνο του ΚΚΕ είναι ότι μετά τη βέβαιη, όπως τη θεωρεί, αποτυχία της ρεφορμιστικής σωτηρίας της εθνικής οικονομίας από μια αριστερή κυβέρνηση του Σύριζα, οι δυσαρεστημένες μάζες θα στραφούν σε αυτό.

Και θέτονται δύο ζητήματα, θα αποτύχει ο σύριζα (εγώ πιστεύω πως πολύ πιθανώς και δυστυχώς ναι); Και ακόμα περισσότερο πως γνωρίζουν ΜΕ ΣΙΓΟΥΡΙΆ ότι οι απελπισμένες μάζες θα στραφούν σε αυτό και όχι στη ΧΑ και σε τελευταίο στάδιο σε μια αυταρχική εσωστρεφή κυβέρνηση που θα απομονωθεί από το διεθνή περίγυρο σε περίπτωση δραματικών εξελίξεων και  που το πιο πιθανόν  θα είναι, να είναι αριστεροκεντροδεξιά πλην πραγματικής αριστεράς.

Εκεί είναι το θέμα, το ΚΚΕ ΑΝΤΊΘΕΤΑ ΑΠΌ ΟΤΙ ΝΟΜΊΖΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ (και εγώ μαζί τους κάποια στιγμή) μάλλον δείχνει ότι έχει τρομερή αυτοπεποίθηση στις προβλέψεις του και είναι αποφασισμένο να ρισκάρει και όχι το αντίθετο.

 Υπόψη βέβαια πάντα ότι το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται καθόλου να σώσει την αστική δημοκρατία, με τα όποια λίγα ακόμα καλά της, και τον ντόπιο καπιταλισμό. Καλά στο τελευταίο έχει νομίζω δίκιο.

Προσωπικά πιστεύω ότι η στάση του ΚΚΕ είναι έντιμη και θαρραλέα από τη μία αλλά δείχνει και απομόνωση και δογματική «καθαρότητα» από την άλλη.
Ως κάποιοι που λένε εμείς είμαστε αληθινοί επαναστάτες και υπεύθυνοι ως προς αυτό έχουν πιο πολύ δίκιο από άδικο. Όμως ο λαός θα διαμορφώσει τις συνθήκες αν τελικά θα δικαιωθούν ή όχι.

Πιο απλά το ΚΚΕ λέει ρητά στο κόσμο, εμείς θέλουμε να έχουμε άμεση σχέση και στήριξη από ένα επαναστάτη λαό αλλιώς αφήστε μας στην άκρη για τα επόμενα 5,10 ή δεν ξέρω και εγώ πόσα χρόνια.

 Αυτό πιστεύω ερμηνεύει τη στάση του ΚΚΕ. Και εγώ έως τώρα τη θεωρώ σωστή στάση απέναντι σε ένα λαό που δεν θέλει να πάρει τις ευθύνες του, μαζεύεται να μουντζώσει το κοινοβούλιο, ψηφίζει απίθανους μελαμψούς αρίους και «αμεα» ευγονιστές και βρίσκει καταφύγιο σε αεροψεκασμένες θεωρίες ή σε ανύπαρκτους συμμάχους και φανταστικούς ισχυρούς φίλους ως αντίδραση.

ΕΔΏ η εισήγηση της ΚΕ για το 19ο συνέδριο που την αποδέχθηκαν σχεδόν καθολικά τα μέλη του ΚΚΕ

http://beta.avgi.gr/article/188600/parousiasi-tis-eisigisis-tis-ke-sto-19o-sunedrio-tou-kke

Read Full Post »

Η έκπτωση της Αριστεράς

Πολλοί παρατηρούνε σήμερα την έκπτωση και παρακμή των κομμάτων της αριστεράς που εκφράζεται ιδιαίτερα μέσα από τον συμβιβασμό ή την απόλυτη αφομοίωση στο σύστημα  των στελεχών τους. Δεν θα συζητήσουμε καν για το ΠΑΣΟΚ όπου έχει πάψει από καιρό να είναι στο ελάχιστο αριστερό κόμμα.  Δεν πρέπει ποτέ όμως να  ξεχνάμε κάτι βασικό, ότι όλοι οι  πολιτικοί σήμερα είναι κατά βάση  επαγγελματίες και μαζί και αυτοί της αριστεράς φυσικά. Ο θεσμικός τους ρόλος είναι καθορισμένος από συγκεκριμένα πολιτικά και επικοινωνιακά πλαίσια από το  παιχνίδι της «αστικής» αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας  όπου κυριαρχεί ο παγκόσμιος μετακουμουνιστικός συμβιβασμός  (μετά τη πτώση του σοβιετικού μπλοκ) και πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα ο παπανδρεικός πασοκικός μετεμφυλιακός συμβιβασμός της δεκαετίας του 80. Υπάρχει ακόμα τώρα τελευταία και η διάσταση του «πολιτικού πολιτισμού» που εμφανίζεται σαν ωριμότητα και υψηλό ήθος αλλά στη πραγματικότητα δεν είναι κάτι άλλο εκτός από συντεχνιακός συμβιβασμός των πολιτικών προς το  κοινό συμφέρον της ύπαρξης τους και των προνομίων τους είτε απλώς η συγκάλυψη της γραφειοκρατικής πολιτικής και κομματικής στασιμότητας, αδιαφορίας και ανυπαρξίας.

Ο κοινωνικός και ιστορικός τους ευρύτερος ρόλος τώρα είναι μια «υποτιθέμενη» έκφραση και εφαρμογή, των πολιτικών τάσεων και απόψεων στην κοινωνία, κυρίως αυτών που τους ψηφίζουν. Όμως το σύστημα της διαμεσολαβημένης αντιπροσώπευσης θα οδηγεί σχεδόν πάντα σε αποκοπή από την πραγματικότητα του κοινωνικού σώματος  και στη δημιουργία μιας ξεχωριστής ειδικής ομάδας, κοντά σε μια τυπολογία της πολιτικής ελίτ, η οποία υποτίθεται κόπτεται, υπηρετεί και παλεύει για κάποια μεγάλα κοινωνικά στρώματα και ομάδες του πληθυσμού, ενώ στην πραγματικότητα θα εξυπηρετεί κυρίως τα δικά της συμφέροντα, όπως τα κατανοεί η ίδια τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή.

Μην εκπλήσσεστε με την συμπεριφορά του Τσίπρα που συνδιαλέγεται και χαριεντίζεται  με τους πάντες ,  ας παρατηρήσω εδώ ότι το «συμφέρον» του Τσίπρα ως αριστερού σημερινού πολιτικού είναι η μέγιστη συμμετοχή στο πολιτικό επικοινωνιακό παιχνίδι, όσο πιο πολλά άρθρα, φωτό, αφιερώματα τόσο το καλύτερο για αυτόν και το κόμμα του.  Ούτε να εντυπωσιαζόμαστε από τη τάση προσχώρησης στελεχών του ΣΥΝ στο ΠΑΣΟΚ καθώς εξηγούνται από καθαρά τεχνικούς λόγους : οι ευκαιρίες εξουσίας είναι από ελάχιστες έως καθόλου στον ΣΥΝ για όσους διψάνε για πραγματική πολιτική «επιτυχία». Πιστεύω αν με κάποιο μαγικό τρόπο ο ΣΥΝ ανέβαινε στην εξουσία ως έχει, θα ήταν αυτό που όλοι υποψιαζόμαστε ένας κλώνος του ΠΑΣΟΚ ίσως λίγο πιο Έμο με τους υπουργούς να έχουν πιο πολλά μαλλιά και πιο ατημέλητο ντύσιμο.

Αυτή είναι και η αναπόφευκτη μοίρα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ενώ ένας πληθυσμός αδιάφορος, απολιτικοποιημένος και παθητικός που έχει πιστέψει ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, με εξαίρεση κάποια κομμάτια της νεολαίας και μικρές ομάδες μεγαλύτερων, κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα.

Η πραγματική λειτουργία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και το νόημα των πολιτικών ελίτ στο σύγχρονο παγκόσμιο καπιταλισμό

Θέλω να πω ότι μάλλον το πολιτικό σύστημα λειτουργεί κατά κύριο λόγω ανεξάρτητα της κοινωνίας με επίφαση την υπηρεσία της και την έκφραση της θέλησης της. Η οποία «ιερή» θέληση από όπου «πηγάζουν όλες οι εξουσίες», περιέργως είναι μια θέληση που εμφανίζεται στην επιφάνεια της κοινωνίας κάθε τέσσερα χρόνια και σε ένα πολιτικό σύστημα με περιορισμένες και συγκεκριμένες επιλογές, άρα προκαθορισμένη από πριν. Έτσι οι «πολίτες» καλούνται να εκφραστούν πολιτικά και να «αποφασίσουν» για τη ζωή τους μια μέρα κάθε τέσσερα χρόνια σε μια διαδικασία που μοιάζει με επιλογή του καλύτερου προιόντος Προϊόν Α, Προϊόν Β, Προιόν Γ ή Δ(προϊόν διαμαρτυρίας) και άκυρο, λευκό (δεν γουστάρω καθόλου, κάποιο προϊόν).

Έτσι ο λόγος ύπαρξης των πολιτικών ελίτ σε αυτή τη κοινωνία και σε αυτό το πολιτικό σύστημα μπορεί να είναι μόνο η επίτευξη προσωπικών επιδιώξεων και επιτυχιών για πλούτο και αναγνώριση και η συμμετοχή όσο γίνεται περισσότερο στη διαχείριση της εξουσίας για περισσότερη δύναμη. Ας μην ξεχνάμε εδώ ότι το γενικότερο πλαίσιο της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας το μόνο που επιτρέπει θεσμικά στα αριστερά κόμματα  είναι μια συμμετοχή στη διαχείριση της εξουσίας (το πολύ πολύ κάποια ακίνδυνα υπουργειάκια, υφυπουργειάκια κτλ).

Θεωρητικά πάλι τα αριστερά κόμματα θα μπορούσαν να  διαχειριστούν πιο ριζοσπαστικά την εξουσία και να προχωρήσουν σε θεσμικές αλλαγές αν ήταν πλειοψηφία αλλά το ίδιο το πλειοψηφικό πολιτικό νομοθετικό σύστημα πρακτικά δεν το επιτρέπει καθώς όπως ξέρουμε στις αναπτυγμένες δυτικές κοινωνίες τα αριστερά κόμματα δεν είναι και δεν μπορούν ποτέ να γίνουν πλειοψηφικά. Και αυτό είναι κάτι ισχύει  λίγο πολύ παντού στο κόσμο με ελάχιστες εξαιρέσεις που συναντάνε την εχθρότητα και την απομόνωση από το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας (Τσάβες στη Βενεζουέλα).

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι ο καπιταλισμός ο οποίος λειτουργεί λίγο η πολύ ολοφάνερα πια σαν παγκόσμιο σύστημα  έχει πάρα πολλές ασφαλιστικές πολιτικές δικλείδες όπως  τον έλεγχο σε όλα τα κόμματα εξουσίας στον ανεπτυγμένο κόσμο, σε όλο το δίκτυο πληροφόρησης των μεγάλων μέσων ενημέρωσης (με εξαίρεση το internet όπου θα ήθελα να συζητήσουμε αν κάποιος ενδιαφερόταν πως ξέφυγε από την μαρμάγκα), σε ισχυρούς παγκόσμιους οργανισμούς (ΔΝΤ, WTO, World Bank), σε ισχυρά κρυφά και φανερά οργανωμένα δίκτυα εξουσίας και ελέγχου (επιχειρηματικά lobbies, μυστικές υπηρεσίες κτλ. )

Η ίδια ριζοσπαστική κριτική και ο αριστερός λόγος κατά κύριο λόγο δεν είναι συνδεδεμένος  με αυτό που θέλουν, ελπίζουν  και σκέφτονται οι  άνθρωποι,  οι μη προνομιούχοι, οι εκμεταλλευόμενοι, οι καταπιεσμένοι, το προλεταριάτο που εκπροσωπεί ονομαστικά η αριστερά. Ο λόγος αυτός είναι είτε μια κάπως δεδομένη  θεωρία ανεπτυγμένη και διαμορφωμένη πριν  δεκαετίες που  επιδιώκεται να γίνει συμβιβάσιμη  με τη σύγχρονη πραγματικότητα, όχι πάντα επιτυχημένα (εκτός από τις πάντα χρήσιμες και κρίσιμες για την κατανόηση του κόσμου μας βασικές κριτικές αρχές) όπως στη περίπτωση του ΚΚΕ, είτε λόγος κυρίως ανεπτυγμένος από κομματικές παρέες και μικροομάδες διανοούμενων.

Αυτός ο αριστερός  λόγος  (μιλάω για τον κομματικό αριστερό λόγο που συμμετέχει φανερά στο σύστημα με τους κανόνες του) αυτονομείται από  τη κοινωνία (ή τη κοινωνική τάξη ) για την οποία δημιουργήθηκε και υπάρχει καθ’ εαυτόν δηλαδή υπάρχει απλώς για να συνεχίσει να υπάρχει ως ένας ξεχωριστός ιδιότυπος γραφειοκρατικός θεσμός μέσα σε κόμματα ή (και )στην εξουσία  για να δημιουργεί θέσεις διαχειριστών του σε κόμματα, πανεπιστήμια και οργανισμούς . Η περίπτωση  κομμάτων και των πειθαρχημένων στη κομματική γραμμή διανοούμενων και συγγραφέων που άνηκαν σε αυτά είναι η πιο χαρακτηριστική.

Ο λόγος των αριστερών κομμάτων, κυρίως αυτών που μετέχουν στο σημερινό κοινοβουλευτικό σύστημα σήμερα ,σε μεγάλο βαθμό υπάρχει χωρίς πια να έχει σχέση με τη πραγματική του ιστορική αιτιότητα και ρίζα  που είναι  η κοινωνία και το πρόταγμα μιας νέας κοινωνίας . Η πραγματική του λειτουργία είναι ως εργαλείο φήμης, εξουσίας, επιτυχίας και πλουτισμού (σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς τους)  για τους διαχειριστές του ενώ για τις κυρίαρχες ελίτ της κοινωνίας λειτουργεί ως άλλοθι δημοκρατίας και ελευθερίας του λόγου και ως ασφαλές και ελεγχόμενο συνήθως κανάλι εκτόνωσης της οργής που η ίδια η κοινωνία με τις εγγενείς βαθιές αδικίες και ανισότητες παράγει συνέχεια.

Η  περίπτωση του ΚΚΕ και των παραδοσιακών μαρξιστικών λενινιστικών κομμάτων

Από κάποια ιστορική στιγμή και έπειτα (ανάλογα με την ερμηνεία) παρατηρήθηκε ο διαχωρισμός και η αυτονόμηση των σκοπών και της λειτουργίας της πολιτικής γραφειοκρατίας στον  υπαρκτό σοσιαλισμό. Για τη σοβιετική πολιτική ελίτ ο Μαρξισμός ήταν πάντα η «έμπνευση» της και το αξεπέραστο δόγμα και σκοπός της  η δράση υπέρ του προλεταριάτου, η λειτουργία και ο σκοπός ύπαρξης της όμως αποδείχθηκε ότι τελικά κατέληξε να γίνει ο εαυτός της, δηλ. η συνεχής αναπαραγωγή της ίδιας και της εξουσίας της, που τελικά οδήγησε στην κατάρρευση και την σκόπιμη εισαγωγή του καπιταλισμού, από τις ίδιες αυτές τις πολιτικές ελιτ στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Από αυτήν την ιστορική τραγωδία εκπορεύεται η σημερινή θέση και η στάση του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ πάντως, για ιδιαίτερους λόγους εξαιρείται από τη λειτουργία παραγωγής πλούτου φήμης και εξουσίας για τα μέλη του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό από μόνο του ικανοποιεί πολιτικά στη περίπτωση του. Η βασική λειτουργία του λόγου του είναι νομίζει πολλές φορές κάποιος η εσωτερική κατανάλωση, η αυτόεπιβεβαίωση ενός  θεωρητικού αλάθητου, που αρκετές φορές επιβεβαιώνεται πάντως και η κάπως ψυχοκαταναγκαστική επιμονή σε συγκεκριμένες τακτικές και στρατηγικές, που πηγάζουν από ιστορικά συμβάντα προηγούμενων περιόδων.

Η  πολιτική ελίτ του ΚΚΕ είτε το επιδιώκει είτε όχι θυμίζει μια «επιτροπή σοφών του κομμουνισμού» που αναμένει την έλευση του μεγάλου ιστορικού συμβάντος με τη μορφή της πορείας προς τη κουμουνιστική κοινωνία.  Στην πραγματικότητα νομίζω ότι αυτό που κάνει το ΚΚΕ  είναι σαν να περιμένει, εν μέσω κραυγών, πόνου και αγώνων. Πιθανώς και να θεωρούν ότι είναι οι θεματοφύλακες για το κουμουνιστικό πεπρωμένο της ιστορίας  και να βρίσκουν αυτό το ρόλο επαρκή.

Τι  θα μπορούσε ήταν μια πραγματική ριζοσπαστική πολιτική

Νομίζω ότι όσο μια ριζοσπαστική πολιτική δεν σχετίζεται με τη πραγματική και συνεχόμενη πολιτική δράση των ίδιων των ανθρώπων για θέματα που τους αφορούν άμεσα ως εργαζόμενους, καταναλωτές, πολίτες, θα καταλήγει στη φάρσα του διαχωρισμού της πολιτικής κομματικής ελίτ με την πραγματική αλλαγή και επανάσταση ενώ παραδόξως η κομματική ελίτ θα αντλεί τη συνεχή νομιμοποίηση της από την ιδέα της επανάστασης και ας μην έχει καμιά πραγματική σχέση με αυτήν. Κάποιοι συγκρίνουν  τους παλαιούς αριστερούς με τους σημερινούς και απογοητεύονται στο πόσο διαφορετικοί είναι. ας θυμίσω όμως ότι τότε αυτοί οι άνθρωποι είχαν πίσω τους πραγματικά μαζικά πολιτικά κινήματα και  συνήθως  γεννιόντουσαν  πολιτικά μέσα από αυτά ενώ πολλές φορές ρίσκαραν και το ίδιο τους το τομάρι με τη πολιτική δράση τους για χάρη των οραμάτων τους. Δηλαδή δεν μπορούσαν παρά να είναι αληθινοί.

Αν ήθελε κάποιος να συγκρίνει την αριστερά με το χριστιανισμό ως θεσμό και με την εκκλησία, η οποία είναι μια σύγκριση τελικά σε βαθύτερο επίπεδο με ιστορικά, οντολογικά και φιλοσοφικά κριτήρια νόμιμη,  θα έλεγε κανείς  ότι ο  Χριστός  (και οι μάρτυρες του) δεν μπορούσαν παρά να είναι αληθινοί χριστιανοί καθώς ανέβηκαν  στο σταυρό και μάλιστα το ήξεραν από την αρχή.  Αντίθετα οι περισσότεροι σύγχρονοι  «συνεχιστές» τους  που η ζωή τους, οι πράξεις τους και ο λόγος τους είναι το αντίθετο της ονομαστικής θεσμικής «σημασίας»  των ρόλων τους δεν θα ανέβουν ποτέ στο σταυρό (συνήθως ανεβάζουν άλλους) και μάλιστα το ξέρουν πολύ καλά.

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: