Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘κόμματα’

Βγήκε το ΠΑΣΟκάκι τελικά αγαπητοί. Κάτι που έκανε πολλούς να νιώσουν ανακούφιση;! Βέβαια ξεχνάμε ότι στο σημερινό πολιτικό σύστημα η κάθε επιλογή-για επιλογή εξουσίας μιλάμε- είναι σαν κακό φάρμακο. Θεραπεύει μια πάθηση για να δημιουργήσει μια άλλη σύντομα σαν αναπόφευκτη παρενέργεια .

Γενικά φρονώ (sic) ότι δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξει κάτι ενδοσυστημικά μέσω των εκλογών και των πολιτικών κομμάτων που έχουμε στην Ελλάδα.  Και αυτό γιατί το χρόνιο πρόβλημα είναι ότι οι θεσμοί κτίστηκαν στη πραγματική τους δομή και λειτουργία για να είναι συμβατοί και να υπηρετούν συγκεκριμένες νοοτροπίες και τρόπους ύπαρξης.  Ενώ και αυτοί με τη σειρά τους ενισχύουν και αναπαράγουν την ύπαρξη αυτών των θεσμών και πάει λέγοντας σε ένα φαύλο κύκλο (vicious circle) στον οποίο  είναι εγκλωβισμένη η Ελληνική κοινωνία. Με άλλα λόγια το γνωστό γαμημένο γαϊτανάκι του Ρωμιού που ζει στη σαπίλα, στη διαφθορά και στην υποκρισία και όμως όλο γκρινιάζει και ελπίζει.  Και θα ομολογούσα εύκολα ότι μια τέτοια αίσθηση και αντιμετώπιση του κόσμου δυστυχώς την έχω και εγώ στο αίμα μου (sic).

Τα πιο πολλά που συμβαίνουν γύρω μας εκτυλίσσονται και υπάρχουν με ένα τρόπο συγκεκριμένο που γεννιέται από κάποιες βαθύτερες νοοτροπίες που οι θεσμοί, από την οικογένεια έως το κράτος, τις τρέφουν και να τις αναπαράγουν. Το πρόβλημα είναι στο τρόπο που ο σύγχρονος νεοέλληνας υπάρχει, στο πως καταλαβαίνει τον εαυτό του, τους άλλους και την κοινωνία που ζει. Αυτό δεν είναι εύκολος ψυχολογισμός ή θεωρητική γενίκευση, γιατί δεν σημαίνει καθόλου ότι πρέπει να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι αν οι έλληνες κάνουν μια καλή ψυχανάλυση και αυτοανάλυση θα γίνουμε επιτέλους Ευρωπαίοι ή «σύγχρονοι» ή «αναπτυγμένοι» ή  δεν ξέρω εγώ τι άλλο θα έθετε κάποιος σαν στόχο. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι κοινωνίες ιστορικά αλλάζουν ή δεν αλλάζουν. Όταν υπάρχει μια αλλαγή αυτή μπορεί πάντα να κριθεί μα βάση κάποια κριτήρια. Στην περίπτωση της Ελλάδας νομίζω απλώς δεν υπάρχει καμιά πραγματική αλλαγή βαθιά και ουσιαστική, σε πολλά πράγματα προφανώς από τη γένεση του νεοελληνικού κράτους.

Και για να μην μιλάμε μόνο με αφηρημένες έννοιες,  ας σκεφτούμε το τρόπο που δουλεύουν τα πιο πολλά στην Ελλάδα.  Ας σκεφτούμε  το μινι μάρκετ, ψιλικατζίδικο, ταβέρνα  του φουκαρά μικρομεσαίου “επιχειρηματία” (κλασικός ανθρωπολογικός τύπος πιστεύω για την Ελλάδα) που σου πουλάει σάπια και σε κλέβει  50 σεντς στη τιμή μέχρι τη δημόσια υπηρεσία που ο τρόπος ύπαρξης του μέσου εργαζόμενου είναι αυτό το τρελό πράγμα που βλέπεις: πως αυτοί οι άνθρωποι δεν δείχνουν απλώς ότι δεν θέλουν να είναι εκεί,  αλλά συμπεριφέρονται σαν να μην είναι στην πραγματικότητα  εκεί και για αυτό πιστεύω η ύπαρξη του πολίτη που ζητά να τον εξυπηρετήσουν αντιμετωπίζεται με μίσος,  γιατί είναι μια δυσάρεστη επιστροφή στην φροϋδική  αρχή  της πραγματικότητας. Αυτά και πολλά άλλα πιστεύω είναι «πατροπαράδοτες» αξίες που έρχονται από παλιά και καταδεικνύουν ένα τρόπο του να υπάρχεις με τον εαυτό σου και με τους άλλους. Έναν τρόπο που νομίζω είναι μαρτυρικός και φρικτός ειδικά τώρα που οι άνθρωποι περιμένουν τόσα πιο πολλά από τους άλλους ανθρώπους και τη κοινωνία. Και περιμένουν τόσα πιο πολλά και διαφορετικά λόγω της ανοικτής εκ των πραγμάτων σε πολλά πράγματα εκπαίδευσης και της άρσης της πολιτισμικής κλειστότητας και απομόνωσης από τη μεγαλύτερη στην ιστορία της ανθρωπότητας “επίθεσης” των νέων τεχνολογιών πληροφόρησης και επικοινωνίας. Και όταν λέω πολλά εννοώ το “πολλά” κυρίως ως ποιοτικό όρο.  Αυτό κάνει τη στασιμότητα και το βούρκο του κράτους πολύ πιο αβάστακτο και εξοργιστικό για πολλούς πολίτες. Φυσικά αυτή η οργή και αβάστακτη δυσφορία  γίνεται αντιληπτή από τους θεσμούς και την εξουσία αλλά η “θεραπεία” που δίνεται είναι πάντα επιφανειακή και απατηλή, μια απάτη που όλοι θα τη πιστέψουν προσωρινά μέχρι να χρειαστεί να δημιουργηθεί από το σύστημα η επόμενη θεραπεία τύπου “placebo” (ψυχολογικός τρόπος επιρροής και ελέγχου των ασθενών στην ιατρική με ψεύτικα φάρμακα που ίδιοι τα νομίζουν αληθινά).

Γενικά είναι τόσο στη κοινωνία διαδεδομένα ο φαρισαϊσμός, η ιδιωτεία, η πλάγια και υπόγεια επι-κοινωνία μεταξύ μικρών ομάδων που τους συνδέουν δεσμοί συγγενικοί ή κοινών συμφερόντων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία  άπειρων σημαντικών ή ασήμαντων μικρο-συνομωσιών μεταξύ των ατόμων. Όλα αυτά έχουν το αποτέλεσμα μιας απίστευτης αδιαφάνειας, τη πλήρη σύγχυση και την ενίσχυση της ιδιωτείας.  Πολλές φορές βασικό χαρακτηριστικό στη συμπεριφορά είναι η  άρνηση βασικών δεδομένων της ίδιας της πραγματικότητας για χάρη μιας ψεύτικης εικόνας που κρατάει τους Έλληνες μέσα σε μια συνεχή ψυχική και πνευματική αυτιστική ευτυχία.  Κλασικό παράδειγμα  νομίζω είναι η αντίληψη που έχουν πάρα πολλοί για την παρελθοντική ιστορική ανωτερότητα της Ελλάδας (λες και μπορεί να σημαίνει κάτι ποτέ αυτό από μόνο του στο δρών παρόν).

Όλα αυτά αν δεν είναι κυρίαρχα νομίζω είναι υπερβολικά διαδεδομένα για να αγνοηθούν. Οπότε μπορεί ο Γιωργάκης να έχει πράγματι μια καλή διάθεση και θέληση αλλά πρέπει να παλέψει ενάντια σε  νοοτροπίες και θεσμούς τόσο βαθιά ριζωμένους,  που με βάση και τη τρέχουσα ιστορική εμπειρία τουλάχιστον, αυτή η αποστολή μοιάζει έως τώρα από πολύ δύσκολη έως αδύνατη. Τώρα βέβαια ένας πρωθυπουργός στην Ελλάδα ή είναι πολύ αγαθός και πιστεύει ότι μπορεί να υπερνικήσει τέτοιες καταστάσεις ή πολύ πονηρός για να κάνει πως το πιστεύει. Διαλέγεις και παίρνεις.

Γενικά στην Ελλάδα υπάρχει η εξής σχιζοφρένεια:  τα αισθήματα, οι σκέψεις, οι σκοποί και τα λόγια να μην συμβαδίζουν σχεδόν ποτέ.  Δυστυχώς κυρίως στο λόγο των ισχυρών και στα σημαντικά πράγματα καταργώντας κάθε πιθανότητα μιας “επανάστασης από τα πάνω”. Και ακόμα χειρότερα αυτός ο τρόπος άσκησης της εξουσίας νομίζω είναι μια αντανάκλαση της ψυχικής υπόστασης του μέσου έλληνα για αυτό και είναι τόσο κυρίαρχος και ανεκτός.  Δηλαδή με άλλα λόγια το “θύμα”-πολίτης  των σκανδάλων και των καταχρήσεων του δημόσιου χρήματος, της αδιαφάνειας  και της αδικίας και αναξιοκρατίας, της εξαπάτησης και της υποκρισίας, δυστυχώς αν βρισκόταν στη θέση των εξουσιαστών θα είχε την ίδια συμπεριφορά με αυτούς. Για αυτό και στη πραγματικότητα υπάρχει μια βαθύτερη  ανοχή στις συνειδήσεις των ανθρώπων απέναντι σε σκάνδαλα της εξουσίας, αν δεν υπάρχει και κάποιος συγκεκαλυμμένος και κρυφός θαυμασμός και ταύτιση με αυτόν το τρόπο εξουσίας.  Πόσες φορές δεν έχω ακούσει “έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα, τι να κάνουμε”, “ποιός έβαλε το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι και δεν δοκίμασε”, “μάγκας είναι καθάρισε πολλά φράγκα, αφού κατάφερε και βγήκε καθαρός” και πολλά ακόμα παραδείγματα σύγχρονης λαϊκής “θυμοσοφίας”.

Μια ελπίδα θα ήταν η νέα γενιά και εννοώ η γενιά που είναι στα σχολεία άντε το πολύ και στα πανεπιστήμια αυτή τη στιγμή τώρα. Αυτοί και αυτές έχουν ένα αρκετά διαφορετικό φάσμα επιρροών συγκριτικά με τις παλιές γενιές, τουλάχιστον σίγουρα πιο πλούσιο και ευρύ. Μπορεί να αλλάξουν οι ίδιοι και με τη σειρά τους να αλλάξουν κάπως και την κοινωνία. Τώρα αν γίνει αυτό, πως και με τι τρόπο στα αλήθεια δεν το ξέρω.

Read Full Post »

Αρέσει σε %d bloggers: