ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ

Η βασική αυταπάτη του νεοφιλελευθερισμού είναι ότι πιστεύει ότι αν βάλεις τους ανθρώπους να φτιάξουν μια ομάδα, μια κοινωνία, και αυτή αφεθεί ελεύθερη,  θα δημιουργήσει οικονομικούς θεσμούς που θα βασίζονται στη ελευθερία συναλλαγών και στην οικιοθελή ανταλλαγή. Σύμφωνα με αυτή τη βασική αφήγηση για την κοινωνία και την ιστορία της, η κοινωνία θα δημιουργήσει πλούτο που θα κατανέμεται με βάση τη συμμετοχή του καθένα στη παραγωγή και με βάση τις αξίες που θα δίνει η αγορά σε κάθε παραγόμενο προϊόν και υπηρεσία με βάση τη προσφορά και ζήτηση. Θεωρείται δε ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του έρχονται μετά στην ιστορική εξέλιξη για να δημιουργήσουν μια τάξη γραφειοκρατών που εκμεταλλεύεται τους παραγωγούς.

 

Τα λάθη σε αυτή τη θεώρηση όμως είναι πολλά

1)      πρώτον η ίδια η ελεύθερη αγορά θα δημιουργήσει ανισότητες και συσσώρευση πλούτο και δύναμης στα χέρια κάποιων, οι πιο τυχεροί ή αυτοί που θα βάλουν σαν στόχο τη συσσώρευση όλο και περισσότερο περιουσιακών στοιχειών θα αποκτήσουν ένα πλεονέκτημα εις βάρος των άλλων και θα δημιουργηθεί μια άνιση αγορά.  Πχ ένας που θα έχει 100 βόδια θα έχει πλεονέκτημα στην αγορά και πώληση αγαθών από έναν που έχει 10 βόδια, μια ομάδα ανθρώπων που κάνει ένα επάγγελμα σημαντικό για τη κοινωνία πχ αυτοί που φτιάχνουν τα όπλα σε μια κοινωνία που στηρίζεται στο πόλεμο και στη λεηλασία θα μπορούν αυτοβούλως να δημιουργήσουν μια κλειστή συντεχνία όπου τεχνηέντως και εκβιαστικά θα μπορούν να αποκτήσουν περισσότερη ισχύ οικονομική και κοινωνική από όση θα επέτρεπαν οι άλλοι να έχουν.

 

Γενικά η ίδια η συνύπαρξη και η ανταλλαγή και η παραγωγή δημιουργεί από μόνη της ανισότητες και καταναγκασμούς, αυτοί που θα αποκτήσουν τα περισσότερα ή θα στηριχτούν στη δύναμη της σπανιότητας ή της ανάγκης αναγκάζουν  τους άλλους να δεχτούν συναλλαγές με άνισους όρους, οπότε η ελεύθερη οικιοθελής συναλλαγή μεταξύ συναλλασσόμενων πάει περίπατο. Αυτή η διαδικασία όσο πιο μαζική και περίπλοκη γίνεται τόσο αυτές οι ανισότητες αυξάνονται, όταν μάλιστα μεταφερόμαστε ιστορικά από την παραγωγή και ανταλλαγή μεταξύ ατομικών παραγωγών στη σύγχρονη μαζική κοινωνική παραγωγή αυτή η ανισότητα αφορά όχι μόνο την ανταλλαγή αλλά και τον ίδιο το χώρο της παραγωγής.

 

Μέσα στην ίδια τη παραγωγή πια λειτουργεί η ανισότητα και η αδικία σαν κατανομή του παραγόμενου πλούτου με βάση την εξουσία και την ιδιοκτησία του καθενός και όχι με βάση την παραγωγικότητα του καθενός. όταν ρωτάμε πως δικαιώνεται η αμοιβή του επιχειρηματία ως πολλαπλάσια του εργάτη μέσα στον ίδιο χώρο παραγωγής αυτό συνήθως που απαντάνε είναι ότι ο επιχειρηματίας πρέπει αν αμειμφθεί για το ρίσκο του κεφαλαίου. Αυτή η απάντηση εκτός από αυθαίρετη κυκλική ταυτολογία που σημαίνει ότι το κεφάλαιο είναι σημαντικότερο από την εργασία και άρα πρέπει να αμείβεται γιατί το κεφάλαιο είναι κεφάλαιο,  δεν εξηγεί και τίποτα για το πόσο αριθμητικά πρέπει να είναι η αμοιβή, βάση ποιού νόμου ρίσκου και απόδοσης μπορεί να μετρηθεί, και δεν μιλάω για την αναλογική σχέση ρίσκου και απόδοσης αλλά για το νόμο που τη φτιάχνει έξω από αυτή τη σχέση, ποιός φτιάχνει το νόμo;  , ποιός φτιάχνει την αναλογική  κλίμακα που σχετίζει το ρίσκο με την απόδοση ας πούμε πχ 1 μονάδα ρίσκου με 3 μονάδες απόδοσης, στην ουσία βλέπουμε ότι πρόκειται για διανοητική αυθαιρεσία.

2) Η κοινωνία δεν είναι μόνο οικονομία κάτι που ξεχνάνε συστηματικά οι νεοφιλελεύθεροι. Ξεχνάνε τη τεράστια σημασία όλων των άλλων θεσμών πχ σε όλες σχεδόν τις κοινωνίες αναπτύχθηκε μια τάξη ιερέων που ασκούσε το μονοπώλιο της πνευματικότητας και των μεταφυσικών ανησυχιών χωρίς να έχουν καμιά απολύτως σχέση με το σύγχρονο κράτος. Αυτή η τάξη των ιερέων από τα αρχαία χρόνια σχεδόν πάντα ασκούσε μεγάλη εξουσία και ήταν μια πηγή ανισότητας και ανισοκατανομής που δεν πήγαζε από κανένα οικονομικό λόγο. Άρα δεν μπορείς να αναλύσεις μια κοινωνία και κυρίως να στηρίξεις την ελευθερία της μόνο στους οικονομικούς θεσμούς της ελεύθερης συναλλαγής πόσο μάλλον όταν αυτές οι ίδιες οι συναλλαγές , ας υποθέσουμε αρχικά ελεύθερες, τελικά καταλήγουν στην ανελευθερία και στην ανισότητα και αυτό το συνάγουμε από την απλή ιστορική παρατήρηση.

 

3)      Ο μύθος του ελεύθερου παραγωγού είναι ίδιος με το μύθο του πρωτόγονου ελεύθερου άγριου όπου ζούσε τη ζωή του με ελευθερία και ισότητα. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι απλώς αφήνοντας τους ανθρώπους να παράγουν και να ανταλλάξουν δεν είναι ούτε ικανή ούτε αναγκαία συνθήκη για την ελευθερία τους.  Η ελευθερία δεν είναι κάποια φυσική διαδικασία που ξεπηδά από μόνη της αφήνοντας απλώς τους ανθρώπους να παράγουν και να ανταλλάσουν ελεύθερα, αυτή είναι μια φανταστική αντίληψη της ελευθερίας και στην ουσία ανύπαρκτη.

 

Η ελευθερία είναι ενσυνείδητη διαδικασία που αφορά την αντίληψη των ανθρώπων για τον εαυτό τους και τις σχέσεις τους με τους άλλους και έρχεται όχι ως απόρροια της φυσικής δράσης των ανθρώπων που σχετίζεται με τη παραγωγή και την ανταλλαγή αλλά ως δευτερογενής ανακλαστική διανοητική διαδικασία και για αυτό σχετίζεται τόσο έντονα με τη φιλοσοφία και την  ελεύθερη σκέψη. Για αυτό και ιστορικά καθεστώτα ελευθερίας συνδέονται με τη φιλοσοφική σκέψη όπως η αρχαία Ελλάδα και οι σύγχρονες δημοκρατίες και ποτέ δεν παρατηρούμε το αντίθετο. Αυτή η ελευθερία συνδέεται δομικά και φυσικά με την ισότητα, την πολιτική, την νομική και την όσο γίνεται οικονομική, η οποία είναι απαραίτητος όρος αυτής της ελευθερίας. Με άλλα λόγια οι άνθρωποι αν θέλουν ελευθερία πρέπει να οικοδομήσουν θεσμούς ελευθερίας και όχι απλώς να αφήσουν τα πράγματα στη τύχη τους και σε μια υποτιθέμενη φυσική εξέλιξη που θα οδηγήσει μόνη της στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη

 

4)  Η μυθολογία του κράτους του νεοφιλελευθερισμού είναι εντελώς αντεστραμμένη και διεστραμμένη, η αφήγηση των νεοφιλελεύθερων  εισάγει το κράτος σαν μια υποτιθεμένη διαφθορά της ελεύθερης κοινωνίας των παραγωγών και συναλλασσομένων. Αυτή η αφήγηση είναι απλώς αναποδογυρισμένη στο κεφάλι της, η κοινωνία όταν δεν έχει τους κατάλληλους θεσμούς ελευθερίας και τις ανάλογες συνειδήσεις στα κεφάλια των ανθρώπων δημιουργεί από μόνη της ανισότητες και ανελευθερίες είτε λόγω οικονομικών διαδικασιών, θρησκευτικών διαδικασιών ή πολιτικών διαδικασιών είτε από συνδυασμούς όλων αυτών και το κράτος δημιουργείται και διαμορφώνεται από αυτές τις ανισότητες με σκοπό να τις συντηρεί και να τις προστατεύει. Δηλαδή η ανισότητα και η ανελευθερία δημιουργούν το κράτος και όχι το ανάποδο όπως υποστηρίζουν οι νεοφιλελεύθεροι.

Ενα σχόλιο για τη δημοκρατία

 

 

 

 

Ενα σχόλιο για τη δημοκρατία  μια και είναι επίκαιρο στις μέρες μας

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η δημοκρατία δεν είναι μια αόριστη, θολή έννοια, η οποία ίπταται στη σφαίρα της φαντασίας, περικυκλωμένη απο ροδαλά σύννεφα και δαφνόφυλλα, αλλά είναι μια συγκεκριμένη μορφή πολιτεύματος κι έχει κάποιες συγκεκριμένες βασικές αρχές λειτουργίας. Εάν κάποιο πολίτευμα δεν τις εκπληρώνει, γνώμη μου είναι πως καλό, ειλικρινές και εννοιολογικά σωστό θα είναι να ονομάζεται κάπως αλλιώς και όχι δημοκρατικό.
Βασική αρχή της δημοκρατίας είναι λοιπόν η ισοκρατία. Ισοκρατία σημαίνει πως όλοι έχουνε ίσο μερίδιο στην εξουσία. Και όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες ενός κράτους. Και όταν λέμε εξουσία, εννοούμε όλες τις εξουσίες, και τις τρεις. Δικαστική, νομοθετική και εκτελεστική. Κι επειδή αυτή η μοιρασιά του κράτους, κράτους με την έννοια της εξουσίας, επιτυγχάνεται μόνο με το να αποφασίζει και να διατάζει η πλειοψηφία των πολιτών, είναι απαραίτητο πριν απο κάθε απόφαση να γίνεται διάλογος μεταξύ των εξουσιαστών.
Δεύτερη βασική αρχή της δημοκρατίας λοιπόν είναι η ισηγορία. Ισηγορία σημαίνει πως ο κάθενας έχει ίσο χρόνο αγόρευσης με όλους τους άλλους, αλλά και ίσες δυνατότητες, ώστε αυτό το οποίο θα αγορεύσει να ακουστεί απο εκείνους, οι οποίοι έχουνε το δικαίωμα της ψήφου, η οποία ψήφος είναι η ανώτατη αρχή. Εάν δεν υπάρχει ισηγορία, τότε υπάρχουνε μόνο ορισμένοι οι οποίοι μπορούνε να αγορεύσουνε και οι υπόλοιποι είναι υποχρεωμένοι εκ των πραγμάτων να τους ακολουθούν. Αυτοί βρίσκονται αυτόματα σε μία προνομιούχα θέση, σε μία θέση ισχύος απέναντι στους άλλους. Εάν δεν υπάρχει ισηγορία, τότε δεν υπάρχει και ισοκρατία. Και εάν δεν υπάρχει ισοκρατία, δεν υπάρχει δημοκρατία.
Αυτά είναι κατα τη γνώμη μου τα δύο πόδια πάνω στα οποία στηρίζεται η έννοια της δημοκρατίας. Η ισοκρατία περικλείει μέσα της και την έννοια της ισονομίας, τό ότι δηλαδή όλοι πρέπει να είναι ίσοι απέναντι στο νόμο, όπως και η ισηγορία περικλείει μέσα της την έννοια της παρρησίας, τό ότι δηλαδή πρέπει να ακούγεται ολονών η γνώμη.
Εάν ένα απο αυτά τα δύο σκέλη απουσιάζει, τότε δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά κουτσά υβρίδια, τα οποία είναι στην ουσία ολιγαρχικά πολιτεύματα.

Η ΑΠΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Σε μία αντιπροσωπευομένη δημοκρατία είναι εκεί, όπου συναντώνται φαινόμενα οπορτουνισμού και ψηφοθηρίας. Εκ μέρους δηλαδή των εκλεγμένων αντιπροσώπων, δίνεται βαρύτητα σε ορισμένα βραχυπρόθεσμα και άμεσα χειροπιαστά οφέλη της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων, της οποίας ο κύριος όγκος είναι η λαϊκή μάζα. Και αυτό είναι φυσιολογικό, μιάς και προϋπόθεση για να κυβερνήσει κάποιος είναι να εκλεγεί απο τη μάζα. Και δεν νομίζω πως αυτό είναι ένα νέο, υπερπόντιο φρούτο, αλλά υπήρχε και απο παλιά. Όποιος θέλει (ή ήθελε) να εκλεγεί, πουλάει (πουλούσε) ένα προϊόν, το οποίο λέγεται εκλογικό πρόγραμμα, και αυτό το “προϊόν” προσπαθεί να το κάνει έτσι, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο ευρύ το φάσμα αποδοχής του. Οι ψηφοφόροι τεμαχίζονται απο τους εκλογομάστορες σε μεγάλες κοινωνικές ομάδες και για κάθε ομάδα υπάρχει το ανάλογο τυράκι, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η ικανοποίηση ενός αιτήματος, το οποίο όμως για τους συγκεκριμένους έχει μόνο βραχυπρόθεσμα, επιφανειακά οφέλη. Για αυτό το λόγο, σε μία κοινοβουλευτική δημοκρατία, ένα τέτοιο δημοψήφισμα, σαν αυτό που έγινε στην Ελβετία, δε θα γινότανε ποτέ. Γιατί ακόμα και οι μουσουλμάνοι (στο συγκεκριμένο παράδειγμα) αντιμετωπίζονται σα μία απο τις πολλές δεξαμενές ψηφοφόρων. Όποιος όμως εκλέγεται, μπορεί να ικανοποιεί εν μέρει τα υποσχόμενα, αλλά αμέσως μετά την εκλογή του, ακριβώς επειδή έχουμε αστικό κοινοβουλευτισμό, αρχίζει και δρομολογεί προγράμματα τα οποία αποσκοπούνε στα μακροπρόθεσμα, μη επιφανειακά, ουσιαστικά οφέλη της μειοψηφίας, η οποία στηρίζει με τα οικονομικά της μέσα τα κόμματα. Έτσι λειτουργεί το σύστημα του κοινοβουλευτισμού. Πουλάω στους πολλούς τη μόστρα, αλλά την ουσία τη δίνω στους λίγους. Όχι επειδή είμαι υποκριτής, αλλά γιατί με τους μεν έχω μία πρόσκαιρη συναλλαγή υπόσχεσης-ψήφου, η οποία γίνεται κάθε 4 χρόνια περίπου, ενώ με τους δε έχω μία διαρκή και μόνιμη συναλλαγή.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Το κύριο επιχείρημα όσων είναι αντίθετοι στην άμεση και στην δημοκρατία γενικότερα είναι το ότι σε μία δημοκρατία, δεν μπορούνε να ληφτούνε γρήγορες αποφάσεις σε κρίσιμες περιόδους. Αυτό έχει μια λογική βάση. Ένα άτομο θα πάρει πολύ πιο γρήγορα μία απόφαση που πρέπει να ληφτεί εντός ορισμένων λεπτών, απ ότι μια συνέλευση εμπειρογνωμόνων ή μία συνέλευση αντιπροσώπων. Για αυτό και παλαιότερα, σε μία πρωϊμη μορφή δημοκρατίας που υπήρχε στη Χίο, υπήρχε ο θεσμός του αισυμνήτη. Αυτός ήτανε ένας εκλεγμένος άρχοντας, ο οποίος εν καιρώ ειρήνης δεν είχε καμία εξουσία, αλλά σε περιπτώσεις πολέμου μεταβαλλότανε σε απόλυτο μονάρχη. Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο το αμερικανικό σύνταγμα παραχωρεί πάρα πολλές εξουσίες στον πρόεδρο και τον μετατρέπει επίσης σε απόλυτο μονάρχη, σε περιπτώσεις κρίσεων.
Το άλλο, το οποίο καταλογίζουνε ορισμένοι στα κατά της άμεσης δημοκρατίας, και για το οποίο φροντίσανε οι διαφωτιστές μετά τη γαλλική επανάσταση, να υπάρχουνε σχετικοί νόμοι στο σύνταγμα, οι οποίοι θα το αποτρέπουνε, είναι το πως σε μία άμεση δημοκρατία, όπου επικρατεί η πλειοψηφία, είναι τελείως απροστάτευτη η μειοψηφία.
Εάν δηλαδή μία πλειοψηφία ενός 80% ή 90% αποφασίσει κάτι, τότε το 10% μπορεί να υποστεί τα πάνδεινα.

ΑΠΟ ΑΝΩΝΥΜΟΣ Ο ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ

ΠΗΓΗ http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=78&t=209937&start=75

Europe’s islamization

People that are saying about islamization of Europe  have a serious problem and this is probably a serious mental confusion. How Islam will conquer West Europe. The only, I mean the only, ways for a country or better a cultural. religious or national sovereignty to occupy another one,  are the following two: First, War and violence something becoming impossible after the development of deterrent nuclear weapons-those by the way Europe has enough of them. The second way is a slow process of cultural invasion and dominance over the invaded culture which is quite more rare, as an example we can mention the expansion of Christianity over paganism in Europe or a part of the colonization of the rest of the world from Europe, which again was combined with force most of the times and based on a far advanced technological level of the invaders.

I suppose the only way for the islamization of Europe will be the acceptance of Islam from our political, economic and cultural elites as was happened in the case of Christianity something that really seems completely impossible ( i cant imagine Merkel in burda and Sarkozi with a turban) or the even more far away possibility that the European populations will start to convert without the intervention of force willingly to Islam. Well as far as I know European population mainly consist of a statistically important minority of a still strong Christian believers and of a weak majority of non-religious people. How these people would convert willingly to Islam (you must know that especially non-religious agnostics are extremely difficult to convert to any religion how much more to a “cute” “tolerant” and “compatible” with the West religion like Islam (for anyone who  don’t get it, this is irony)  or at least to the extreme version of Islam (which is unfortunately currently the dominant especially in the Arabic world) .

So the only way for the islamization would be a continuous flow of Muslims in European countries. Still the Muslim minorities are at the level of 5%-10% and again only in some Northern countries (you can check it here  http://en.wikipedia.org/wiki/Islam_in_Europe) . I can see no way that Europe does not want and will not control this flow of people (except if we believe a conspiracy against Europe  probably by important crypto-muslims European officials permit me to laugh). But again the worst case scenario would be  a creation of a Muslim minority by  20-25% over the total population of Europe if there is very lax control of immigration and a strong demographic trend against people of European descent and this  will happen at least in  two generations (50 years), if all those things mentioned occur. Probably this mean that if those people don’t become integrated-something which their religion really don’t help since it is rigid, deeply rooted to tradition and hostile to modernity- there will exist as second grade citizens although a large and numerous minority (the Muslims) something that could lead to even severe internal conflicts that will also affect the international conflicts and tensions.

All the things said about islamization of Europe are just paranoia and confusion that mislead very much  people and will not help to solve any problem on the contrary will worse everything. I don’t want to think that maybe all this is just vicious propaganda maybe aims to other purposes irrelevant to Europe because I try to avoid conspiracy theories.

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΗ ΙΑΠΩΝΙΑ

https://www.thehungersite.com/store/item.do?siteId=220&itemId=44083&adId=69174&placementId=182671&origin=

ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΗ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΗ ΙΑΠΩΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΟΒΕΡΗ  ΦΥΣΙΚΗ  ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΠΛΗΞΕ

Μεταφυσική αρχή της κοινωνίας – ο Θεός σαν εγγύηση

Ξεκινάω λέγοντας ότι την ηθική και τις σχετικές αξίες της τα θέτουμε εμείς, δεν υπάρχουν πριν από εμάς ως αντικειμενική πραγματικότητα και για αυτό δεν αποδεικνύονται λογικά, όπως κάποιοι a priori νόμοι της φύσης και του σύμπαντος (πχ ο νόμος της θερμοδυναμικής). Πριν τον άνθρωπο δεν υπήρχε ούτε ηθική, ούτε αξίες, ούτε κάποιο νόημα σε αυτές.

Μπορεί κάποιος να υποστηρίζει ότι είναι προτιμότερο να υπάρχει κοινωνική συμβίωση και κοινωνία με ένα ηθικό σύστημα που να στηρίζεται σε μια μεταφυσική αρχή που τίθεται στους ανθρώπους ως a priori αληθινή, αιώνια και υπαρκτή από πριν, όπως πχ ο Θεός. Παρόλα αυτά συνήθως ακόμα και αυτοί που το υποστηρίζουν αυτό αποδέχονται ότι είναι ψευδές και αυταπάτη στο βάθος (το μεταφυσικό σύστημα). Απλώς υποστηρίζουν το ρητό που λέει ότι ακόμα και αν δεν υπήρχε Θεός θα έπρεπε να τον ανακαλύψουμε.

Ακόμη κάποιοι θεωρούν το νόμο και τις αρχές που θέτει η κοινωνία από μόνη της στον εαυτό της χωρίς κάποια μεταφυσική εγγύηση και έξωθεν πηγή και αυθεντία (πχ Θεός) δημιουργώντας ένα αξιακό σύστημα που καταλήγει στην αυταξια που είναι η ίδια η κοινωνία , ως γεγονός φιλοσοφικά διαβλητό, μη αποδείξιμο και τελικά ανίσχυρο και σαθρό σε ένα βαθύτερο επίπεδο.
Πάντως σε μακροκοινωνικό επίπεδο αποδεδειγμένα από την ιστορία, αυτός ο τρόπος ηθικής και ύπαρξης, χωρίς μεταφυσικά θέσφατα και ιερά, δεν είναι ανεφάρμοστος ή επικίνδυνος αφού η κοινωνία μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της και χωρις θρησκεία. Ενώ ακόμα αυτός ο τρόπος ύπαρξης δίνει το τεράστιο υπαρξιακό πλεονέκτημα της ελευθερίας και αυτονομίας καθώς η κοινωνία αναγνωρίζει ότι είναι αυτή η ίδια που δίνει τους νόμους στον εαυτό της (κοινωνική αυτονομία).

Εγώ δεν είμαι ντε καλά εναντίον της θρησκείας ούτε τη θεωρώ απαραίτητα ασύμβατη με την ελευθερία της κοινωνίας αλλά βλέπω ότι η θέση υπέρ μιας κοινωνίας όπου θα τίθεται μια a priori μεταφυσική αρχή είναι περισσότερο θεμιτή για λόγους όχι κοινωνικής λειτουργικότητας και συνύπαρξης αλλά για κάποια οντολογική ασφάλεια για τα μέλη της ώστε να αποφύγουν την (πραγματική) φρίκη μιας ύπαρξης όπου το νόημα της και ο σκοπός της δεν θα είναι στο βάθος αληθινά και εξασφαλισμένα από κάποια ιερή αιώνια αρχή αλλά εν γνώσει των ανθρώπων δημιουργημένα από την ίδια την κοινωνία.

Νομίζω όμως ότι είναι προτιμότερη η πραγματική ελευθερία και η γνώση της βαθύτερης αλήθειας για το ανθρώπινο είναι χωρίς τις “σωτήριες” μεταφυσικές αυταπάτες και ας έχει για κόστος την αναγκαστική ενατένιση της φρίκης του “κενού” στη ρίζα της ύπαρξης. Για μένα φιλοσοφικά και πολιτικά είναι προτιμότερο.

Ένα κενό που ούτως ή άλλως πάντα εναλλάσσεται με το κάτι σε ένα σύμπαν που μπορεί να μην έχει το νόημα που θα θέλαμε να έχει ή ακόμα να μην έχει καν οποιοδήποτε νόημα ή τέλος πάντων κάποιο νόημα που θα ήταν προσπελάσιμο και αντιληπτό από τον ανθρώπινο νου. Τελικά ίσως η ίδια η ύπαρξη του σύμπαντος, οι νόμοι του και τα μυστήρια του να είναι το τελικό νόημα του κόσμου.

Εξάλλου έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη δημιουργικότητα όπου το τεράστιο δυναμικό της μπορεί να καλύψει την ανυπαρξία ενός τελικού πραγματικού νοήματος και αυτό νομίζω ότι γίνεται σε μεγάλο βαθμό στη σύγχρονη εποχή, έστω αν και πολλά από αυτά που παράγονται ως νόημα και σημασίες είναι βλακώδη ή αντιαισθητικά.

Θέλω ακόμη να πω ότι το θέμα μου δεν είναι η ύπαρξη ή μη του Θεού αλλά η αναγνώριση του ή όχι, ως αρχή για την ηθική και τη κοινωνία. Και δεν χρειάζεται να είσαι άθεος για να αμφισβητήσεις την ύπαρξη του Θεού ως αρχή για τη κοινωνία. Μπορείς άνετα, κάτι που είναι και η δική μου θέση, να θεωρήσεις την ύπαρξη του και κυρίως την ουσία του ως απορία, ερώτημα και αναζήτηση και όχι ως καθορισμένη στεγανή βεβαιότητα. Αυτή η ερώτηση νομίζω οδηγεί στο ίδιο συμπέρασμα: ότι είναι αδύνατον να θέσεις (ένα τέτοιο) Θεό ως καθολική αρχή της κοινωνίας και της ηθικής.

Μετανάστευση και αριστερά κοινωνικά κινήματα

Καταρχάς πρέπει να πω ότι σε θεωρητική βάση πιστεύω στη πολιτιστική και ιστορική ιδιαίτερη ταυτότητα της Δύσης και στην αναγνώριση των βασικών πολιτισμικών διαφορών με άλλους όχι επειδή έχω κανένα φετιχισμό αλλά κυρίως ως πολιτική θέση. Η ριζοσπαστική ελευθεριακή παράδοση ήταν και είναι υπόθεση της Δύσης και κυρίως της Ευρώπης δεν γεννήθηκε πουθενά αλλού στο κόσμο και απλώς τη μιμήθηκαν πολύ κακά χώρες στην Ασία και στην Αφρική δημιουργώντας διάφορα ολοκληρωτικά δήθεν “μαρξιστικά και επαναστατικά” κινήματα (εξαιρώ αρκετά κινήματα στη Λατινική Αμερική).

Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ακόμα εχθρός της παράδοσης της ελευθερίας και της δημοκρατίας μαζί με τους γηγενείς εδώ χριστιανικούς και πολιτικούς φονταμενταλισμούς (ακροδεξιούς και σταλινικούς) , ενώ ακόμα χειρότερα ο ρόλος του είναι να ενισχύει και να δικαιώνει με την ύπαρξη του τους δικούς μας εχθρούς της ελευθερίας. Ο πάμπλουτος Μπους ως εκπρόσωπος των συμφερόντων των πετρελαϊκών εταιρειών και αναγεννημένος χριστιανός που μιλάει με το Θεό δεν θα μπορούσε τόσο εύκολα να εισβάλει στο Ιρακ για τους φυσικούς του πόρους και να περιορίσει τις ελευθερίες των Αμερικάνων με το Patriotic Αct αν δεν υπήρχε ο Μπιν Λάντεν ένας ψυχοπαθής φανατικός ισλαμιστής πάμπλουτος Σαουδάραβας που και αυτός νομίζει ότι μιλάει με το Θεό.

Πρέπει να προσθέσω για κάποιους ότι δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση οι μετανάστες να αποτελέσουν μέρος ενός νέου προλεταριάτου, φορέα ριζοσπαστικών αλλαγών. Δεν υπάρχει αυτό στη πολιτική και πολιτισμική παράδοση αυτών των ανθρώπων που έρχονται από το Ιρακ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές, και μιλάω πάντα για τη μεγάλη πλειοψηφία τους. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί καθώς αποτελούν ένα πειθαρχημένο εναλλακτικό εργατικό δυναμικό, πολιτισμικά προσηλωμένο στη δική του παράδοση που τις πιο πολλές φορές είναι ξένη και αδιάφορη με το πολιτικό πρόταγμα της ελευθερίας. Και πάλι πάντα μιλάω για τη πλειοψηφία τους καθώς υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι θεωρώ a priori σαν κάτι κακό τη μετανάστευση και τη δημιουργία μιας μειονότητας. Τη θεωρώ στη μορφή που υπάρχει στην Ελλάδα ουδέτερη και αδιάφορη πολιτικά και την σκέφτομαι μόνο με ανθρωπιστικούς όρους. Ούτε θεωρώ φυσικά αδύνατη τη συνύπαρξη με μειονότητες καθώς διάφορες μειονότητες συνυπήρχαν με τους Έλληνες από την εποχή του Βυζαντίου χωρίς κανένα πρόβλημα. Απλώς δεν θεωρώ τους μετανάστες σαν κάτι ντε καλά θετικό για τα κοινωνικά κινήματα της ελευθερίας και της δημοκρατίας αυτό που παίζει ρόλο είναι οι κοινωνικοιστορικές συνθήκες καθώς και κάτι που λησμονιέται συχνά η πολιτισμική και πολιτική ταυτότητα των ανθρώπων σε ένα συγκεκριμένο χώρο και χρόνο υπό κάποιες συγκεκριμένους όρους.

Βέβαια το θέμα είναι ότι στους μετανάστες υπάρχουν και αυτοί που θέλουν την ελευθερία και τη δημοκρατία και ίσως πολλοί από αυτούς να έφυγαν από τις χώρες τους και για αυτό το λόγο όχι μόνο για να γλυτώσουν από τις σφαίρες, τη πείνα και τη δυστυχία ή για να βγάλουν κάποια λεφτά. Πως θα καταλάβει κάποιος ποιός είναι τι ομολογώ ότι δεν έχω απάντηση.

Πάντως όλες οι παραδόσεις της Ευρώπης είτε είναι η χριστιανική είτε η αριστερή είτε η φιλελεύθερη είτε η συντηρητική αποδέχεται τον ξένο που θέλει να ενσωματωθεί. (η συντηρητική Μέρκελ δεν είπε πάρτε τον πούλο είπε μάθετε Γερμανικά υιοθετήστε τις αξίες μας και ενσωματωθείτε) Αυτή εξάλλου είναι και μια από τις δυνάμεις αυτών των παραδόσεων. Αυτές όμως είναι οι παραδόσεις όμως λαών κυρίων, αριστοκρατικών και ανοιχτών και έτσι ήταν και η αρχαία Ελληνική παράδοση και η Βυζαντινή.

Η παράδοση που λέει άσκεφτα άκριτα και φοβικά όξω όλοι γιατί θα μας μολύνουν και θα μας μαγαρίσουν είναι μια παράδοση κλειστοφοβικών και αυτιστικών κοινωνιών αρχαϊκών βοσκών και αγροίκων που φοβούνται στο βάθος και τη σκιά τους και αυτή νομίζω δεν είναι, και δεν πρέπει να είναι η παράδοση μας.

Προσοχή δεν λέω μέσα όλοι οι ξένοι που είναι το ίδιο ανόητο και άκριτο με το έξω όλοι οι ξένοι αλλά λέω να δούμε τα πραγματικά προβλήματα με τους πραγματικούς τους όρους για να δώσουμε πραγματικές ρεαλιστικές λύσεις. Αυτοί που πανικόβλητοι ή γεμάτοι μίσος λένε έξω όλοι οι άπλυτοι είναι στη πραγματικότητα φοβισμένα και φενακισμένα πρόβατα και αν στηρίζουμε τις λύσεις σε αυτούς θα γίνουν όλα χειρότερα. Άσε που πιστεύω ότι δεν έχουν καμιά λύση πραγματική αλλά βλέπουν το πεδίο σαν ρινγκ εκτόνωσης των προσωπικών τους ψυχοπαθολογιών και άσκησης διάφορων ολοκληρωτικών πολιτικών ιδεοληψιών.

The crisis of Euro and its deepest consequences

 

The recent debt crisis in the peripheral countries of EU revealed a real problem of leadership in the EU, a leadership that it is not only about EU unification but about facing the antagonism from US,  since the crucial  future issues behind the decisions by EU is the antagonism of Euro vs. Dollar for a share to global markets as world currencies and the challenges that come from China and other BRIC countries.

The US and China of course don’t want the collapse of Euro because this will mean the collapse of the global financial and currency system, something that would cost dearly to everyone. But both they are benefited by a Euro zone that will not lead the developments but will have a second role while being affected by US or China depending the balance of power. This can explain the interest of China to buy second class European debt and European assets in Greece and elsewhere.

We also  all finally understood that probably the Euro shouldn’t be extended, at least yet, beyond a core of countries around Germany like Holland, France, Austria that have similar economies and  the Scandinavians, if they wanted too. But Euro zone was extended to soon for political reasons and for the short term economic gains, since a zone of 16 countries was created where the above core countries could export their products, especially Germany and France, while the common currency was backed up by an economic zone with a total GDP of 8,4 trillion Euros.

Many economists and analysts now talk about the possibility of a core zone that will be created around Germans not de jure (by law) but de facto, something that means that there will be a permanent difference among the core and the peripheral countries in their real value  of their “common” currencies and their  inflations without ever being declared a creation of two different currencies.

I think this means that the peripheral countries would have to work their asses off to reach the level of North Europe, decrease corruption and increase efficiency and competitiveness. I find this scenario quite fair and proper for everyone but in realistic terms it is very optimistic and even unattainable at least in the short term. In Greece for example a development like that will need many years and deep structural changes.

Also to be really fair we should never forget that there are objective obstacles for a convergence among European nations, since there is not any industrial or other base where most small peripheral countries could sustain a competitive advantage, while you cannot change  deeply rooted wrong mentalities of people fast and easily without investing a lot of time and effort . Still these changes are not impossible to happen but they need a lot of time and more importantly, common economic and political decisions under a common political framework and a common political will inside the EU.

For sure in many Southern countries there are increased levels of corruption and non-transparency that leads to inefficiencies and lack of competitiveness and the final responsibility should burden those countries with the problem and not anyone’s else, but I think this is only a small part of the problem of EU and by no means the real source of the  problems that Euro-zone faces today.

The question many times phrased as  if the South Europeans are going to pull down the North or if the North will help the Southerns to stand on their feet at its own expense. Still I think the question is framed wrongly, there is a different division of labor among Euro zone nations and in this time of crisis the countries with strong exporting industries like France and Germany with surpluses have an advantage. I still insist that the extension of Eurozone aimed  to the creation of a vast market and a vast geographically economy that will back up the common currency while in the minds of most Europhiles and bureaucrats there was and is always the hope of a complete political unification  in the future, something for sure quite difficult considering the many cultural obstacles.

But there was a mutual benefit for all while the division among North and South is not an absolute measure. For example in 2007 Germany exported  goods of a value of 624 billions Euro to EU out of its total exports of 964 billions  and France exported to EU 261 billions Euro out of 403 billions of its  total exports. Also Belgium a Northern country starts to face similar debt problems with a total government debt more than 100% of GDP and now is getting in the wary eye of speculators, while the budget deficit and debt problems of UK is also well known.

However if finally two different zones will be created the Germans and the other advanced countries will have a short and mid term gain avoiding the cost of paying the deficits of the others from their surplus.

However we shouldn’t never forget that the only way for the EU to be a real antagonist of USA and of the emerging giants of China, India and Brazil is to create a currency zone as big as possible.  And this would not happen without the inclusion of South and in the future of Eastern Europe.

This would be a long term political and economic gain that will be lost with a restricted euro zone. I think everything  is about political decisions concerning a trade off of short and midterm economic gains with long term political gains of strategic importance that will finally be translated to economic gains and if finally Germany and France  really want a European Union that will become a super power similar to US and China and would be able to compete in the global arena.